Maand: november 2008

Het gaat niet goed

voor de rest gaat het goed.

Het leek beter te gaan, maar gisteren is Zelie in tranen thuisgekomen van haar repetitie. Hetzelfde liedje als voordien: ze mag niet meedoen met de andere kinderen. Of ze gaan in een groepje staan en als ze haar zien afkomen gaan ze verder staan. Of ze spelen een spelletje dat zij niet kent en dus mag ze niet meedoen omdat ze het niet kent. Of ze laten haar meedoen, maar niet echt om te spelen. Ze mag bijvoorbeeld meedoen met touwtjespringen zolang ze blijft draaien. Als het haar beurt is zeggen ‘ze’ dat het niet zo is en ook niet de volgende keer of die daarna … Bij tikkertje mag ze de tikker zijn, maar de andere kinderen hebben dan zoveel mogelijkheden om zichzelf veilig te stellen dat ze niemand kan/mag tikken. Enfin, you get the picture. Het gebeurd meer wel dan niet dat ze met niemand kan of mag spelen en dat ze dus moederziel alleen is tijdens de speeltijden.

Vandaag vroeg mij een ander kindje hoe het nog met Zelie ging en ik ben beginnen wenen. ’t Is allemaal veel en veel te bekend en gekend. Oude wonden en openrijten en zo. Behalve dat, was ik eigenlijk blij om met dat kind gesproken te hebben want zij bevestigde dat het waar was wat Zelie zei, dat ze het al zien gebeuren had.

We zullen dus nog maar eens spreken met de ouders én de kinderen én de school. Er moet op één of andere manier een einde aan komen. Het moet gewoon. Ik weiger mijn kinderen te laten doormaken wat ik heb doorgemaakt. Als het niet anders kan, dan vinden we een andere school en andere clubs en andere …

Desperate times call for desparate maesures.

Rot

Deze ochtend de langverwachte afspraak met de tandarts. Langverwacht voor zowel Louis als mij. Van Louis hadden we het verdict vorige keer al gehoord, bij mij moest het nog vallen. Mijn tand(en) rechtsboven deden al een (kort) tijdje pijn als ik beet, dus ik was niet op mijn gemak.

Louis mocht als eerste in de stoel. Mondje open om spuitjes te krijgen met verdoving. Maar daar waar Louis stoïcijns was bij al zijn vorige behandelingen, was het deze morgen groot drama. Nu begrijp ik hem wel: die verdovingsspuiten zijn echte kl*tedingen en ongemeen venijnig. Hij kon zijn hoofd niet stilhouden omdat hij zich instinctief probeerde weg te trekken en dus in plaats van drie spuitjes voor drie tanden, heeft Louis er uiteindelijk maar twee gekregen.

Terwijl de verdoving inwerkte en Louis ondertussen een beetje kon kalmeren mocht ik in de stoel. Het verdict was niet zo erg als ik vreesde. Blijkbaar was er iets bizars gebeurd met de vulling van mijn ontzenuwde tand. De tandarts heeft de oude vulling er dan maar uit gehaald en een nieuwe gestoken. Een kwartiertje en ik was er vanaf.

Tegen dat ik van de stoel mocht was Louis aan de beurt. Hij voelde de verdoving werken en was dus alweer volledig ontspannen. Maar zijn ene tand was erger dan gedacht: er was niet alleen een gat in zijn tand, hij was gewoon volledig verrot. Groot probleem dus want telkens de tandarts een stuk tand vasthad, brak het af. Er is dus veel geklop, geduw, gesleur en getrek aan te pas gekomen en tijdens de behandeling bleek de verdoving niet genoeg geweest te zijn zodat hij nog een extra spuitje moest krijgen. Enfin, dat extra spuitje deed tenminste geen pijn. Maar na vele kleine stukjes kon de tandarts er eindelijk het laatste stuk uithalen, dat met het grootste deel van de wortel, en toen bleek daar nog een knoert van een absces op te zitten. Dat Louis de laatste weken niet heeft zitten janken van de pijn, het mag een wonder genoemd worden.

De tweede tand ging gelukkig zonder veel problemen: even draaien en trekken en hij was eruit. Maar met dat die spuitjes zoveel pijn hadden gedaan en die eerste tand zoveel problemen had gegeven én de verdoving blijkbaar toch niet volledig gedaan had wat ze had moeten doen heeft de tandarts dan maar besloten om niet aan die derde tand te komen. Tenminste voorlopig toch niet. Het plan is om af te wachten en hopen dat dat laatste stukje vanzelf gaat uitvallen.

Onze Louis heeft het niet getroffen met zijn tanden. Hopelijk zullen zijn definitieve tanden toch van een iets betere kwaliteit zijn of we gaan nog veel pijnlijke tandartsbezoeken tegemoet.

Rust en kalmte

Deze avond zal vermoedelijk de rustigste avond van de heel week worden.

Michel is rond half zes vertrokken naar één of ander ‘iets‘ en hij is normaal gezien weg tot morgen. Anna zit ondertussen al bijna een uur in bed en heb ik Jan er net een kwartier geleden ingestoken. Louis zit een spelletje op de computer te spelen. Binnen een half uur mag hij ook gaan slapen. Zelie is nog op repetitie in de opera voor haar optreden zondag. Straks gaat mamie haar afhalen en naar huis brengen.

Ik heb mij al in pyjama gezet en ben van plan om vroeg in bed te kruipen: vrijdag is toch een dag dat er niets is op TV en onze digibox heeft weer eens kuren. Ideale moment dus om wat slaap in te halen en mij zo een beetje voor te bereiden voor een druk weekend.

One of those weeks

’t Is weer van datte: een week die tot de nok toe vol zit met vergaderingen en andere extra afspraken. Deze keer zijn het trouwens niet alleen mijn activiteiten die allemaal samen vallen. De kinderactiviteiten zijn deze week ook door elkaar geschud én er zijn een paar extra dingen, waardoor enige reorganisatie aan de orde is. Michel doet er van zijn kant dan ook nog een schepje bovenop, wat betekent vollen bak hier ten huize.

Druk, druk, druk dus en ik ben dan iemand die niet op tijd in zijn bed kan kruipen, als dat al mogelijk is. Resultaat: lichtjes vreselijk moe.

Maar we staan er voor en moeten erdoor. Volgende week een dagje compensatieverlof zodat ik een lang weekend heb en een week die voor de rest ‘normaal’ is. Tijd genoeg dus om dan in te halen wat ik nu tekort kom.

Deur

Toen ik vanavond thuiskwam was er een deur bij in ons huis.

‘Een deur’, hoor ik jullie denken. ‘Uiteraard: gulle zijt een nieuwe keuken aan het zetten’. Maar die specifieke deur heeft daar niets mee te maken. Het is een deur in de gang. Het is de eerste binnendeur op ons gelijkvloers. Het is de deur aan ons toilet.

Met andere woorden: voor het eerst in 10 jaar kunnen wij beneden naar het toilet zonder dat iedereen kan binnenkijken! Joepie!

Groot onderhoud

Een paar weken geleden ben ik met de kinderen op groot onderhoud geweest bij de tandarts. De jaarlijkse controle dus. Ik hield mijn hart al vast voor Louis, want dienen jongen heeft al gesukkeld met zijn tanden, en het zijn nog maar zijn melktanden.

Het ging net zoals ik dacht. Zelie op de stoel, controle en alles perfect in orde. Zelfs haar tand die vorig jaar goed scheef stond staat inmiddels al zo goed als volledig recht. Heel misschien zal ze toch een beugel nodig hebben, maar daarvoor moeten we nog 2 jaar wachten voor hij dat definitief zal kunnen zien.

Daarna was het aan Jan. Gelijk nen flinken op de stoel (het is ook al zijn derde jaar), mond open en alles perfect. De tandarts zegt dat het er zelfs nog beter uitziet dan bij Zelie wegens meer plaats in zijn mond.

Anna weigerde niet om op de stoel te gaan zitten, zij het alleen als het op mijn schoot kon, maar wou absoluut haar mondje niet opendoen. Dus hebben we haar controle dan maar een jaartje uitgesteld. Kwestie dat ze al niet op voorhand een trauma opdoet bij de tandarts zonder dat er een reden toe is.

Uiteindelijk Louis in de zetel en wat raadt ge: niet één, niet twee maar zelfs drie tanden niet in orde. De ene had zo’n groot gat dat er eigenlijk niet meer van een tand te spreken was. De andere twee zijn melktanden die hadden moeten uitvallen, maar in plaats van uit te vallen zijn ze afgebroken. Verdict: een nieuwe afspraak gemaakt om die drie tanden te laten uittrekken. Die nieuwe afspraak is volgende vrijdag (overmorgen dus).

Het is niet de eerste keer dat hij een serieuse behandeling moet hebben bij de tandarts maar een probleem zal het alleszins niet zijn: hoe erg Louis soms ook kan neuten, bij de tandarts is hij een echte held.

Na dag één

Voila. Anna haar eerste dag zit erop en hij is vlekkeloos verlopen.

Deze ochtend afgezet. Geen traantjes en direct vrolijk gaan spelen. Toen ik nog even door het raam keek was ze al op onderzoek in de klas.

De rapporten van de rest van de dag stemmen tot optimisme. Rapport één komt uit de mond van het meisje zelf. School was leuk. Ze heeft gefietst. Ze gaat morgen terug. juffrouw Greet is lief. Anna was zeer beslist.

Het tweede rapport komt van haar ‘grote’ broer, Jan dus: hij heeft de hele dag met Anna gespeeld. Ze heeft niet één keer geweend. Ze was heel flink. Rapport drie komt van een andere mama: Anna doet het heel goed. Rapport vier komt van mij: toen ik op school aankwam was ze aan het fietsen en ze had geen zin om van de fiets af te komen. Na even aandringen is ze dan toch meegegaan. Altijd een goed teken als ze niet direct meewillen naar huis.

Als ze het patroon volgt van haar broers en zus, dan zal deze eerste week geen probleem zijn. Volgende week kunnen er al probleempjes zijn en als het dan niet is, dan zeker binnen twee weken: hevige huilbuien als ik ga weggaan want dan zal ze eindelijk beseffen dat de verandering definitief is. Een paar dagen huilen en dan zal dat ook weer voorbij zijn en zal ze zich als een vis in het water voelen.

Alhoewel, Anna heeft zich op dat vlak eigenlijk nog maar weinig zoals haar broers en zus gedragen, dus misschien zullen we hier ook een ander patroon zien. Afwachten dus.

Late frank/euro

Wat mij dus plots (en pas ook want mijn muziekkennis is niet zo groot) is opgevallen (en anderen al voordien): Coldplay heeft dezelfde basis voor Life in Technicolor als All Apologies van Nirvana.

Wat ik mij nu dus afvraag: indertijd hadden ze iets van Kraftwerk als basis voor een liedje gebruikt en dat rijkelijk toegegeven en daarvoor toestemming gevraag. Hebben ze dit ook gedaan voor Life in Technicolor of is het iets wat Nirvana indertijd ook al ergens anders geraapt heeft?

Gestart

Net als Lena is Anna deze ochtend gestart met de kleuterschool. Ons kakkernestje zit ook in de volgende fase.Michel is zelfs meegegaan op haar eerste schooldag.

Juffrouw Greet heeft haar direct opgevangen, er een gesprekje mee gehad en haar een beetje op haar gemak gesteld. Ze heeft haar eigen kastje gekregen met een zonnetje als teken (’t was eerst een muisje, maar aangezien Louis ook een muisje was hebben we gevraagd of ze geen ander tekentje kon krijgen, kwestie van later de tekeningen niet door elkaar te smijten) en kon er direct haar boekentas inzetten.

Heel even zag het er naar uit dat ze zou wenen toen we weggingen, maar toen ik haar vroeg of ze nog met Jan wou spelen, liet ze direct los en was ze weg.

Ik zou toch ook wel wreed graag een vliegje zijn vandaag.

Morgen

Morgen zullen de kinderen goed ingeduffeld naar school gaan: jas, sjaal, muts, handschoenen. You name it, they’ll have it.

Morgen gaan we namelijk allemaal met de fiets naar school. De eerste dag van een nieuwe gewoonte. Want vanaf morgen zal het elke dag met de fiets te doen zijn, behalve op woensdag. Tot nu toe deden we dat al op vrijdag. Nu komen daar dus maandag, dinsdag en donderdag bij.

Morgen gaat Anna ook naar school. Wat betekent dat er een halte minder is bij het kinderen afzetten. Wat betekent dat ik een kwartier win. Wat betekent dat ik geen omtoer meer moet maken om van thuis naar het station te rijden. De twee schoolgebouwen liggen namelijk op een rechte lijn tussen ons huis en het Sint-Pietersstation en dus kan ik vanaf morgen met de fiets naar het station en onderweg de kinderen afzetten.

Morgen zal ik op mijn tanden moeten bijten. Morgen en alle komende dagen. Het voornemen is er wel, maar ik weet dat ik af en toe wel serieus ga afzien. Eigenlijk is de timing niet al te goed: net als het kouder begint te worden en het zoveel aangenamer is om met de auto te gaan. Maar het zal ook wel wennen. Alles went.

Morgen is dus de eerste dag van een nieuwe periode. Ik denk dat ik de komende weken ook wel serieus ga investeren in deftige regenkledij voor mij en de kinderen. Maar dat nog net niet morgen.