Kleur

Naar het schijnt komt kleurenblindheid meer (of zelfs eerder) voor bij jongens dan bij meisjes.

Bij Michel in de familie zijn er enkele mannen met (rood-groen) kleurenblindheid. Michel is het niet maar toen Louis kleiner was en het was tijd om zijn kleuren te leren had ik wel een beetje schrik dat hij misschien kleurenblind kon zijn. Maar hoe zou ik dat nu echt weten en vanaf wanneer ben je het zeker?

Uiteindelijk heb ik me zorgen gemaakt om niets want Louis ziet alle kleuren zeer goed.

Maar nu is het aan Jan om zijn kleuren te leren en opnieuw maakte ik me zorgen: het is niet omdat Louis het niet is dat Jan het niet kan zijn, nietwaar.

Het lijkt er evenwel op dat het ook bij Jan geen probleem is: hij kent rood al en meestal weet hij ook wat blauw is. Maar tot nu toe heeft hij nog nooit gezegd dat groen bv. ook rood zou zijn: hij ziet er duidelijk een ander kleur in maar kent de naam nog niet goed.

Enfin, Jan is dus ook al weer een stapje groter geworden. Op naar het volgende stadia.

3 thoughts on “Kleur”

  1. Vaak valt het gedeeltelijk kleurenblind zijn nog best goed mee. Ik heb zelf een ‘vorm van kleurenblindheid’. Zo werd het in ieder geval gedefinieerd bij het vroegere PMS.
    Ik zie kleuren, daar ben ik rotsvast van onvertuigd. Maar wanneer ik de test met de bolletjes moet doen loopt het keer op keer fout. Wel heb ik geleerd dat ik het lastig heb met kleurschakeringen. Zo kan ik soms het verschil niet opmaken tussen rood en oranje. Of oranje en geel. Rood en bruin. Blauw en zwart.
    Dit is enkel het geval wanneer de kleuren afgezonderd zijn. Wanneer ik die 2 kleuren dan naast elkaar leg heb ik altijd iets van “hoe stom dat ik het verschil niet zag”.

    Mijn grootvader heeft er ook last van. Naar het schijnt wordt het overgedragen via de vrouwen in de familie en hebben de mannen er last van.

  2. Aha. Dat verklaart veel want ik dacht dat het langs vaderszijde werd doorgegeven. Een zorg minder dus want langs mijnen kant heeft er nog nooit iemand last van gehad 🙂

Geef een reactie