San’s Weblog

Wat ik voor mijzelf voorspeld had is uitgekomen: ‘t is woensdag en ik begin de twee oudsten nu wel te missen. Nu ja, het helpt natuurlijk niet als Jan ’s morgens opstaat en dan telkens vraagt: ‘Heb ik veel geslapen?’

Toen hij dat eergisteren vroeg begreep ik het niet heel goed. Veel geslapen? Ja zeker, toch wel 12 uur. Toen ik dus ‘ja’ zei was hij doodcontent ‘Dan gaan we Zelie en Louis halen?’

Ah! Toen begreep ik het. We hadden aan Jan gezegd dat hij nog veel keer moest slapen en dat we dan Zelie en Louis zouden terug afhalen. Hij dacht duidelijk dat twee keer slapen voldoende was om als ‘veel’ gekwalificeerd te worden. We hebben dan maar de dagen op het bord getekend en elke morgen zetten we nu een kruisje op de dag dat we wakker worden zodat hij een beetje een zicht heeft op hoelang het nog zal duren.

Deze morgen kreeg ik nog een ‘domper’ op mijn niet-missen: een brief in de bus van Zelie. Ze schrijft o.a. dat ze ons niet mist, maar wel een brief van ons. Kwa eerlijkheid kan dat dus wel tellen, nietwaar :)Dus vanaf deze morgen zit ik af te tellen samen met Jan: nog drie keer slapen. Nog drie keer slapen.

Update: Hihi. Michel heeft dezelfde boodschap gekregen van Zelie maar in mailvorm. Ze heeft mij ook gemaild, maar daarin stond:

hallo mama
we hebben hier al veel gedaan.
het leukste is de computer (de leraar is peterpan van musical) !
ik moet nu weg! tot de volgende

Geen extra schuldgevoel voor mij. Oef!

‘t Is zover: Anna heeft eindelijk het zelfvertrouwen gevonden om alleen op stap te gaan. Nét geen 16 en een halve maand oud.

Het is eigenlijk al gisteren begonnen toen ze plots iets meer dan vijf stapjes zette om van één plaats naar een ander te gaan. Zomaar. Spontaan. Zonder enige aanmoediging of dwang (dwang in de zin van zachtjes vinger wegtrekken terwijl ze liep hé, niets ergers ).

Vandaag zat ik aan de keukentafel en Anna was aan het spelen en plots zag ik vanuit mijn ooghoek dat ze rond de tafel aan het lopen was. Eén toertje en stoppen. Nog een toertje. Nog een toertje.

Waggelend met haar handjes in de lucht en een brede grijns op haar gezicht. Niet dat ik er direct naar gekeken heb. ‘k Heb alles bekeken vanonder mij half neergeslagen wimpers want van zodra ze zag dat ik keek waggelde ze naar mij toe en stopte ze dus met lopen.

Voila, weer een stapje verder en groter.