Maand: februari 2011

Dans

Vanavond naar Engel, een voorstelling van moderne dans, geweest. Sogni bestaat nu een tweetal jaar en sinds ze begonnen zijn we er met het Project bij geweest en het is leuk om dingen te zien evolueren.

Van een kleine organisatie met wel wat publiek, maar toch niet overdreven, was er vanavond toch wel heel wat volk aanwezig. We zeiden nog al lachend dat we ons niet moesten opjagen om goede plaatsen te hebben (het optreden was in ARCA, waar de plaatsen niet genummerd zijn) want dat er toch nooit genoeg volk was om geen goede plaatsen te hebben, maar we waren dus goed mis.

En vooral dat is leuk om zien. Dat andere mensen de weg vinden naar zo’n initiatieven.

Zelie was ook meegekomen. Ik had haar de vorige keer ook meegenomen omdat ze zelf ook danst en in het algemeen geïnteresseerd is in dans. En ik was niet de enige, want er waren heel wat jonge kinderen aanwezig.

Ze zijn daar echt goed bezig bij Sogni. ’t Was weer een pracht van een voorstelling en ik kijk nu al uit naar hun Rêverie festival.

Eng. Het zal wel.

Deze ochtend stond Anna aan ons bed: enge droom, dus kroop ze bij ons in bed. Ik had niet op het uurwerk gekeken om te zien hoe laat het was, maar meestal is dat zo midden in de nacht en dan kunnen we allemaal nog eens goed doorslapen.

Maar na een paar minuten ‘hoestte’ Anna. Niet zo’n normale hoest, maar zo één die op wurgen gelijkt, en mijn euro viel direct: dat wordt overgeven. In zeven haasten dat kind uit bed gehaald en naar de badkamer meegenomen en net toen ze in de badkamer stond begon ze over te geven. Oef! dus, want in de badkamer ligt vinyl en dat kunt ge tenminste goed kuisen.

Ondertussen keek ik op mijn uurwerk en ‘gelukkig’ was het al 6.15u, dus van slapen ging sowieso niet veel meer in huis gekomen zijn. Anna hing ondertussen over het toilet de rest van haar maaginhoud te legen terwijl ik er bij stond en afwachtte. Daarna wou ze wat water drinken, en dus gaf ik haar een minieme hoeveelheid. Terwijl ze nog lag te bekomen en ik op zoek was naar iets voor haar maag, draaide ze zich plots weer om en hing boven het toilet hangen: het water kwam er ook weer uit.

Niet goed dus. Een buikvirus. Ik moest absoluut op het werk zijn om nog iets af te werken voor het weekend (wegens niet werken op vrijdag is donderdag dus mijn laatste dag) en gelukkig kon Michel thuisblijven.

Enfin, bleek uiteindelijk dat hij sowieso niet ging werken want ook hij voelde zich niet goed in dezelfde streken. Twee zieke dochters en een zieke vent, het is me wat.

Achteraf gehoord dat het virus zich verplaatst heeft en dat Anna overgegaan is van overgeven naar diaree … in haar broek … tot twee keer toe. Ik heb alles wel gewassen, maar den anderen mocht de honeurs waarnemen en haar telkens wassen en verversen. Lastig als ge zelf ook niet goed zijt.

Morgen ben ik een hele dag thuis, dus zal het opruimen voor mij zijn.

Steken

Zelie weende gisteren op de terugweg naar huis: ze had ongelooflijk veel steken in haar oor.

Zelie heeft een geschiedenis van slecht horen en buisjes achter de rug, dus haar oren, daar pas ik voor op. Wijle naar de dokter dan maar. Geen oorontsteking, maar wel een keelontsteking, met uitstraligspijn naar haar oor dus. Ze heeft geen koorts, maar wel veel pijn.

We probeerden deze ochtend om toch naar school te gaan, maar het lukte niet, en dus is ze maar een half dagje alleen thuis gebleven: ze is gelukkig al groot genoeg.

Geen school, maar ook geen muziek vandaag of dansen, want de dokter heeft dat uitgelegd met iets van onderdruk door haar ademhaling, maar ik weet er de details niet van. Ze vond het wel jammer, want eens de ‘nachtdroogte’ voorbij is en ze haar medicijnen genomen heeft, voelt ze zich wel goed.

Maar ge kunt het nu eenmaal niet allemaal hebben, nietwaar.

Pink

‘Touring maant de mensen aan om hun knipperlichten te gebruiken op ronde punten’. Euh ja. Uiteraard. En niet alleen op ronde punten, verdorie. Gewoon, als ge inslaat ook bijvoorbeeld.

Die knipperlichten staan niet op een auto voor versiering, of wat dacht je.

Gemaakt

Vanavond naar de tandarts om die verrader van een tand te laten herstellen. Ik ben niet bang voor de tandarts en maak zonder problemen een afspraak, maar in die stoel ben ik toch altijd gespannen als een boog. Ge weet maar nooit dat het zeer zou doen.

Er kwam geboor en geslijp aan de pas, om de randen proper te maken zeker? En heel af en toe kreeg ik toch een gevoel van bijna-pijn. De tandarts begreep het niet goed tot hij het zag: een miniem klein gaatje, los dus van het afgebroken stuk. Telkens hij daar in de buurt kwam, werd het heel gevoelig.

Dus weer een geluk bij een ongeluk, want had mijn tand niet afgebroken, dan was het gaatje pas veel later ontdekt en was de schade veel pijnlijker geweest op langere termijn.

Wat hebben we geleerd vandaag:
1. dat ik zeer goede tandartsreflexen heb: bij het afslijpen van het vulsel, ge weet wel, met zo’n klein rond slijpschijfje, kwam hij tegen mijn lip en ik, ik bleef stokstijf zitten met mijn mond wijdopen en riep alleen zachtjes ‘auw’. De tandarts verschoot er zelf van, dat ik zo kalm bleef;
2. dat mijn ‘oerendsterke’ tanden toch niet zo oerendsterk zijn. De tandarts vond nergens iets dat een aanwijzing kon zijn waarom de tand afgebroken was en ik vind dat wel vies eigenlijk, dat een stuk zomaar kan afvallen;
3. dat het tijd wordt dat ‘ze’ iets uitvinden om uw mond voor u open te houden. 20 minuten met wijdopengesperde mond zitten, dat doet echt geen deugd aan uw kaken.