4.5 jaar

Toen ik gisteren Louis van school ging halen begon ik het standaard gesprek van hoe het op school was vandaag. Zijn normale antwoord is dan “Ik weet het niet”, maar gisteren was er een ander scenario:

mama: hoe was het op school vandaag?
Louis: ik heb een vreselijke dag gehad

???

mama: een vreselijke dag? Hoezo? Wat is er dan gebeurd?
Louis: dat wil ik niet zeggen?
mama: waarom niet?
Louis: dat mag ik niet zeggen.
mama: Louietje, je weet toch dat je alles mag zeggen tegen mama, zelfs als mensen zeggen dat dat niet zou mogen. Als je niet meer alles tegen mama zou mogen zeggen dan zou je ongelukkig kunnen worden.
Louis: Wat is ongelukkig?

Ondertussen weet ik nog steeds niet waarom zijn dag zo “vreselijk” was en het werd echt met veel serieusiteit en een beetje verdriet gezegd. Maar eens in de auto leek hij het al vergeten. Misschien komt de aap een dezer dagen nog uit de mouw, maar van Louis verwacht ik dat niet echt. Volgende week eens bij zijn juf informeren, ge weet maar nooit.

PS: dat “ongelukkig” heb ik dan wel uitgelegd hoor, of tenminste toch geprobeerd

verjaardag

Een heel leuke verjaardag gehad gisteren. Het zit hem allemaal in kleine dingen, nietwaar.
’s Morgens eigenlijk niet zo heel goed begonnen, maar dan moet ik eerst de achtergrond geven en een beetje uitleggen hoe ik ineen zit.

Ik heb er een hekel aan om luidruchtig wakker gemaakt te worden. De wekkerradio staat bij ons aan mijn kant van het bed en staat net zo luid dat gelijk wie anders in de kamer er helemaal niets van hoort. Een soort fluister”mode”. Mijn lieftallige partner weet dit gelukkig dus heeft hij zich kunnen voorbereiden op mijn (voorspelbare) reactie toen hij mij wakker maakte met mijn verjaardagskado.

Komt daarbovenop dat onze Jan mij om 6u05 had wakker gemaakt. Routine oplossing gedaan: luid gehuil van Jan, ik tuutje gaan geven, gesust dat het nog nacht was en dat hij flink moest slapen en al sussend weer naar buiten. Nog 10 sec. gehuil en alles was weer stil.

Als ge dus om 6u10 weer in uw bed kruipt, en de wekker loopt 20min later af , zijt ge dus in een nogal rare state of mind (ik toch).

In plaats van met de wekker wordt ik dus wakker gemaakt met een enorm luide intro van iets Barry White’s achtig. Ik schiet dus in paniek recht, zie iets licht geven en denk dat het Michel’s computer is die tilt geslagen is (ik bril nl. en ben stekeblind zonder bril). Ik roep in paniek iets zoals “doe dat uit, zet dat af, zoet, doet dat af, wordt wakker, doe dat uit” zolang tot die intro gedaan is en ik plots besef dat ik mijn wederhelft iets hoor kraken dat machtig goed op “happy birthday” lijkt. Dan besef ik pas dat ik naar een cd-tje luister volledig gemaakt en samengesteld door Michel met allemaal schattige (zij het wat aparte) verjaardagliedjes op. Het cd-tje werd afgespeeld op mijn verjaardagskadootje: een gloednieuwe wekkerradio inclusief cd speler. Mijn hartje smolt … voor zover dat mogelijk was met een hartslag van 180, maar enfin. Het smolt niet zozeer voor de wekkerradio (die wel broodnodig was want de oude was stilletjesaan de geest aan het geven en waar ik effectief zeer content mee ben … niet zoals de broodrooster van weleer zoet 🙂 ), maar wel voor de cd. Ik heb er trouwens de hele dag relgelmatig naar geluisterd. Zeer leuk kado dus. ‘k Heb ook nog een extra kadootje gehad, maar dat valt onder censuur, dus gaan we daar niet over uitweiden.

Dan de twee oudste gaan wakker maken. Heel uitzonderlijk waren ze rap uit bed en kwamen ze lopen om mij een zoen te geven en gelukkige verjaardag te wensen. Leuk om weten dat ze het nog niet vergeten waren (ook al had ik ze het hen de dag voordien gezegd). Van Jan geen speciale reactie, maar wat wilt ge.

Op het werk veel e-mailtjes en telefoontjes gehad en dan ook veel gelukwensen via Michel zijn blog. De sfeer op het werk was ook aangenaam en er waren geen stresserende situaties, dus dat telt ook voor een aangename dag.

’s Avonds was het dan de jaarlijkse kerstdiner met het werk en het was zeer aangenaam: leuk gezelschap, toffe babbels en fantastisch lekker eten (voor de geïnteresseerden: Parkrestaurant in Brugge aan het Astridpark). En toen ze met het desert kwamen hadden de mensen van het restaurant er een kaarsje op gezet en begon iedereen te zingen. Goed dat ik niet echt de neiging heb om te blozen want anders had ik eruit gezien als een tomaat.

Al bij al een leuke verjaardag dus.

Voor herhaling vatbaar.

Intro

As good a day as any om een weblog te beginnen: mijn 35ste verjaardag. Juist, ge zoudt het mij niet nageven, maar toch 🙂

Wie ben ik?

Partner, moeder, zus, dochter, nicht, werkneemster en vooral individu. Van dat individu zal hier niet echt veel tevoorschijn komen.

Mijn bedoeling hier is voornamelijk om over mijn kinderen te zagen. Voorlopig drie (Zelie °28.06.1999, Louis °13.04.2001 en Jan ° 18.02.2004), volgend jaar (hopelijk) vier (voorzien 06.04.2006). En voor ge het u afvraagt: GEEN ENKEL accidentje !!

Juist, ik ben sinds eergisteren 5 maanden zwanger en ben nu gepriviligeerd om eerste klas te reizen met de trein, een privilege waar ik gretig gebruik van maak. Ik werk nl. in Brugge (wonend in Gent) en geniet nu reeds twee dagen van de rust van eerste klas. Zeer aangenaam, zeker als het druk is geweest.

Nu, ’s ochtends is het altijd druk: drie kinderen kleden, eten geven en klaarmaken voor school gaat niet altijd van een leien dakje. Gezien de papa nogal vroeg naar zijn werk vertrekt, is er niet veel hulp van die kant en vandaar…

‘k Heb trouwens ook gemerkt dat deze zwangerschap toch iets zwaarder valt dan de andere: ben veel meer moe, heb veel minder geduld (ik besef het wel degelijk) en er wordt dus af en toe dus wel eens nerveus gedaan (om het zacht uit te drukken). De “ouderdom” zal daar dus wel mee te maken hebben …

De kinderen zijn trouwens schatjes, daar niet van. Zoals elk kind (en volwassenen) hebben ze hun nukken en kuren, maar ik kan alleszins niet klagen. Ik zal ze even proberen voorstellen. Vooral proberen want de karaktertrekken die ik hier opsom zijn toch maar beperkt.

Zelietje is een fantastisch meisje: zeer lief, behulpzaam, meelevend en intelligent. Een sterke wil en een geheugen als een zeef (ze moet toch iets van haar moeder hebben). Altijd klaar voor een helpende hand en een stevige discussie (ja, zelfs aan 6 jaar). De “oudste” en dus nogal dominant: ze (probeert toch) dicteert graag aan haar broertjes wat moet gedaan worden en hoe, maar ze is gelukkig niet dictatoriaal en luistert toch ook naar wat zij willen. Zeer open en extravert. Dus als ge iets wilt weten over ons en Zelie weet het, dan zult ge het ook direct weten. Ze is dol op (ballet) dansen en (ritmisch) turnen en is zeer lenig (iets dat ze geheel niet van mij heeft). Is dit jaar begonnen in het eerste leerjaar en vind het fantastisch om te leren lezen, rekenen en schrijven (waar ze trouwens zeer goed in is).

Onze Louis is een beetje van een raadsel: redelijk stil, ongelooflijk lief (kruipt bij iedereen direct op de schoot), lijkt meegaand maar met de nadruk op “lijkt”. Als hij iets echt (niet) wil, zal hij er niet van afwijken, maar anders heeft hij een houding van “zo lang het niet tegen mijn goesting ingaat, waarom niet?”. Een zeer goed speelkameraadje dus voor zijn zus 🙂 Ook een slim baaske, maar terwijl ge de evolutie bij Zelie zo kunt volgen, de stappen die ze doormaakt, lijkt het of Louis er telkens een aantal overslaat. Hij maakt vorderingen met (serieus grote) sprongen. Als hij bv. vandaag nog niet tot 3 kan tellen, telt hij morgen plots, zonder enige fout, tot 10. En hij maakt fantastisch mooie tekeningen (beter dan zijn zus, die trouwens ook heel mooi tekent). Een artiest in de dop ?? Hij is dol op knuffels van beesten. Hij heeft een nu al ongeveer een hele zoo (leeuw, flamingo, olifant, bever, zeehond, dolfijn, …) en als hij een cadeautje mag kiezen zit daar bijna gegarandeerd een knuffel bij (liefst dus van een dier). Introverter dan zijn zus (als je hem vraagt hoe het op school was, is zijn antwoord altijd “ik weet het niet”) maar niet gesloten.

Jan is een “kastaar”. De meest zalige baby ooit: sliep constant, altijd rustig, heel regelmatig in eten/voedingen, ge kon u niet idealer indenken … tot hij begon te lopen. Kwa karakterverandering kan het wel tellen. Hij is een zeer grote deugniet, probeert alles uit en staat u in uw gezicht uit te lachen als ge hem iets verbiedt. Zijn karakter neigt meer naar dat van zijn zus en als die twee samen spelen is er dus nogal veel geroep. Gezien hij nog niet echt praat moet hij zijn wil toch op één of andere manier laten kennen. Hij weet zeer goed wat hij wil en laat zich zeker niet doen door de ouderen. Integendeel. Hij houdt enorm veel van zijn tuutje (de ergste van de drie) en knuffelt zeer graag.

Van nummer 4 is nog niet veel te zeggen. Sinds de laatste controle weten we wat het geslacht waarschijnlijk zal zijn (de dokter was 90% zeker; de 10% twijfel was er omdat de navelstreng er een beetje voor zat) en wat we nu al zeker zijn is dat alles 100% in orde lijkt. Hij (= de baby, niet als in “hij”=de jongen) is zeer beweeglijk, meer dan de andere 3, dus dat belooft voor een “rustig” zwangerschapsverlof 🙂

Kortom, drie zeeeeeeer lieve kindjes en ik hoop hun karakters nog duidelijker te kunnen maken in de toekomst.