San’s Weblog

Het is voorbij voor dit jaar. De Gentse Feesten zijn nu officieel afgelopen voor mij en de kinderen.

Vandaag was zoals gedacht. Met dat het gisteren zo laat was hebben de kinderen zeer lang geslapen. De jongens tot bijna tien uur en de meisjes zelfs nog twee uur langer. Laat geontbeten dus en dan daar direct maar het middagmaal van gemaakt. Op het gemakje boodschappen gedaan voor deze avond en morgen en dan naar Bataclan II om daar te zitten in de zon en bekenden te zien toekomen en allemaal gezellig samen te zitten en te kletsen.

En zo waren we tegen half acht thuis vanavond, hebben we (zelfgemaakte) américain met frietjes, sla, tomaatjes en komkommers gegeten, heb ik de twee kleinsten tegen negen uur in bed gestoken terwijl Zelie en Louis nog een laatste toemaatje kregen doordat ze met papa nog even meemochten, terug naar Bataclan. Een uurtje later waren zij ook weer thuis en zijn ze rechtstreeks naar bed gegaan.

Vroeg naar bed vanavond, laat opstaan morgen en langzaam maar zeker opnieuw een normaal ritme invoeren in ons leven. ‘t Is hoognodig.

Van de Gentse Feesten dus. Ge moet daar nu niet plots iets meer dramatisch achter zoeken.

Nu ja, eigenlijk hebben wij, zijnde de kinderen en ik, ze vanavond afgesloten. Op maandag is er toch niets meer te doen voor kinderen: circusfestival is afgelopen sinds vrijdag en Puppetbuskers en MiramirO hadden allebei hun laatste dag vandaag. Vorig jaar hebben we dan zo’n maandagnamiddag rondgelopen op de Feesten en het is toch maar triestig en de kinderen meenemen naar één of ander optreden, dat zie ik nog zo niet direct zitten.

Maar vanavond hebben we afgesloten in schoonheid … en laatheid: nog een laatste dag genieten van MiramirO. We hebben de namiddag doorgebracht op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein, zijn naar huis gekomen om iets te eten en dan zijn we met ons vijven terug gegaan om verder van de optredens te genieten. We hebben nog een paar pareltjes mee kunnen pikken: de fantastische sprongen in The Bounce, nog een stukje Living Room: een fantastisch stukje koorddansen, een ballet op koord en soms zelfs in spiegelbeeld en daarna de gekke paarden en ruiters van The Horsemen. Na het etenzeer mooie flamenco en zo veel meer in Un Poco Carmen om de avond af te sluiten met Menus Larcins en dus achter een reuzenhand aan te lopen om te zien waar het volgende stukje zou gespeeld worden.

Tegen 23u dus naar huis terug gekeerd met drie kinderen. Er waren vriendjes aanwezig van Zelie en Louis en Zelie mocht nog voor één voorstelling bij hen blijven. Achteraf zouden zij dan Zelie thuis afzetten. Cliffhanger vond ik namelijk ook een ideale voorstelling om met kinderen naar te gaan kijken en het was Zelie volledig gegund. Had ik een babysit gevonden voor vanavond, dan had ik ook nog eens gekeken samen met Zelie én Louis, maar Anna en Jan moesten dringend naar bed en zodus zijn wij naar huis gegaan.

Ondertussen is het laatste kuiken ook thuisgekomen. Op de valreep hebben ze nog een bui op hun hoofd gekregen, maar blijkbaar nét op het moment dat de voorstelling afgelopen was. Qua timing gesproken.

Morgen zal het dus kalm zijn en ik denk dat we niet verder gaan dan twee straten verder: Bataclan II heeft morgen zijn laatste dag en hoogstwaarschijnlijk sluiten wij de feesten daar af … als het niet regent natuurlijk.

Maar het werd tijd dat het gedaan is: Anna weet niet meer waar ze staat van vermoeidheid (één keer een middagdutje gedaan op tien dagen én veel late avonden), Jan volgt op een haar na en eigenlijk kunt ge mij ook ongeveer bijeenvegen. Vanaf overmorgen er opnieuw dus een beetje routine insteken en het eerste dat terugkomt is het middagdutje voor Anna … en ik denk dat ik er hier en daar ook wel eentje zal meepikken.

Het zand in de zandbak van het Baudelopark: vuiligheid. Als de kinderen daarin gespeeld hebben wilt ge u niet eens meer afvragen wat daar allemaal inzit. Zo vuil en zwart zien ze.

En eigenlijk is het niet alleen als ze daarin spelen. Deze namiddag moest ik Anna van zo’n schommelpaardachtigiets halen (accident in de broek en ze wou er niet meer afkomen). Ik zweer het, het is niet meer dan vijf stappen van de rand van de zandbak tot aan dat ding en dus ook maximaal vijf stappen terug. Mijn voeten zagen zwart. Van maximaal tien stappen in dat zand te zetten. Vies gewoon.

Zou dat zand ooit ververst worden, zit ik mij nu af te vragen? Zo bijvoorbeeld na de feesten? Ik hoop het van harte, maar ik vrees ervoor.

Al gezegd dat het hier druk is voor het moment? Gentse Feesten, dat is laat opstaan (enfin, zo tussen 9u en half tien), zorgen voor middageten (na het ontbijt natuurlijk) erop uit trekken voor het Project, ’s avonds thuis komen en ofwel de kinderen in bed steken en beginnen schrijven, ofwel zorgen voor een babysit, naar avonddingen gaan, thuiskomen, schrijven en nog eens een stapje in de wereld zetten.

Binnenkort allemaal links naar wat ik allemaal gedaan heb, maar nu moet ik weg: MiramirO roept.

Gisteren koud en miezerig en herfstweer. Vandaag was de zomer terug. Zalig.

Ideaal om een namiddag op de Kalandeberg door te brengen voor het Puppetbuskersfestival: leuke voorstellingen in de zon. Ideaal weer voor Louis om bij een vriendinnetje te gaan spelen, vooral omdat dat in een grote tuin kon die nog afgewerkt moet worden en die nu veel leuke, geheime plekjes heeft. Ideaal om te genieten in de binnentuin van het EFTC van een zalige voorstelling vooraleer naar huis te gaan om te eten en Jan en Anna in bed te steken. Ideaal om de avond af te sluiten om de niet-nader-genoemde-site en er een beetje te lang te blijven plakken met Zelie en Louis: we zijn nog maar een half uur terug thuis en terwijl ik Zelie en Louis in bed stak heb ik Michel dan maar aangemoedigd om mij op die niet-nader-genoemde-plaats af te lossen: er zaten (en ‘zitten’ duidelijk) daar vrienden en het was zeer gezellig.

Hopelijk is het morgen ook zo ideaal want dan ga ik naar mijn eerste voorstelling van het straattheaterfestival gaan kijken ’s avonds en mooi weer zou dus ideaal zijn: het is in openlucht. Of is dat overmorgen? Niet belangrijk, als het maar ideaal blijft.

Nen hond dus niet, wij dus wel. Gisteren, in het naar huis gaan nog vriendjes van de kinderen tegen gekomen en dan afgesproken om elkaar vandaag te zien. Zo schoon weer gisteren, wie had gedacht dat het vandaag herfst ging zijn.

Dus waren wij om 15u op post (op de plaats die niet mag verklapt worden) en kwamen zij een 20 minuten later toe. Toen regende het nog niet. Het miezerde af en toe een beetje, maar echte regen was er nog niet en de kinderen waren direct weg om alles te ontdekken en vooral, om te spelen. Een uur later regende het wel en koppig als we zijn zijn we dus blijven zitten. Want ondanks het miezerige weer was het gezellig en hoe langer we er bleven zitten, hoe meer bekenden én vriendjes er opdaagden en hoe gezelliger het werd.

Tegen dat we tegen half zeven naar huis gingen was ik volledig verkleumd en kou. Omdat de plaats vlakbij was had ik nochtans een deken laten meebrengen door Zelie die even naar huis liep en dus was ik niet tot op het bot kou, maar mens, was ik blij dat ik thuis was en een kop warme soep binnenkreeg.

Ik heb zo’n zin om een stapke in de wereld te gaan zetten en de Gentse Feesten by night te ontdekken, maar met dit weer, vergeet het.

Zo kan ik het wel stellen. Nu al een half uurtje terug van het groot vuurwerk aan de Watersportbaan en manmanman, wat een pracht zeg. Zoooo schoon. Ik was op een bepaald moment echt helemaal weg, volledig opgeslorpt door de muziek en het spektakel.

Een half uur hebben we mogen genieten van de knallen maar ook en vooral van de muziek: negen Vlaamse (Gentse? - dat zei onze schepen van cultuur namelijk) componisten schreven dit jaar de score bij het vuurwerk, of was het eerder omgekeerd? Hoe dan ook: het was fantastisch.

Ge moet morgen maar eens op het Project kijken naar de foto’s als ge het zoudt gemist hebben. Niet dat dat de impact zal overbrengen, maar ge weet dan toch wel een fractie van wat ge gemist hebt.

En nu eindelijk maffen.

De Gentse Feesten zijn dus begonnen. Naar de openingsstoet geweest en een beetje gefilmd. We stonden op zo’n afschuwelijk slechte plaats en zeker om te filmen. Maar dat is goed … voor de toekomst, want dan weten we dat we daar nooit, maar dan ook nooit meer moeten gaan staan. We stonden op de Groentenmarkt en er passeerden daar zoveel mensen die NIET naar de stoet wouden kijken. Resultaat: constant mensen in beeld die in de tegengestelde richting lopen en ook meeliepen en ook overliepen en langs achter probeerden door te komen en mij en de kinderen opzij duwden en stootten. Leuk is anders maar lesson learned dus.

Daarna rap naar huis om de beelden af te geven (voor het Project uiteraard), de kinderen fruit te geven en dan als de bliksem terug in het feestgewoel om naar een paar voorstellingen van het Puppetbuskersfestival te kijken (verslag morgen op … u kent het al) en dan nog naar het EFTC om een beetje na te kletsen en een voorstellingske mee te pikken, met als resultaat dat Jan en Louis verschenen zijn op het laatavondjournaal (1min43).

Vermoeid maar voldaan zijn we naar huis gegaan. Morgen (of beter: straks) nog van dat. Joepie!

Deze week van het jaar is toch één van mijn favoriete weken om in Gent rond te lopen. Tijdens deze week zijn de voorbereidingen voor de Gentse Feesten immers volop aan de gang: opbouwen podia, afsluiten straten, opstellen kraampjes, prutsen hier en daar, … De stad veranderd zienderogen en het maakt dat de kriebels beginnen in mijn buik.

Dit jaar zijn we er uiteraard weer bij. Wij wonen normaal gezien net buiten de feestenzone om er geen last van te hebben. Normaal, zeg ik, want dit jaar is de feestenzone uitgebreid tot onze wijk en ik houd dus wel een beetje mijn hart vast dit jaar. Ik hoop echt dat het mee zal vallen, want ik heb geen zin om, zoals zoveel andere Gentenaars, in de toekomst verplicht te worden om op vakantie te gaan tijdens de Feesten wegens dat het niet leefbaar meer is om thuis te blijven.

Ondertussen ook al twee vergaderingen achter de rug om het programma een beetje in elkaar te steken van wie wat gaat bekijken wanneer voor het Project. Dus als het hier wat stil wordt, ga daar dan eens een kijkje nemen. Net zoals vorig jaar zal ik weer veel op het Puppetbuskersfestival lopen en dit jaar heb ik mij ook geëngageerd om naar MiramirO te gaan kijken. Twee festivallen waar ik dol op ben en, goed meegenomen, ‘t is nog wreed leuk voor de kinderen ook.

Nog drie keer slapen en dan is het weer zo ver.

Zaterdagavond ben ik met Zelie en Louis naar het groot vuurwerk gaan kijken aan de Watersportbaan.

We waren er relatief ruim op tijd (anderhalf uur) en we hadden ons voorzien op het wachten. Gewapend met een zak chips, water, lees- en kijkboekjes, trui, jassen en een extra deken trokken we er naartoe. Het leek bijna alsof we gingen kamperen.

Rond kwart na elf begon het dan en het was echt mooi: grondvuurwerk, hoogtevuurwerk, halfhoog vuurwerk, … alles op mooie muziek gezet en mooi georchestreerd.

Vooral sommige heel hoge pijlen gaven fantastische ‘ontploffingen’ (of hoe noem je dat?) en sommigen ervan waren zo groot dat het wel leek alsof de sterretjes op je afkwamen.

De reactie van Louis toen zo’n pijl voor het eerst afging: ‘Wauw! En je kan het zelfs van dichtbij bekijken!’