San's Weblog

Vandaag heb ik er mij eindelijk aan gezet: het invullen van mijn belastingen.

Vorig jaar was ik er ook zo laat mee: de laatste dag ging ik dat rap eens met tax-on-web doen, tot ik besefte dat ik eigenlijk de code van mijn identiteitskaart helemaal niet kende. Uiteindelijk toch maar de papieren versie ingevuld en opgestuurd (jaja, 2 weken te laat, maar dat geeft eigenlijk echt niet). Ik ging een nieuwe code aanvragen toen ik besefte dat mijn identiteitskaart toch vervangen ging worden voor de aangifte dit jaar en dus was dat niet nodig.

De nNieuwe identiteitskaart is er met een code die ik deze keer wél onthouden heb, dus had ik ‘ruim’ de tijd om mijn aangifte te doen: een halve dag Deze namiddag was het dan papieren bijeen zoeken en vanavond alles uitgerekend en mij dan aan de computer gezet.

Poging één lukte niet. Andere browser. Lukte ook niet. Andere computer, nog steeds geen geluk. Ik begon mij al serieus zenuwachtig te maken. Na al die pogingen besloot den anderen eindelijk om toch zelf eens te kijken. Bleek dat de software voor het lezen van de e-id niet geïnstalleerd was. Installeren dan maar en nog een poging ondernemen en na het herstarten van de computer lukte het eindelijk. Oef! Stukje stress minder.

Daarna was het relatief piece of cake. Hier en daar nog een extraatje moeten terugzoeken (polisnummers bv. want dat hadden ze nog nooit gevraagd bij de papieren versie) maar het ging heel vlot. Mooi kunnen indienen en dus zijn we weer goed voor een jaar.

Het andere positieve (en veel belangrijker): de dochter is weer thuis van scoutskamp. 10 dagen weggeweest en ze zag er goed uit. Heel erg vuil (enfin, haar uniform toch, zijzelf zag er verrassend proper uit), maar goed.

Ze heeft zelf haar rugzak mogen legen, want de geur alleen al … Voor de keukenhanddoeken ga ik een poging wagen om ze toch nog redelijk wit te krijgen, maar ik vrees dat die in de vuilnisbak zullen eindigen (maar daar was ik op voorzien: ik heb niet mijn mooiste meegegeven).

Veel tijd om bij te babbelen hebben we nog niet gehad, met die belastingtroep en zo, alhoewel we in de auto al een uitgebreid relaas hebben gekregen van een spel dat ze gespeeld hebben. Maar er is nog een week vakantie, dus dat komt nog wel.

Het gezin is weer compleet, de Gentse Feesten staan voor de deur: good times ahead.

Terug van weggeweest van een, nog eens, zeer fijne avond.

Het jaarlijkse groepsfeest van de scouts zit er weer op met een heel leuk optreden van de kinderen. Een beetje kort, dit jaar, maar wel heel leuk. Daarna gezellig bijgebabbeld bij een aperitiefje terwijl de kinderen buiten speelden, om dan naar de refter te verhuizen om WAF te eten (worst-appelmoes-friet).

Als één van de allerlaatsten uiteindelijk de refter verlaten en tegen dan was het bijna 22.00u en hoogtijd om de kinders naar huis te brengen om hen in bed te steken.

Jammer dat er soms feesten nodig zijn om een avond te kletsen met vrienden, maar wat moet je als iedereen het zo druk heeft. Het is dan wel dubbel genieten.

Ge kent dat zo, van die situaties waarbij iemand telefoneert en dat de kinderen rond uw oren zo ongelooflijk veel lawaai maken dat ge er niets van kunt verstaan. Dan maakt ge u serieus kwaad en eist dat ze ergens anders gaan ruziemaken, maar dat weigeren ze. Maar ze zitten daarna tenminste stil in de zetel.

Of dat dacht ge toch, want een beetje later is het weer van dattum en uit noodzaak moet ge het telefoongesprek afsluiten, maar gelukkig is het belangrijkste gezegd.

Ondertussen is het niet alleen ruzie, er is een botsing geweest waardoor één kind luid aan het huilen is en kwaad zegt ge dan ‘wrijft er een keer op en stop met wenen’.

Het ene gehuil is nog niet afgelopen en beneden gaat de deur open en Zelie, die terugkomt van de scouts, komt binnen al wenend. Ge zijt nog kwaad van een miliseconde ervoor en zegt ‘Allez ze, nog ene die weent. Wat is het nu weer?’, maar er komt geen antwoord en het huilen duurt voort en dan komt Zelie boven en beseft ge plots dat ze wel zeer veel pijn heeft en niet aan het ‘muiltrekken‘ is.

De boosheid is nog sneller verdwenen dan dat ze begonnen is en plots is er ongerustheid in de plaats gekomen: wat is er gebeurd? hoe is het gebeurd?

Blijkt dat haar pink tijdens de vergadering serieus verdraaid is geweest en dat ze het nu amper kan houden van de pijn.

Een zoektocht begint: naar het nummer van de dokter van wacht-dienst, naar het nummer van de leiding, naar waar te gaan en wat te doen. Iedereen is gelukkig onmiddellijk bereikbaar en alles gaat vlot. De nodige verzekeringsdocumenten kunnen gedownload en geprint worden en de wachtdienst heeft niet veel patiënten.

Alle kinderen moeten zich klaarmaken en we trekken naar de wachtdienst, die gelukkig achter de deur is. De papieren worden tijdens het wachten ingevuld en dan is de dokter daar. De drie jongsten blijven in de wachtzaal zitten terwijl Zelie en ik binnen gaan.

De dokter bekijkt en bevoelt de pink, draait hem links en rechts, onder en boven, drukt en duwt langs alle kanten om tot het besluit te komen dat de pink zeker gekneusd is, maar dat ze denkt dat hij toch niet gebroken is. Een dikke ‘oef’ ontsnapt de lippen. Voor de zekerheid geeft ze ons toch maar een doorverwijzing mee voor de spoed: als het morgen meer pijn doet, dan moeten we alsnog een foto laten nemen.

En zo kunt ge om 19.15u dan uiteindelijk toch nog beginnen aan het (zeer laat) avondeten en zitten de kinderen wat later in bed, maar zijn er toch geen (zwaar) gewonden.

Louis stopt met scouts. Hij deed het wel graag maar hij tekent nog veel liever. We hadden al de kinderacademie geprobeerd, maar dat was niet echt iets voor hem: meer knustelen en algemene dingen leren dan echt leren tekenen.

Vandaag is hij begonnen met kinderatelier animatiefilm en na zijn eerste les is hij al dolenthousiast: tekenen én met de computer werken, dat kan niet anders dan goed gaan. Enfin, dat hoop ik toch.

Als alternatief voor het minder beweeglijk zijn gaan we morgen eens kijken naar de dansschool waar hij ook zijn kamp gedaan heeft: Louis spreekt er ook al jaren van om breakdance te leren, al sinds hij een paar keer zo’n crew bezig gezien heeft op de Gentse Feesten. Morgen is het opendeurdag en we gaan eens kijken of de uren van de dansles passen in het schema van dit jaar.

Het belooft weer een zeer druk jaar te worden.

Deze namiddag is Zelie terug thuis gekomen van haar kamp. Jan, Anna en ik gingen haar ophalen aan het station en ze zag er stralend uit. Smerig, maar zeer gelukkig.

Het was blijkbaar een fantastisch leuk kamp en ze heeft zich zeer goed geamuseerd en meer moet dat niet zijn nietwaar.

Na het laatste aantreden mochten we hen dan meenemen naar huis en voor Zelie was het echt het laatste aantreden bij de Wouters: volgend jaar mag ze overgaan naar de jonggivers.

En ondertussen is ons gezinnetje weer voltallig, joepie!

Zelie, 11 jaar, momenteel op scoutskamp, schrijft een brief:

Beste Mama en papa,
(louis, jan en anna ook)

Ik mis jullie (echt niet)
Wij hebben zotcoole T-shirts gekregen met Navy erop. En andere (met airfors, army).
De ochtendgymnastiek is gewoon wa stappen! raaar
‘t Is zotcool!

En dan een tekeningetje van een lachend gezichtje, geen naam (want dat is niet cool).

En wij maar aftellen tot ze terug is. Tsss.

Begin van de vakantie en dan is het weer zo ver: afscheid nemen. Maar voor even. Een week duurt niet lang, maar toch.

Want deze ochtend is Zelie weer op scoutskamp vertrokken. Samen met Anna bracht ik haar naar het station. Volgende zaterdagnamiddag mogen we haar daar ook weer ophalen.

Het was weer alsof het de eerste keer was. Of neen, toch niet exact. De tranen stonden mij niet nader dan het lachen. Maar het blijft toch raar doen, uw kind afgeven voor een week.

De komende week zal ook raar doen, zo met eentje minder. Maar kijk. De eerste dag is al bijna voorbij. Nog maar zes meer te gaan.

Het was vandaag ‘vuile vergadering’ bij de scouts. Het is een vergadering waar Zelie naar uitkijkt en waar Louis niet zo naar uitkeek.

Ik zat vast op het feestje van Jan en dus was schoonbroer zo lief om de kinderen te brengen en te halen en naar huis te brengen.

Het is Zelie haar derde ‘vuile vergadering’ en over het algemeen is het wel grappig. Ze zijn wel vuil maar niets grof.

Dit jaar daarentegen vond ik het er een beetje over. Er was één of andere groene smurrie gebruikt en voornamelijk op de hoofden gesmeerd, maar met uitlopen op de kleren.

Tegen dat ze thuis kwamen was dat volledig aangekoekt in het haar. Drie wasbeurten en het was er nog niet allemaal uit. Een tijdje laten weken en het ging er nog niet volledig uit. Ten einde raad er maar doorgegaan met de luizenkam, want een gewone kam had een te grote afstand tussen de tanden waardoor het er dus nog steeds niet uit ging. Ik denk dat het er nu wel allemaal uit is.

Vieze, vieze bedoening. Een half uur om Zelie haar haar proper te krijgen. Iets minder voor Louis.

Maar wat ik het minst leuk vind (eufimisme) is het feit dat Zelie haar scoutshemd geruïneerd is: vol vlekken in alle kleuren die er niet meer uit gaan. Konden ze nu echt niets gebruiken dat uitwasbaar is.

Uiteindelijk toch nog een drie en een half uur geslapen vannacht. Of moet dat zijn, deze morgen? En dan was het drukdrukdruk. Gelukkig maar. Geen tijd om u dan moe te voelen.

Anna naar ballet, Zelie naar turnen, regelen met de schoonbroer om de jongens naar hun activiteiten te brengen (scouts en voetbalmatch) terwijl ik met Zelie naar Waterloo ging omdat zij daar generale repetitie had voor haar balletexamen volgende week.

‘t Wordt misschien tijd om toch eens een GPS aan te schaffen want we zijn er verkeerd afgegaan, van de autostrade (er stond: afgaan bij uitrit ‘Waterloo’, wat we ook deden, maar blijkbaar zijn er dus twee afritten ‘Waterloo’ en moesten we de tweede hebben. Soit) en dus langs een andere kant Waterloo binnengereden en in Waterloo was het dus miserie gedurende 15min, tot we, na een paar keer de weg te vragen, nog net op tijd toegekomen zijn.

Anderhalfuur naar de oefeningen gekeken en dan terug naar huis, een terugrit die gelukkig zonder problemen verliep.

Net op thuis om de rest van het gezin op te halen en naar het scoutsfeest te gaan. Gequized, gegeten en ongelooflijk veel gebabbeld.

Zelie en Louis werden iets na 19u opgehaald om naar de cinema te gaan (samen met de papa en vrienden) en ik ging thuisblijven met de jongsten omdat het anders voor hen te laat zou worden én omdat ik wist dat ik de nacht voordien niet veel zou geslapen hebben. Uiteindelijk ben ik zo lang blijven babbelen op het scoutsfeest dat Jan, Anna en ik later thuis waren dan de andere helft.

Nu toch maar rap in bed kruipen en een beetje slaap inhalen.

Zelie en Louis zijn weer weg. Scoutsweekend. Tot zondagmiddag. Om 12u zondagmiddag mogen we de kindern weer ophalen.

Het doet toch altijd weer raar, zo twee kinderen minder. Het verschil in drukte is ook ongelooflijk, maar dat is niet verwonderlijk natuurlijk.

Het gaat morgen dus een pak rustiger zijn, maar ‘k zal toch content zijn als we zondag zijn en hen terug kunnen ophalen.