San's Weblog

Het was vandaag ‘vuile vergadering’ bij de scouts. Het is een vergadering waar Zelie naar uitkijkt en waar Louis niet zo naar uitkeek.

Ik zat vast op het feestje van Jan en dus was schoonbroer zo lief om de kinderen te brengen en te halen en naar huis te brengen.

Het is Zelie haar derde ‘vuile vergadering’ en over het algemeen is het wel grappig. Ze zijn wel vuil maar niets grof.

Dit jaar daarentegen vond ik het er een beetje over. Er was één of andere groene smurrie gebruikt en voornamelijk op de hoofden gesmeerd, maar met uitlopen op de kleren.

Tegen dat ze thuis kwamen was dat volledig aangekoekt in het haar. Drie wasbeurten en het was er nog niet allemaal uit. Een tijdje laten weken en het ging er nog niet volledig uit. Ten einde raad er maar doorgegaan met de luizenkam, want een gewone kam had een te grote afstand tussen de tanden waardoor het er dus nog steeds niet uit ging. Ik denk dat het er nu wel allemaal uit is.

Vieze, vieze bedoening. Een half uur om Zelie haar haar proper te krijgen. Iets minder voor Louis.

Maar wat ik het minst leuk vind (eufimisme) is het feit dat Zelie haar scoutshemd geruïneerd is: vol vlekken in alle kleuren die er niet meer uit gaan. Konden ze nu echt niets gebruiken dat uitwasbaar is.

Uiteindelijk toch nog een drie en een half uur geslapen vannacht. Of moet dat zijn, deze morgen? En dan was het drukdrukdruk. Gelukkig maar. Geen tijd om u dan moe te voelen.

Anna naar ballet, Zelie naar turnen, regelen met de schoonbroer om de jongens naar hun activiteiten te brengen (scouts en voetbalmatch) terwijl ik met Zelie naar Waterloo ging omdat zij daar generale repetitie had voor haar balletexamen volgende week.

‘t Wordt misschien tijd om toch eens een GPS aan te schaffen want we zijn er verkeerd afgegaan, van de autostrade (er stond: afgaan bij uitrit ‘Waterloo’, wat we ook deden, maar blijkbaar zijn er dus twee afritten ‘Waterloo’ en moesten we de tweede hebben. Soit) en dus langs een andere kant Waterloo binnengereden en in Waterloo was het dus miserie gedurende 15min, tot we, na een paar keer de weg te vragen, nog net op tijd toegekomen zijn.

Anderhalfuur naar de oefeningen gekeken en dan terug naar huis, een terugrit die gelukkig zonder problemen verliep.

Net op thuis om de rest van het gezin op te halen en naar het scoutsfeest te gaan. Gequized, gegeten en ongelooflijk veel gebabbeld.

Zelie en Louis werden iets na 19u opgehaald om naar de cinema te gaan (samen met de papa en vrienden) en ik ging thuisblijven met de jongsten omdat het anders voor hen te laat zou worden én omdat ik wist dat ik de nacht voordien niet veel zou geslapen hebben. Uiteindelijk ben ik zo lang blijven babbelen op het scoutsfeest dat Jan, Anna en ik later thuis waren dan de andere helft.

Nu toch maar rap in bed kruipen en een beetje slaap inhalen.

Zelie en Louis zijn weer weg. Scoutsweekend. Tot zondagmiddag. Om 12u zondagmiddag mogen we de kindern weer ophalen.

Het doet toch altijd weer raar, zo twee kinderen minder. Het verschil in drukte is ook ongelooflijk, maar dat is niet verwonderlijk natuurlijk.

Het gaat morgen dus een pak rustiger zijn, maar ‘k zal toch content zijn als we zondag zijn en hen terug kunnen ophalen.

Deze namiddag Zelie en Louis afgezet bij de scouts en eens thuis ben ik in bed gekropen. 2,5 uur slapen en een dafalgan later en ik kon er even tegen voor de avond.

Bij de scouts hadden ze een kookvergadering vandaag en de ouders waren uitgenodigd om te komen eten. Elke tak ging een deel van een menu maken en zo konden ze ons dat een hele maaltijd voorschotelen.

De opkomst van de ouders was hoog. Altijd wijs om plots met zo’n hoop ouders samen te zijn, eens te zien wie er allemaal is en zo. Op de koer van de school hadden de scouts sta-tafels gesjord en er stonden ook een paar tafeltjes met stoeltjes. Aangezien die ongeveer de enige waren die niet bezet geraakten (iedereen beschaamd zeker om te gaan zitten?) heb ik mij het voorrecht maar genomen om mij daar te installeren, ziek zijnde en al.

Ze hadden hun best gedaan. Een voorgerecht door de Wouters verzorgd van sla, tomaat, ei, tonijnsla en perzik. Daarna hadden de kapoenen een minestrone soep klaargemaakt. Gevolgd door spaghetti bolognese met dank aan de jonggivers en tot slot een fruitsla van de givers.

‘t Was allemaal zeer lekker, maar de fruitsla hebben we moeten overslaan: Zelie had afspraak met haar vriendin om samen naar junior Eurosong te kijken en tegen dan zat ik er weer volledig door, dafalgan of niet.

Maar zoals ze zeggen: een kermis is een geseling waard.

Bijna twee weken zijn de twee oudsten nu weg geweest.

De eerste zaterdag van de vakantie zijn ze allebei vertrokken op scoutskamp. Louis mocht ik donderdagavond gaan halen, Zelie kwam vrijdagavond met de trein terug naar Gent en mocht ik dus aan het station afhalen.

Maar zaterdag vertrokken ze weeral. Deze keer op zeekamp met de mutualiteiten en Jan vertrok mee. Voor Zelie is het haar 5e keer, voor Louis de 3e keer en voor Jan dus zijn eerste keer. Ze keken er alle drie al weken naar uit en konden bijna niet wachten om te vertrekken.

Ik hield mijn hart een beetje vast voor Jan, een typisch geval van een grote mond met een heel klein hartje, dus toen ik maandag belde om te vragen hoe hij het stelde (en of hij dus eventueel naar huis wou) hield ik toch mijn hart vast. Maar ik maakte mij zorgen om niets: hij was nog even vrolijk en enthousiast als toen ik hem afzette zaterdag en dus kon ik hem met een gerust hart zijn kamp laten verder zetten.

Wegens omstandigheden ga ik ze morgen al halen. Geen volledige week dus. De timing is wel goed, daar niet van, want morgen doen ze nog een uitstap naar Plopsaland, dus die kunnen ze nog meemaken.

Anna was niet opgetogen toen we hen zaterdag hadden afgezet. ‘Niet opgetogen’ is zelfs een zwaar eufimisme: ze krijste het gebouw bijeen omdat ze ook wou blijven. Maar deze week is ze al serieus vertroeteld geweest, mocht ze bij mij in bed slapen en morgen, voor we broers en zus gaan afhalen, maken we er ook ‘onze’ dag van: eerst naar zee en daarna ook naar Plopsaland.

Ze is al lang vergeten dat ze er ook wou blijven.

Wij niet, maar ons oudste kind, Zelie: ze is vanavond vertrokken op scoutsweekend.

Kwestie van timing kan het wel tellen: vandaag was het ook oudercontact op school, had Zelie een inhaalles voor saxofoon én haar gewoonlijke balletles. Dus was het een beetje meer rennen en organiseren dan gewoonlijk vandaag.

Gelukkig had Zelie haar valies gisteren al voor 90% in orde gebracht en voor de balletles hebben we er dan maar voor gezorgd dat ze 100% in orde kwam. Ze heeft nog tijd gehad om te eten voor ze naar ballet vertrok en na de les ben ik dan direct met haar doorgereden naar de kampplaats.

Nu is ze dus weg tot zondag en dan wordt ze thuisgebracht door de ouders van een klasgenootje die dus ook in haar scoutsgroep zit. Ze boden het aan en ik heb het met beide handen aanvaard want anders zou het zondag ook nogal haasten worden: het kamp is om 14u gedaan en meestal komen we dan nog maar net van tafel

Nog twee keer slapen, en dan is ze terug.

De Sint-Barbarascouts bestaan dit jaar 90 jaar en dat werd vandaag gevierd. Nu, niet zo heel speciaal enerzijds want elk jaar is er een groepsfeest, maar dit jaar kaderde het groepsfeest dus in het thema van die 90 jaar bestaan (en ergens heb ik zo de indruk dat die zin niet klopt, maar soit, ‘k heb nu geen zin om mijn hoofd daarop te breken).

De show was alleszins leuk en (moet gezegd worden) beter dan vorig jaar. Het eten was overheerlijk en doodsimpel want we kregen WAF (Worst, Appelmoes, Frieten) en de desserts (een keuze uit een heel assortiment zelfgebakken taarten en cakes) mochten er zeker ook zijn.

Maar eigenlijk de reden waarom we elk jaar weer gaan is de sfeer. Het is daar een toffe groep en onze kinderen amuseren zich daar wreed goed en ze zo een keer zien optreden, dat doet u als ouder toch altijd iets.

Daarna uw avond doorbrengen in zeer goed gezelschap terwijl de kinderen kunnen verder spelen zonder dat ge er u zorgen in moet maken omdat ge weet dat ze veilig zijn, dat is niet te schatten.

Op naar het volgende feest.

Vandaag komt Louis terug van kamp. Om 20u werden de ouders verwacht op de kampsite. Zo laat om de mensen de kans te geven de spits te vermijden: ze zitten in Genk.

Toen ik Louis afzette bij vertrek had ik afgesproken met een andere mama dat Louis mee terug kon met haar. Had ik dat niet gedaan dan mocht ik de andere drie in de auto steken en anderhalf uur rijden en dan weer terug. Een kleine rekensom deed dus beseffen dat de kinderen dan zeker voor 22u niet in bed zouden zitten en voor Anna en Jan is dat toch wel al laat.

Dus zaten wij hier vanavond te wachten. Jan en Anna tegen kwart na acht naar bed. Jan glunderend en toen ik hem vroeg of hij nog wist wie morgenvroeg in dat lege bed ging liggen in zijn kamer, zei hij met een grote glimlach ‘Louis’. Tegen half tien Zelie dan ook maar naar haar bed gestuurd. Louis kon elk moment toekomen, maar het kon makkelijk nog een half uur duren en Zelie moet ook eigenlijk nog een beetje bekomen van haar kamp.

Maar tegen tien uur nog geen kat. En zat ik mijzelf inwendig te vervloeken dat ik niet beter afgesproken had met die mama. Vandaag had ik een paar keer proberen bellen naar hun vast nummer, maar dat bleek altijd bezet. En we hadden toen we afspraken stomweg vergeten GSM nummers uit te wisselen.

Iets na tien dan toch telefoon: de mama had naar haar man gebeld om hem te vragen ons vast nummer op te zoeken en dan aan haar door te geven, en zo had ze dan contact kunnen opnemen. Oef! Bleek dat ze een probleem hadden met hun vast nummer en vandaar dat ik haar niet had kunnen bereiken. Maar ze waren dus op weg, ze kwamen over Antwerpen en er zijn werken bezig aan de Kennedytunnel en nu (of toch toen) stonden ze al 45minuten aan te schuiven in de file om er te kunnen passeren.

Louis kan dus elk moment thuiskomen. Het kan ook nog een half uur duren. Het belangrijkste is dat we weten dat hij eraan komt. Joepie!

Update: net toen ik op ’save’ drukte stopte er een auto voor de deur, met Louis erin. Hij is veilig thuisgekomen, heeft nog gegeten (altijd uitgehongerd dienen jongen) en tegen kwart na elf zat hij in bed. Mama heeft ondertussen zijn valies al leeggemaakt en een waske ingestoken. What’s new

En zo is ons gezin bijna weer voltallig. Deze namiddag Zelie gaan oppikken in Lovendegem en ze zag er goed uit. Vuil en moe. Doodmoe zelfs want ze ziet er zeer bleek uit, maar goed.

Het kamp was goed. Veel dingen gedaan, zelfs een uitstap naar een pretpark. Ze heeft een beetje heimee gehad, maar maar één dag en dan was het voorbij. Die heimwee, dat is dus de eerste keer in de vijf jaar dat ze een week weg gaat hé.

Ondertussen is alles al gewassen, inclusief mademoiselle. Allez, de laatste machine zit op dit eigenste ogenblik in. De kleren waren niet zo vuil als ik verwacht had, maar er was wel één handdoek met toch een bizar geurtje. Eens zien of dat nog goedkomt maar we gaan niet moeilijk doen over enen handdoek.

We zijn dus blij dat ze terug is, dat moet niet gezegd worden, en zij is ook content. Ze had er nog de extra verassing bij van Osiris, die we pas gehaald hebben toen Zelie al vertrokken was, en ze was wreed content.

En morgenavond komt Louis dan thuis. Jiha!

Binnen een paar minuten vertrekken we om Zelie te gaan halen. Niet in Nederland, gelukkig, maar in Lovendegem: ze mocht meerijden dus met mensen die in Lovendegem wonen.

De laatste uren begon het serieus te kriebelen en ik kan zelfs niet zeggen hoeveel keer ik op mijn uurwerk gekeken heb, zo van: binnen x aantal uur/minuten worden ze opgehaald in Nederland, binnen x aantal uur/minuten zullen ze ongeveer in België zijn, nu moeten ze ongeveer halverwege zijn, … Doodcontent dus toen ik drie kwartier geleden telefoon kreeg dat ze onderweg waren, dat alles in orde was en dat ze rond 15u15 bij hen thuis zouden zijn.

Tijd om te vertrekken dus. Joepie!