Een prijs

Komt dat tegen: iemand, en meer bepaald Ivan, vindt dat mij blog een prijs waard is. Een welgemeende dank u daarvoor, ik krijg er zowaar schaamrood van op de wangen.

Nu nog doorgeven. Aan zeven anderen dan nog. En mijn blogrol is niet zo uitgebreid zodat ik zeker mensen ga nomineren die al genomineerd zijn. Dedju toch. Langs de andere kant, het betekent dan ook dat ik vind dat ze dus nog eens genomineerd mogen worden.

De reglementen:
1. De winnaar mag het logo plaatsen (denk het er dus maar bij of klik hier om het te zien).
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen (done).
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen (zie verder dus).
4. Zet de links van deze sites op je blog (ook ‘done’).
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site (will do).

Laten we dan maar beginnen:

1. mevrouw Polly: niet alleen omdat het zo’n wreed wijze madam is, maar ook omdat ze zo zalig schrijft, zelfs in ’t Gents (ben ik toch stiekem jaloers op, op dat Gents, want als inwijkeling kan ik dat niet).

2. mevrouw Virginia: omdat ik haar al lang ken, een tijd uit het oog verloren was en dankzij haar blog weer een beetje kan volgen én omdat ze zo geëngageerd is en uitkomt voor haar ideeën.

3. mevrouw Lamazone: omdat ze zo’n groot hart heeft om verloren gelopen poesjes van straat op te pikken en dan een goed thuis voor hen te zoeken

4. mevrouw Witch: een straffe madam die het niet te min vind om eens goed de handen uit de mouwen te steken alhoewel ze haar handen al meer dan vol heeft met twee kleine kinderen

5. juffrouw Tiekenei: omdat ik haar graag lees en ze meer moet schrijven

6. mevrouw Butterfly: omdat zij doet wat ik wil doen: handwerken (meer bepaald breien) en erover bloggen ook. Bij mij blijft het nog altijd bij: ‘ik zou willen’ en ‘ik zou eens moeten’ (quilten/haken) maar de praktijk volgt niet

7. mevrouw Verbeelding: omdat ze heel leuk en herkenbaar schrijft (ook al zijn het bij mij situaties van jaren geleden) en omdat ze zo prachtig kan tekenen en dingen doen met haar handen.

Dat waren ze dus. Allemaal vrouwen, niet omdat ik iets tegen mannen heb maar gewoon omdat deze er voor mij uitspringen op dit moment. Vraag het mij binnen een paar maand nog eens en het zal wel veranderd zijn, maar eigenlijk toch niet: één award is voldoende.

Uit de oude doos

Eigenlijk klopt de titel niet meer want toen ik in het humaniora zat heb ik eens alle foto’s die betrekking hadden op mij uit de oude doos gehaald (jaja, bij ons thuis werden foto’s bewaard in een aantal schoendozen) en in een paar albums geplakt.

Zo ook deze twee en heb ik ze eruit gehaald om eindelijk, eindelijk dit stokje op te nemen.

De eerste werd genomen toen mijn ouders voor het eerst op vakantie gingen nadat ik geboren werd. De bestemming was onze Vlaamse kust. Niet zo gruwelijk ver dus, maar blijkbaar geen succes: ik kon niet tegen de zeelucht en was elke ochtend om 4u wakker en daarnaast krijste ik blijkbaar het grootste deel van de dag.

Mijn vader stond blijkbaar elke ochtend op om mij te wiegen in de relax of om een wandeling te gaan maken zodat ik weer kalm zou worden. Mijn broer was immers ook mee en pas twee, dus wouden ze toch tenminste één kind slapend houden.

Sandra aan zee ‘71

De tweede is ongeveer anderhalf jaar later genomen. Verbouwingen ten huize Pattyn en dus trok moeder met haar drie kinderen (ondertussen was mijn zusje dus ook geboren) samen met haar moeder naar zee om er tussenuit te zijn.

Tegen dan kon ik de zeelucht wel al verdragen dus geen vroege krijsochtenden voor mijn moeder en grootmoeder. Mijn zus was altijd al één van de braafste en kalmste babies die er bestonden dus daar was er ook uiteraard geen probleem: a nice holiday was had by all. Alleen het weer kon beter geweest zijn (of zo werd mij toch verteld).

sandra-aan-de-zee.JPG

Hmm. En plots herken ik daar toch wel iets van mijn kinderen in.

Vragenstokje

Stokjes. En vragen beantwoorden. Moet nadenken. Herinneren. Moeilijk. Maar ik ga het proberen.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?

Geen flauw idee. Mama vermoed ik, zoals zovele meisjes. Verpleegster? Ik zou het echt niet weten. Misschien had ik geen voorkeur maar als ik er een had, dan was het zeker een vrouwelijk beroep/ding: was altijd zo’n echt meisje meisje.

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?

Juriste. Het idee is beginnen groeien in het vijfde middelbaar toen ik voor het eerst recht kreeg: sociaal en fiscaal recht. Fantastisch vak vond ik dat en ik heb dan maar rechten gestudeerd. Nooit beklaagd en doe het nog altijd graag.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?

Volwassen zeker? Met borsten.

Hoe zie je er nu uit?

Kijktekeerier

Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber?

Heb nooit geen vast idee gehad van het uiterlijk van de Man van mijn Dromen. Ben altijd op ongelooflijk verschillende types gevallen, uiterlijk dan. Het moest ‘klikken’ en het moest voelen alsof ik thuiskwam. Is misschien drie keer voorgevallen en de derde keer is blijkbaar de goede keer.

En was is het in echte leven geworden?

Michel.

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?

Vier voor mijn dertigste.

Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)?

Vier kinderen (één, twee, drie en vier) toen ik 28, 30, 33 en 35 was.

Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten: rode kool met worst/vleesbrood

Lustte ik niet: erwtensoep, spruiten

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Lust het nog steeds niet en ook rauwe oesters (eigenlijk rauwe vis/vlees in het algemeen) zijn niet aan mij besteed.

Mijn lievelingseten ondertussen is kreeft en op een tweede plaats: rode kool met worst/vleesbrood 🙂

Mogen vangen: eitje, vlinder en papa in spanning, kwestie dat ze tussen het blokken, het verbouwen en het in-spanning-wachten toch niets te doen hebben.

Vijf dingen – bis

Tja, het *massaal* mocht niet wezen, maar voor die brave lieden onder u, hier vijf dingen die jullie nog niet over mij wisten.

  • Toen ik een kleuter was, passeerden we in het park bij een bankje waaronder een uitgegoten zak chips lag, duidelijk door iemand laten vallen. Ik heb mij even kunnen afzonderen en toen mijn mama mij terugvond zat ik onder de bank de chips van de grond op te eten: Grills gerookt. Ik vind die nog altijd zalig lekker.
  • Ik zit vol tics en ben zeer nerveus van nature (het ene zal wel voortkomen uit het andere zeker) … meer uitleg hoeft daar niet bij, dat is gewoon visueel.
  • Ik ben dol op Londen. Niet dat ik er al zoveel geweest ben (een drietal keer), maar telkens ik er kom voel ik me echt gelukkig. Breidt dat eigenlijk maar uit naar Engeland.
  • Ik ben een prutser: naaien, haken, quilten, kralen opsteken, vlechten, … als ik maar bezig ben met mijn handen, als ik maar kan prutsen. Volledig in tegenstelling tot mijn nerveuse natuur, maar daar wordt ik kalm van.
  • Als kind speelden wij (= ik, mijn broer en zus) veel op straat (jaja, de goede oude tijd toen dat nog kon). Wij zijn ooit eens te lang weggebleven en mijn ouders vonden ons niet op ‘the usual places’. Toen we eindelijk thuiskwamen was ongeveer het ganse Oudenaardse politiekorps naar ons op zoek. Cool hé!

‘k Ga dit stokje van deze keer eens doorgeven (en op voorhand mijn excuses als jullie het al gehad hebben): Minnie en Lies.

De volgende keer dat iemand mij dit stokje gooit verwijs ik wel gewoon naar deze post en de vorige hoor: jullie weten nu genoeg van mij 😀

Vijf dingen

Van Marleen heb ik een stokje gekregen en nu zat ik mij af te vragen of ik dat nog niet gehad heb.

Even mijn archieven ingedoken en wat blijkt: vijf dingen die jullie nog niet van mij wisten, die heb ik jullie al verteld. En dan nog wel toen ik mijn eerste stokje kreeg.

Langs de andere kant: als het absoluut moet wil ik jullie wel nog eens vijf dingen vertellen die jullie nog niet van mij weten.

En daar zit het addertje: alleen als het absoluut moet en dat weet ik alleen als jullie nu eens massaal zouden reageren (kwestie dat ik eigenlijk te laat was voor de ontlurkersweek en ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig en dus heb ik zo een achterpoortje gevonden).

Verhaaltjes

Ik had ergens gehoopt eraan te ontsnappen, maar het is blijkbaar niet gelukt. ‘k Ga alleszins mijn best doen, maar zeer literair ben ik jammer genoeg niet aangelegd, alhoewel, één of twee zinnen, dat moet me toch wel lukken zeker.

Dank u eitje 🙂 Voor verduidelijking: de regels hier.

Positief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze kruipt weg in de bontkraag van haar dikke winterjas en versnelt haar hooggehakte pas in poging de eerste dikke regendruppels voor te blijven. Ook het gebrek aan tijd jaagt haar op want over een kwartier al begint die opera van Puccini. Petra beseft dat maar al te goed en holt nu echt door de stad, die door de regen een zilvergrijze tint heeft gekregen. Ze wil immers de man die in de foyer van het operagebouw op haar zit te wachten, niet nodeloos irriteren. Een eerste indruk is belangrijk, daar is Petra zich zeer van bewust. Zijn profiel op de dating-site vermeldde dat hij op stiptheid stond, en op een vreemde manier had eigenlijk net dát haar in hem aangetrokken. Het was niet van haar gewoonte om via het internet met vreemden af te spreken, maar op aanraden van haar zus had ze haar vooroordelen even opzij geschoven. Hier stond ze dan, aan het druipen in de foyer, en zowel nieuwsgierig als zenuwachtig rond zich aan het kijken.
Rechts van het loket stond een man ook zenuwachtig rond te kijken en in zijn handen te wringen. Zou hem dat kunnen zijn?

Negatief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Er stopt een rode auto naast haar en de man aan het stuur vraagt naar de dichtsbijzijnde kruidenier. De man doet haar denken aan die beeltenissen van oude staatsmannen. Zo van die mannen met stijve kragen, strak gecoiffeerde haren en licht toegeknepen ogen. Vanuit haar ooghoek ziet Petra hoe er een boom valt op het huis twintig meter verder. Een gillende peuter loopt de voordeur uit, de straat op, enkel gekleed in een pamper. Toen Petra jonger was, had ze iets met grote mannen. Het maakte niet uit hoe ze eruit zagen, als ze maar groot genoeg waren, dook ze er zo de koffer mee in. Toekomstdromen heeft ze nooit gehad, het enige waar ze kon aan denken, was het nu. Als ze het nu maar goed heeft, meer interesseert haar niet.
Een rukwind passeerde en rukte haar rok aan flarden waardoor haar onderlijf nu volledig ontbloot was.

Voila. Trekt er uwen plan mee Steven en An (en smijt het astenblief niet terug :)).

Bad

Krijg ik een stokje doorgeworpen van i. en wat voor één: een zelfportret.

Ik ben nu echt geen fotofanaat: noch kwa zelf trekken en nog minder kwa erop staan. Een zelfportret is dus niet zo simpel, maar ik heb het dus toch maar gedaan: deze voormiddag, in bad.

Michel zegt dat hij floe is (volkomen waar) en dat er nog vanalles mis mee is, maar ik vind het eigenlijk zo mis nog niet. Ergens heeft het wel iets, misschien niet veel, maar toch iets.

Zelfportret van Sandra

Nu doorsmijten. Peter, Bruno en mijnen eigen vent: vangen.

Voor alles is er een eerste keer

Mijn eerste stokje gekregen. Vijf dingen vertellen die u nog niet over mij wist. Kan niet wreed moeilijk zijn want zoveel weten jullie niet over mij 🙂

Eens zien:

  • Ik ben zeer zeker over wie ik ben, voor mijzelf en mijn motto’s zijn ‘als het u niet aanstaat, gaat op een ander’ en ‘what you see is what you get’ (eigenlijk twee keer hetzelfde, maar ik heb nogal veel buitenlandse vrienden :)). Een motto/besluit dat ik heb (aan)genomen op de (jonge) leeftijd van 14 jaar.
  • Ik kan moeilijk geloven dat mensen, die mij leren kennen, mij écht graag hebben en ik moet mijzelf altijd (blijven) overtuigen dat de mensen niet doen alsof. Het duurt jàren vooraleer ik zelf echt kan geloven dat mensen niet doen alsof ze mij mogen, maar mij dus ook echt mogen. Op dat vlak ben ik dus zeer onzeker over mijzelf.
  • Ik kan ook niet aan small talk doen. Het komt zéééér onbeleefd over maar het gebeurd zeer vaak dat mensen mij vragen hoe het met mij gaat en het zelfs niet bij mij opkomt om de vraag terug te stellen. Het is niet de bedoeling om onbeleefd te zijn, maar het praten over koetjes en kalfjes gaat mij in het geheel niet af.
  • Ik ben een ongelooflijke spraakwaterval en tetterkous … eens ik je ken. Mensen die ik niet ken, krijgen mijn andere kant te zien: puntje 3.
  • Ik ben zeer diplomatisch … NIET. Hoeft geen verdere uitleg.

Al degenen die het willen overpakken, doe maar. U daar misschien?