San’s Weblog

Ondertussen zit Anna’s laatste hoektand er ook al een paar dagen door: rechtsboven.

16 mooie tandjes zal ze dan hebben. Als ze lacht zullen er binnenkort geen gaatjes meer zitten tussen de tanden. Maar dat zal nog wel even duren: die tandjes staan er niet van vandaag op morgen.

Nu is het alleen nog wachten op haar kiezen.

Zo gefocused op Anna haar zindelijk worden (dat ondertussen trouwens fantastisch lukt) dat ik bijna uit het oog zou verliezen dat haar hoektanden er ondertussen aan het doorkomen zijn.

Haar eerste hoektand is er al enige tijd doorgekomen, linksonder. Ik dacht dat ik daar al over geschreven had, maar ik vind die post niet terug. Details. Sinds twee weken is hoektand twee, linksboven, erdoor en vorige week zag ik dat hoektand drie ook allicht zou doorbreken: tand 15, hoektand nummer drie rechtsonder, is er dit weekend doorgekomen.

Nu nog wachten op haar laatste hoektand en binnenkort heeft ze de mooiste lach van de wereld. Of neen. Die heeft ze sowieso al. Huh? Watte? ge verwacht hier toch niet dat ik onbevooroordeeld ga zijn hé

Het is dus al een hele tijd geleden, van augustus 2007 meer bepaald, dat Anna nog tanden heeft gekregen, maar nu komt tand 13 erdoor: een hoektand linksonder.

Bij Zelie was het ook bijna een jaar wachten tussen het doorkomen van haar laatste-van-de-eerste-vier-kiezen en haar eerste hoektand. Indertijd maakte ik mij daar een beetje zorgen in, want die eerste 12 tanden volgden elkaar met de regelmaat van de klok op. Eens de hoektanden erdoor moesten komen gebeurde er dus niets meer.

Toen wij eens passeerden bij mijn schoonouders en daar toevallig vrienden van hen waren waarvan de man iets met tanden had gedaan, sprak ik mijn bezorgdheid uit en heeft hij even naar Zelie haar tanden gekeken. Niets om mij zorgen over te maken, wist hij mij te melden. Haar hoektanden zaten mooi klaar maar het kon best tot haar 2 jaar duren vooraleer die erdoor kwamen. En effectief, toen ze twee werd begonnnen haar hoektanden erdoor te komen.

Hoe het bij Jan en Louis was herinner ik mij niet meer, maar ik heb zo toch de indruk dat er niet zo’n lange tijd tussen was. Misschien kwam dat omdat hun andere tanden met langere tussenpozen kwamen zodat het verschil tussen tand 12 en 13 niet zo groot leek? Of misschien zat er net zoveel tijd tussen en herinner ik het mij dus gewoon niet meer.

Maar hetzelfde dus bij Anna: er zit acht maanden tussen tand 12 en 13. Vermoedelijk dat tanden 14 t/m 16 nu vlot gaan doorbreken. I’ll keep you posted.

Sinds gisterenmiddag kan ik weer lachen. De tandarts had het mij beloofd maar tegen dat het 12u was had ik de hoop eigenlijk al opgegeven.

De pijn was nog altijd niet te harden en om mijn antibiotica te nemen moest ik eten. Maar omdat ik zoveel zeer had had ik absoluut geen zin in eten. ’s Middags ben ik dan toch meegegaan met de collega’s naar de kantine en heb ik eten genomen.

Naarmate ik meer at, begon de pijn te verminderen. Uiteraard kwam dat niet door het eten, maar doordat de antibiotica eindelijk begonnen te werken en tegen dat ik gedaan had met eten had ik geen greintje pijn meer.

De opluchting die ik voelde, ge kunt u dat niet inbeelden. Of misschien ook wel: ik denk dat iedereen wel al eens tandpijn gehad heeft.

Een groot geluk dus, want ’s avonds wou ik gaan kijken naar een try-out van Henk. Terwijl ik er ’s middags nog van overtuigd was dat ik er absoluut niet ging geraken, was alle twijfel verdwenen tegen ’s avonds: ik voelde mij kiplekker (zij het wel zeer moe wegens gruwelijk korte nacht voordien) en achteraf gezien ben ik zeer blij dat ik er geraakt ben.

De Lunatics waren zeer goed. Daarna kregen we stand-up van Jeroen Leenders. Niet gedaverd van het lachen, soms een beetje flauw, maar over het geheel wel grappig. Als kers op de taart Henk. Veel en hard gelachen. Na zijn vorig ‘werk’ begint ge een zeker niveau te verwachten, ook al weet ge dat het nog in een beginstadium zit, en hij heeft niet teleurgesteld: we hebben materiaal gezien voor weer een zeer goede show. Ik kijk al ongelooflijk uit naar het eindresultaat.

Wat begon als een rotdag is dus fantastisch geëindigd.

Vijf uur in bed gelegen waarvan toch veel geslapen … denk ik. Een uur geleden wakker geworden met zoveel pijn dat het niet meer te houden was en dus ben ik nu klaarwakker.

De pijnstiller die de tandarts had voorgeschreven zou zwaar moeten zijn en 12uur werken. Blijkbaar is tandpijn daar een uitzondering op: de pijn is nooit weggegaan en dus een uur geleden in alle hevigheid terug gekomen. Op eigen risico heb ik dan maar nog iets genomen (minder straf) en nu is het weer iets draaglijker - alhoewel, wat is draaglijk, nietwaar.

Ondertussen ben ik wel klaarwakker en dus ben ik nog wat aan het prutsen en is het een ideaal moment om TV programma’s te bekijken die ik opgenomen had.

Jeej! En dat op de avond dat ik heel vroeg ging slapen wegens een week waarin ik elke avond iets te doen heb.

Oververmoeid. Doodmoe. Kapot. Ik wil slapen, neen: ik moet slapen, maar ik kan niet: véél te veel pijn

Please, dat die pijnstillers rap mogen werken.

It’s a bitch. En pijn dat dat doet. Kloppende tand. Barstende koppijn.

Leve ‘drugs’: na tien minuten voel ik al een groot verschil, binnen een kwartier zal ik al vergeten zijn dat ik pijn had.

‘t Is gisterenavond begonnnen. Eens kijken hoe het evolueert en als het tegen morgen niet betert de tandarts bellen. Blèh.

Update: de pijn verbeterde er niet op, zelfs met pijnstillers en dus belde ik deze middag voor een afspraak met de tandarts: geen plaatsje te vinden tot vrijdag en dan er ook tussen gepropt.

In eerste instantie dus aanvaard, maar tegen dat ik vanavond thuiskwam stond ik te beven van de pijn en was ik zo misselijk als een zieke hond. Eens Michel thuiskwam heb ik dan maar mijn fiets gepakt en ben ik gewoon bij de tandarts gaan aanbellen. Opdagen is over het algemeen overtuigender dan telefoneren.

Ik mocht (gelukkig) blijven en na een uur wachten kon hij mij zien. Diagnose: een ontsteking in mijn (reeds ontzenuwde) tand. Hij heeft geboord, zonder verdoving want anders kon ik hem niet zeggen waar het pijn deed :s, maar uiteindelijk deed het niet meer zeer dan het al deed.

Nog een uur later buiten gestapt met watjes met ontsmettingsmiddel in mijn tand, een voorschrift voor antibiotica, een serieus zwaardere pijnstiller dan die ik al had en een graadje minder pijn wegens een deel van de druk weggenomen.

Volgende week dinsdag terug om alles terug in orde te stellen en nu is het wachten tot de pijnstiller zijn werk begint te doen (moest eerst eten voor ik mocht pillen pakken).

Kijk, dat is eens iets anders: de dag beginnen én afsluiten bij een arts.

Deze morgen moest ik met Louis op controle bij de NKO. Vrijdag had die hem oordruppels en antibiotica voorgeschreven en vandaag moest gekeken worden of die druppels nog zin hadden. Zijn oortje geneest goed: het gaatje is al dichtgegroeid, de ontsteking is weg. De druppels hoeven dus niet meer. Alleen zijn antibiotica nog uitnemen en voor de rest: tot volgend jaar niet meer zwemmen, wat iets minder is.

Er zit nog een beetje vocht in zijn rechter(ex-ontstoken)oor en ook in zijn ander oortje, maar ze hebben een audiotest gedaan en, ook al is zijn gehoor niet 100%, het is nog meer dan voldoende om het voorlopig zo te laten. Uiteraard is dit niet abnormaal met zijn rechteroor: dat gaat blijkbaar nog een paar weken duren eer dat volledig hersteld is - vandaar dat hij niet mag zwemmen - maar we zullen het in de gaten moeten houden.

Na het werk opnieuw naar de arts, ditmaal de tandarts, met Zelie. Ze had een melktand losstaan die maar niet wou uitvallen, maar ondertussen was haar definitieve tand er al doorgekomen. Resultaat: twee tanden achter elkaar en het zag er naar uit dat haar definitieve tand zo veel te veel naar achter zou staan. Even op de stoel bij de tandarts, de trektang in de hand en twee seconden later was de melktand eruit. Een klein beetje pijn blijkbaar maar we hebben toch niets gehoord: ze is stoïcijns gebleven en heeft geen kik gegeven. Zeer flink. En voor haar definitieve tand: dagelijks er met haar tong tegen duwen en hij zou mooi komen staan waar hij moet staan.

* * *

Toen ik deze post begon dacht ik dat die twee bezoeken het begin en einde van de dag waren. Mis.

Rond 23u is Louis wakker geworden al huilend. Toen ik ging kijken en vroeg wat er was (ik dacht direct aan zijn oor: hij is vanavond in bad geweest en alhoewel ik zeer voorzichtig ben geweest, weet ge maar nooit) bleek dat hij bijna zot kwam van de jeuk. Mee naar beneden genomen om te kunnen kijken wat hij bedoelde en het is bizar: zijn hoofd, nek, bovenlijf en billen (tot net waar zijn dijen beginnen) staan onder één of ander soort bizarre uitslag.

We hebben de dokter gebeld en die is nu onderweg naar hier om eens te kijken wat er aan de hand is. Voor zover we weten is er vandaag niets speciaals gebeurd wat een uitleg zou kunnen zijn: niets nieuws gegeten, geen andere medicijnen dan degene die hij sinds vrijdag pakt, geen nieuwe omgeving, …

De sukkel ligt hier naast mij te kronkelen van de jeuk/pijn en er is niets dat ik kan doen: we mogen er niet aankomen want dan wordt het alleen erger. Kwa machteloos voelen kan het tellen.

Update: dokter heeft diagnose gesteld: netelroos. Hij heeft pillekes gekregen en nu naar de apotheker van wacht voor de nodige medicijnen.

En zo wordt onze Louis ook groter: gisteren in de schaakles is hij zijn eerste melktand verloren. Toen hij ’s avonds thuiskwam met mamie was ongeveer het eerste wat hij deed (zelfs vooraleer hij goededag had gezegd) zijn lip naar beneden trekken en mij het gat tonen.

Zo trots was hij dus.

Gisteren lag mijn site plat en dus is het postje over Anna haar nieuwe tandjes de mist ingegaan.

Maar niet getreurd, want het was maar kort en dus kan ik het zonder probleem opnieuw schrijven. Maar zo’n openbaring zal het wel niet worden als jullie de titel al gelezen hebben.

Toen ik eergisteren Anna’s tandjes poetste kon ik nog eens in haar mondje voelen en toen bleek dat tand 11 er door zit en tand 12 misschien ook.

Tand 11, dat is duidelijk. Het is een derde kies, rechtsonder. Tand 12 is haar kies linksonder en ik meen al een puntje te voelen.

Nog acht te gaan.