San's Weblog

Vandaag mocht Jan eindelijk een punt zetten achter zijn verjaardag. Nu, die ‘eindelijk’ zal eerder voor ons zijn dan voor hem want ik denk niet dat hij daar nu naar uitkeek, naar dat punt zetten dus. Wel naar het feestje vandaag.

Het derde en laatste feestje voor hem dit jaar. Het feestje met de vriendjes van school.

Ik had ticketjes voor de poppenkast van Pierke en in totaal waren we met 7: vier vriendjes, Jan, Anna en ikzelf.

En alles is zeer goed meegevallen. De kinderen hebben zich geamuseerd, Jan kreeg leuke cadeautjes en na de poppenkast ging het huiswaarts om nog een stuk chocoladetaart te eten, iets te drinken en nog te spelen.

Een contente Jan die vanavond in zijn bed kroop.

Of beter, het ‘was’ feest vandaag. 6 jaar dat moet gevierd worden en toch zeker met de familie. De hele voormiddag staan koken (ik) en opruimen (de laatste loodjes door de kinderen) maar tegen 15u was het allemaal in orde.

En toen kwamen, in volgorde, mijn schoonmoeder, schoonbroer en papa, mijn broer en zijn zoons (3 personen), Jan zijn peter met gezin (4 personen) en ten slotte mijn zus en gezin (5 personen). Bakske vol dus.

Er was een chocoladetaart met ‘Jan 6’ op en kaarsjes en er was citroenmeringue en rabarbercrumble (leve Françoise). Er was gewone cake en gemarbreerde cake (leve mijzelf). Er werd gezongen en geklapt en hiep hiep hoera geroepen en ik zag hoe Jan glunderde, ook al stond ik achter hem.

Hij kreeg veel cadeautjes en hij glunderde nog meer en ik verdenk er hem van dat het hem meer om het krijgen van de cadeautjes te doen was, dan om de cadeautjes zelf

Ze hebben (nog eens) op de Wii gespeeld en zo zaten de volwassenen ook grotendeels op hun gemak (alleen de kleinsten bleven bij ons).

Er is veel taart gegeten en cake en ‘s avonds nog eens een hoop lasagne en het was een leuke namiddag/vooravond.

Op naar het volgende feestje.

6 jaar gewoon. 6 jaar geleden dat den anderen en ik samen in het ziekenhuis hebben gelegen. Dat we samen ontslagen zijn geweest. Mijn opname was gelukkig één van leukere aard dan de zijn, maar toch.

Ons babietje van toen is al een serieuse kastart geworden (zij het tegenwoordig zonder krullen).

6 jaar en vandaag is hij Mega Toby (zijn verjaardagscadeau). Gelukkige verjaardag Mega Jan.

Pff. Zaterdag mochten de genodigden niets meebrengen, maar ik had wel uitdrukkelijk gezegd: DINSDAG, dan moogt, nee, moet ge maar langskomen met uw kadootjes.

En wat raadt ge? Heel veel mailtjes, een paar sms’kes en telefoontjes. Zelfs een liedje deze morgen door vier kinderstemmen. Maar kadootjes. Vergeet het. Niet één. Nul komma nul. Zelfs geen bloemeke.

En nochtans: 39 jaar, dat is toch iets om te vieren? Niet? Want nog één jaar en er staat een 4 voor. Of neen, die 4, die is er eigenlijk al, want zo lang bestaat deze blog dus vandaag.

Oh ja. Volgend jaar dan maar zekers?

En bedankt hé iedereen, voor alle lieve mailtjes en sms’kes en telefoontjes

Deze avond was er afgesproken om te gaan eten bij mijn nicht. Zij verjaart begin oktober en dan nodigt ze zo’n aantal vriendinnen uit om dat te vieren.

Maar kijk, ter elfder ure is het afgezegd geweest: zieke nicht en als de gastvrouw ziek is gaat dat nogal moeilijk om daar te gaan zitten. Dus bij deze lieve A.: veel beterschap en verzorgt u goed. Dat gezellig avondje, dat loopt niet weg. Dat wordt wel dubbel en dik ingehaald.

Vele maanden geleden zag ik een poster hangen met een dinosaurus op. Een beetje dichterbij gekomen wegens dat er hier toch een paar kinderen rondlopen die zot zijn van dino’s en dan vraagt ge u misschien al eens rapper af waarvoor ze reclame maken. Bleek dat het over een voorstelling ging van de BBC reeks Walking with Dinosaurs, maar dan met échte dino’s. Allez: een soort poppen (uiteraard) maar wel levensgroot.

In zo’n geval kunt ge maar één ding doen: kaarten bestellen en dat deden we dus ook, voor de voorstelling van deze voormiddag. En ik moet zeggen: het was zeer de moeite waard. Impressionant. En ook al zou ik niet onder de indruk geweest zijn, alleen al om de gezichten van de kinderen te zien was het de moeite waard. 2 maal 40 minuten met een pauze van 20minuten. Een bomvolle zaal. Zo te zien volledig uitverkocht en iedereen serieus onder de indruk.  Ge zoudt van minder als er plots een T-Rex voor uwen neus staat.

De timing kon, achteraf gezien toch, niet meer perfect zijn want deze zomer werd het 9e verjaardagsfeestje van mijn neefje, oudste zoon van mijn broer die in Nederland woont, op deze namiddag vastgezet. Antwerpen ligt op 1/3e op de weg daarnaartoe, dus konden we gewoon doorrijden.

En zo hadden we een prachtige dag. Eerst de verwondering over de dino’s, daarna een zeer aangename namiddag in Nederland bij mijn broer, schoonzus en onze gezamenlijke familie en alle 14 kinderen. Gooi daar nog 3 buurkinderen bij en ge kunt u de bende (en chaos) inbeelden. Maar wijs en plezant, al was het al maar om nog eens allemaal samen te zijn, allemaal samen te kúnnen zijn (met de nadruk op ‘allemaal’).

Het is officieel: we hebben sinds vandaag onze eerste tiener in huis. Tenminste, als je de term letterlijk neemt.

Vandaag is onze oudste en dus eerstgeborene 10 jaar geworden en we hebben het gevierd zoals zij dat wou. Geen verjaardagsfeest voor de klasgenootjes. Gezien de toestand van het afgelopen jaar had ze daar (verstaandelijk) geen zin in.

Wat dan wel? Haar vriendinnetje van in de straat en een ander vriendinnetje zijn hier komen ontbijten en/of middageten. Daarna zijn we naar de bierfeesten in Oudenaarde getrokken alwaar mijn zus en haar gezin en mijn papa zich bij ons gevoegd hebben.

Kadootjes, vriendinnen, straattheater, ijsje, drinken, familie, braadworst, zon. Ze heeft een prachtige dag gehad en dus een prachtige verjaardag.

Nog een gelukkige verjaardag zoetje.

‘t Was vandaag nog eens een verjaardagsfeestje bij mijn zus. Het laatste voor haar dit jaar. Al haar kinderen zijn intussen een jaartje ouder.

The usual suspects waren er: zus en gezin (uiteraard), papa, schoonouders en schoonbroer en gezin. En onze voormalige kuisvrouw die nu een vriendin van de familie is. Altijd wreed leuk en gezellig.

Het feestvarken wordt binnen een paar dagen 6. Jongens, wat vliegt de tijd.

Straks vertrekken we naar Nederland, naar mijn broer. Zijn jongste is 7j geworden dus reden om te feesten.

7j, dat betekent ook dat het dus zeven jaar geleden is dat mijn moeder overleden is. Elke verjaardag van mijn neefje doet mij daar weer aan denken. Enfin, nog eens extra, want ik moet daar regelmatig aan denken, daar niet van. Mijn neefje werd namelijk een week na het overlijden van mijn mama geboren. En zijn verjaardag is niet de enige, want mijn metekind, de oudste van mijn zus, is een goede week voor het overlijden van mijn mama geboren.

De associatie is niet altijd leuk, maar gelukkig bederft het het feest nooit. Mijn neefjes zijn schatjes en het is gewoon puur toeval, dus laten we het niet aan ons hart komen.

Maar dit jaar zit er toch een beetje een wrang gevoel dat een beetje knaagt want het zal voorlopig het laatste feest zijn dat Michel meemaakt en ik maak mij toch wel zorgen. Langs de andere kant, we kunnen er maar extra van profiteren.

Dat is het magische nummer van de dag.

Elf kinderen liepen hier vandaag rond in huis met leeftijden van 2 tot 11 jaar. Vandaag kreeg Jan immers zijn verjaardagsfeestje voor de schoolvriendjes en dan blijven er algauw nog wat vriendjes/zusjes/broertjes ook plakken.

Het lijkt allemaal goed te lukken. We zijn even naar de speeltuin geweest, tot het gelijk begon te regenen (dikke druppels begonnen uit de lucht te vallen) maar tegen dat we goed en wel binnen waren was het eigenlijk al gestopt.

Tegen dat we terug waren was het al tijd voor pannenkoeken en we hebben niet gezongen, want Jan vindt dat helemaal niet leuk. Ze moeten gesmaakt hebben, want er is er geen één meer over. Daarna zijn ze boven gaan spelen en ik hoor ze niet meer (en het zal natuurlijk wel helpen dat de deuren dicht zijn).

Ondertussen zijn er al twee naar huis en binnen een kleine tien minuten zullen de andere ouders één voor één toekomen.

Een leuk einde van de vakantie, dat wel.