Ritme

Tot vorige week had Anna geen vast slaapritme: de ene keer sliep ze in de voormiddag en/of de namiddag een half uur, de andere keer drie uur, de andere keer ergens iets ertussen.

Anna in de auto

Ze kon ook geen vast ritme ontwikkelen wegens nooit thuis zijn op het gemak: met drie andere kinderen die hier rondlopen was er altijd wel een plaats waar we naartoe gingen en Anna werd dus meegenomen. En zo sliep ze dan eens even in de buggy of de auto en als ze in haar bedje lag werd dat tekort dan soms ferm ingehaald door marathondutjes te doen.

Deze week is ze dus voor het eerst naar de onthaalmoeder. Maandag blijkbaar veel geweend, dinsdag was het al beter en vanaf woensdag alles in orde. Op de vier dagen dat ze er is heeft ze nu eindelijk een vast slaapritme kunnen opbouwen en vandaag hou ik mij daar zo goed mogelijk aan: deze voormiddag mooi in bedje gelegd en heeft ze een uurtje geslapen en nu is ze sinds 12u50 bezig aan haar namiddagdutje.

Ik heb zo de indruk met haar nieuwe, vaste dagritme, dat er nu ook beterschap zit in haar nachtritme: ze komt gelijk toch iets minder wakker en als ze wakker komt krijg ik haar, zonder te voeden, rapper terug in slaap.

Het is eigenlijk algemeen geweten dat kinderen zo veel mogelijk heel vaste routines nodig hebben, dat ze daar het best bij varen, en alhoewel ik dat al wist, wordt ik er nu nog maar eens met mijn neus opgedrukt.

En nu zit ik hier dus ook mijn vingers te kruisen dat ze binnenkort (eindelijk) ganse nachten zal beginnen doorslapen.

Een kinderhand …

is gauw gevuld, wordt gezegd en soms klopt het ook.

Op de ouderinfoavond had juffrouw Riet haar beloningssysteem uitgelegd: flinke kindjes, kindjes die een moeilijke vraag toch wisten (er was bv. een kindje dat wist wie Einstein was, allez, dienen mens herkende van een foto hé), kindjes die iets speciaals deden, … konden voor één dag beloond worden met een kaboutertje. Dat kaboutertje mocht mee naar huis tot de volgende dag.

Kindjes die een ganse week flink waren geweest krijgen op het einde van de week een ‘flinkerdje’: een klein ‘pruts’kadootje dat ze mogen kiezen uit een mand én ook mogen houden.

Gisteren kwam Zelie thuis. Hoe was het op school? Goed? Wat heb je allemaal gedaan? Dit en dat. Enfin, niets speciaals. Business as usual: eten, beetje buiten spelen en dan weer binnen om zich klaar te maken voor naar bed te gaan en nog eens het huiswerk te overlopen.

Ik moest haar nog iets meegeven voor op school en toonde het haar en zei dat ik het in haar boekentas zou steken. Zo gezegd, zo gedaan en wat vond ik toen ik het kleine zakje opendeed? Inderdaad, een kaboutertje.

“Zelie, wat heb ik hier gezien?” vroeg ik met een brede glimlach. Eerst een diepe frons van het nadenken en plots herinnerde zij het zich weer: ze had een kaboutertje verdiend, met het oplossen van een ‘moeilijke’ vraag. Glunderen dat ze deed.

Ze heeft de kabouter direct naar boven gebracht, vol fierheid aan papa getoond (die er uiteraard foto’s van moest nemen) De kabouter van Zelie en heeft hem meegenomen naar boven als ze ging slapen want “kabouters worden ’s nachts levend hoor”.

Deze morgen was ze ervan overtuigd dat de kabouter niet meer op dezelfde plaats stond als waar ze hem gisterenavond gezet had. Prachtig toch, nietwaar? 😀

Vandaag is de kabouter terug naar school. Benieuwd wanneer de volgende toekomt.

Infoavond op school

Gisterenavond infoavond gehad op school. Om 20u. Zowel voor Louis als voor Zelie.

Michel was uit eten dus moest ik alleen gaan. Omdat we uiteindelijk twee jaar geleden al bij juffrouw Lieve van de derde kleuterklas geweest zijn toen Zelie daar zat, ben ik maar bij juffrouw Riet van het tweede leerjaar geweest, m.a.w. Zelie haar lerares.

Hoe langer de uitleg duurde van wat ze allemaal gingen leren dit jaar, hoe meer ik plaatsvervangende paniekaanvallen kreeg.

Ten opzichte van vorig jaar wordt de druk serieus verhoogd: dingen vanbuiten leren, veel toetsen, zware voorbereidingen thuis, tijdsbeperkingen om dingen te doen, … Zó veel dat ze gaan moeten leren, ik was lichtjes overdonderd.

Als ge er dan achteraf over nadenkt valt het allemaal nogal mee: uiteindelijk hebben ze 10 maanden om dat allemaal te doen en uiteindelijk hebben wij dat ook allemaal moeten en kunnen leren, maar om dat zo op uw bord te krijgen in twee uur tijd, het lijkt veel te veel.

Maar ik heb er alle vertrouwen in. Juffrouw Riet lijkt streng maar rechtvaardig met een heel groot hart. Ze komt echt over dat ze er alles voor overheeft om al ‘haar’ kindjes erdoor te helpen zodat iedereen de eindtermen zal halen.

Als er iets is zal het via de agenda meegedeeld worden en vandaag hadden we al een eerste opmerking 🙁 (Slechte ouders *klopt met lineaal op handen*), dus alles is (nu al) business as usual 😀

Overslapen

Onze nachtrust wordt nog regelmatig onderbroken door onze lieftallige vijf maand oude dochter. Ik zeg ‘ons’ maar eigenlijk bedoel ik ‘mijn’: Michel komt er niet van wakker 🙁

Gemiddeld eet ze ’s avonds een ‘laatste’ keer tussen 19u30 en 20u, dan slaapt ze tussen de vier à zes uur, nog eens eten en dan is het tot ’s ochtends (zoals eergisterennacht). Heel af en toe komt ze na een drietal uur nog eens wakker maar dan krijgt ze haar tuut, geen eten. Dat tuutje geven kan lukken op een minuut (zoals gisterennacht) maar dat kan ook een half uur duren vooraleer ze weer inslaapt (zoals vannacht).

Een goede nachtrust zit er nog niet in dus. Ondertussen ben ik wel weer aan het werk, dus de combinatie is niet ideaal.

Vannacht kwam ze eerst wakker om 1u. Drinken gegeven, weer in slaap tot 4u10, truuk met het tuutje gedaan. Na een half uur met Anna bezig geweest te zijn, was ik eindelijk rond 4u50 net weer in slaap was gevallen toen Jan besloot om te beginnen wenen. Hup, eventjes naar boven, gesust, en terug bed binnen.

Ondertussen was het 5u15 en had ik nog een uurtje nachtrust: de wekker loopt af om 6u15.

En wat bleek om 7u? We hadden ons duidelijk overslapen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet herinneren dat ik de wekker gehoord heb, laat staan dat ik hem uitgezet heb.

Zo rap als tel zijn we uit bed gesprongen en in een recordtijd van 45min heb ik (juist ‘ik’: Michel vertrekt om 7u10 al naar het werk) de drie oudste kinderen uit bed gehaald, aangekleed, boekentassen gemaakt, eten gegeven (om in de auto op te eten welteverstaan) en waren de deur uit.

En Anna? Na haar halfwakker momentje werd ze wakker om 7u15. Ze is braaf gebleven terwijl ze van haar relax boven naar haar park beneden werd gebracht. Geen tijd om haar te kleden of te voeden, maar dat vond ze blijkbaar geen probleem.

Om 8u05 was ze bij de onthaalmoeder en ik vermoed dat ze uiteindelijk een vijftien minuten later haar eerste fles zal gekregen hebben sinds 1u ’s nachts.

Misschien eens proberen om haar slaapritme om te keren en haar ’s nachts te laten wenen want blijkbaar heeft ze toch niet echt honger meer…

Pfff

Het weekend is weer voorbijgevlogen en met de start van het nieuwe schooljaar is de rust ook verdwenen.

Vrijdag is Zelie thuisgekomen met een rugzak vol boeken om te kaften tegen morgen. Zowel Michel en ik hebben vanavond zitten kaften en er was algauw bijna anderhalfuur voorbij voor het gedaan was. Een geluk dus dat we nog maar één kind in het lagere zitten hebben want in de kleuterklasjes is dat dus nog niet nodig. Het zal wat geven volgend jaar.

Zaterdag is het turnen voor Zelie en Louis opnieuw begonnen en vanaf volgende week zal Zelie misschien ook naar de tekenschool gaan op zaterdag (nu nog volzet maar we krijgen midden volgende week een telefoontje om te zien of ze een extra groep gaan inleggen). Het programma zal dan zijn:

  • 9u tot 10u30: turnen Zelie
  • 10u50 tot 12u30: tekenschool Zelie
  • 11u30 tot 12u30: turnen Louis

en vanaf oktober ook nog:

  • 14u tot 17u: scouts Zelie

En zo zijn we dan ook volgeboekt elke zaterdag. Doordat dat zowel Zelie als Louis om 12u30 gedaan hebben wordt Michel dit jaar ook ingeschakeld. Ik zal Zelie dan met de auto naar de tekenschool brengen en haar fiets in de koffer steken en Michel kan haar dan afhalen met de fiets.

Ondertussen vanavond ook al dingen klaargezet voor school morgen: extra kleren voor Jan, Zelie haar boekentas gevuld, drankjes gevuld, … en ook voor Anna: zij gaat morgen voor het eerst naar de onthaalmoeder. Dus: pampers klaarzetten, doekjes, tas met reservekleertjes, knuffel, tuut (alhoewel ze die laatste twee niet echt gebruikt maar better safe then sorry, nietwaar). Mij kennende zal ik uiteraard iets vergeten zijn, maar we doen ons best 😉

En zo begin ik morgen dan ook opnieuw te werken. Gelukkig moet ik daar niets voor klaarzetten, gewoon zorgen dat ik op tijd uit mijn bed geraak om niet te laat te komen. Nu maar hopen dat de kinderen een beetje meewerken 😀

Dubieus

Reclames dat is zever. Algemeen gekend en zo, maar toch maar nog eens voor de duidelijkheid. Maar waar ik echt de kriebels van krijg zijn die zogenaamde merken die het goed zouden voorhebben met je gezondheid.

Grote merken die stellen dat ze je voedingsadvies geven, het goed zouden voorhebben met je kinderen, opvoedingsadvies en zelfs gezondheidsadvies zouden geven. En allemaal verwijzen ze je door naar hun website voor tips en adviezen.

En ergens lijkt dat logisch en zou je misschien geneigd zijn om er eens te gaan kijken, ware het niet dat het uitgangspunt belachelijk is. Want hoe kan een merk, dat zijn producten bv. volpropt met suikers, nu beweren dat zij je gezondheidstips geven. Hoe te eten, wat te eten, … om gezond te eten?

Pfff. Reclame. Rip-offs.

En het jammere is dat mensen daar effectief naar gaan kijken en denken dat ze het goed ophebben met u.

Eerste schooldag … laatste vakantiedag

Eendagsdepressie. Dat heb ik. Of is het al ‘het lege nest gevoel’. Toeternietoe. Ik voel me derpi, triestig, moe, leeg, …

Deze ochtend drie van de vier kinderen afgezet op school, ’t zal daar wel mee te maken hebben. En ook het feit dat dit betekent dat ik maandag weer aan de slag moet.

Jan leek zeer enthousiast. Gisteren nog een boekentas gaan halen, speciaal en alleen voor hem. We hebben een machtig leuk dingetje gevonden: zo eentje op wieletjes met uittrekbaar handvat dat ook op zijn rug kan. Het is in pluchen-stof (pluchen als gelijk een pluchen knuffel) alsof het het hoofdje is van een giraf. Hij was er zo blij mee dat hij het bijna meeenam naar bed.
Deze morgen nog even een laatste keer langsgeweest bij de peutertuin om nog een kleine attentie af te geven en daarna naar de kleuterschool. Direct als Jan uit de auto was liep hij rap de speelplaats op en sprong op een fietsje. ‘k Heb hem dan eventjes van het fietsje gehaald om hem te tonen waar zijn boekentasje moest en kennis te maken met juffrouw Greet, maar hij kon niet rap genoeg terug naar zijn fietsje. Alles prima in orde dus. Ik gaf hem een dikke kus en liep door naar de auto en toen kreeg hij door dat hij daar deze keer zou moeten blijven en dat ik weg ging zonder hem. Drama. Traantjes. Huilen. Hartverscheurend dus.

Daarna naar het gebouw van Louis en Zelie gereden (zelfde school, andere locatie). Daar bleek dat Zelie haar klas volledig anders is dan vorig jaar (wat gezegd was geweest: er zijn twee leerjaren en elk jaar ‘schudden’ ze de leerlingen door elkaar). Niet zo erg, ware het niet dat er nu eigenlijk een soort jongensklas en meisjesklas is: de ene klas heeft 6 meisjes en zo’n 14 jongens en bij de andere klas is het net omgekeerd. En waar denkt ge dat Zelie zit? Juist, de jongensklas. Op één na zitten al haar vriendinnetjes in de andere klas. Zij leek er zo geen prolbeem van te maken maar ik ben er toch niet zo gelukkig om. Enfin, we zullen vannamiddag wel horen hoe het gaat en hopelijk blijft zij het geen probleem vinden.

Louis was wel content: hij zag zijn vriendjes terug en voorlopig is er maar één derde kleuterklas dus ze zitten nog allemaal samen. Hij was wel een beetje verlegen eerst en hing aan mijn broek, maar toen hij zijn vriendje in de rij zag staan liep hij er rap naartoe en was hij direct vergeten dat ik er nog stond.

Daarna met Anna naar haar onthaalmoeder gereden om het contract te gaan tekenen en nog eens kennis te maken. Vandaag is dus onze laatste dag samen en maandag mag (moet) ik haar daar voor het eerst achterlaten. Het is een leuke vrouw, zeer sympathiek en Anna leek goed op haar gemak. Nu heeft ze gelukkig nog de goede leeftijd om achtergelaten te worden zonder probleem: een maand later en ze zou ook al kunnen beginnen huilen. Net op tijd dus.

‘k Was dus blij dat ik haar toch terug mee mocht nemen naar huis, maar toch blijf ik mij een beetje ‘blue’ voelen.

Nog 45 minuten en de eerste schooldag zit erop. Ik kijk er al naar uit. Hopelijk gaat daarmee dit gevoel ook weg want vanavond moeten we naar een verjaardagsfeestje en momenteel voel ik me daarvoor absoluut niet in de stemming 🙁

Feestje

Uiteindelijk zijn er 8 kindjes gekomen, dus al bij al viel het nog mee 🙂

We hadden een beetje van planning en voorbereiding gedaan, kwestie van toch te weten wat ze allemaal zouden kunnen doen. Om mezelf het een beetje gemakkelijker te maken had ik ook zo lang mogelijk gewacht om Jan en Anna in bed te steken zodat ze zo lang mogelijk zouden slapen en dat is relatief gelukt: Anna heeft een uur geslapen en Jan iets minder dan 2 uur.

De planning was: eerst kleuren op T-shirts, dan even ‘vrij’ spel terwijl ik de tafel klaarzette voor de taart, dan taart en eindigen met vrij spel. Om de feestelijkheid te benadrukken had ik een tent gemaakt voor rond en over de tafel zodat ook alle kindjes een beetje bij elkaar zouden blijven.

Eerst alle kindjes aan tafel gezet met een T-shirt dat ze mochten bekleuren met speciale textielstiften: roze T-shirts voor de meisjes, witte voor de jongens. Op twee kindjes na was deze activiteit voor alle kindjes een voltreffer. De twee die het niet leuk vonden hebben zich ook niet verveeld: ze zijn in de tent gekropen en hebben daar met de blokken gespeeld, en vooral met de trein.

Eén van de kadootjes die Zelie kreeg was een Twister spel en na het T-shirt kleuren zijn we naar buiten gegaan om daarmee te spelen. Altijd leuk en veel gekreun gehoord en acrobatentoeren gezien.

Daarna taarten gegeten van bij Françoise (altijd een hit) met chocomelk en dan konden de kindjes kiezen wat te doen. De (meeste) meisjes zijn dan naar boven gegaan om met de Barbies te spelen terwijl de jongens beneden bleven om met de garage en auto’s te spelen.

En toen was het 17u en waren de ouders er al terug. Feestje geslaagd maar vooral … voorbij 😀