Oh well

Ik had gedacht, de verjaardag van Anna gaat mij wel weer in gang doen schieten, maar niet dus. Ondertussen zijn we anderhalve maand verder. De tijd vliegt.

Maar kijk. Er zijn andere zaken die me dan wel weer aan het bloggen krijgen en hopelijk wil dat zeggen dat mijn blogdip voorbij is. Want het was niet alsof er niets meer te schrijven was, maar ik had gewoon de zin of de tijd niet.

Die ‘andere zaken’, dat weten de meeste onder jullie al wel, tenminste als jullie ook af en toe bij den anderen gaan kijken. Die ‘andere zaken’ is een kind in het ziekenhuis. Louis deze keer.

Vorige week begonnen toen hij klaagde dat zijn tong dik aanvoelde en hij de indruk had dat hij lispelde. Maar er was niets te zien en niets te horen en dus dacht ik dat het wel zou overgaan. Tot zondag. Hij begon heel veel pijn te krijgen in zijn mond en toen we keken stonden een aantal aften op zijn onderlip. Hij had ook koorts, wat nooit een goed teken is.

De dag erop de dokter laten komen. De koorts was er nog steeds en de mond deed nog meer pijn. Met Zelie waren we de avond voordien ook al naar de dokter van wacht mogen gaan, Jan voelde zich ’s ochtend niet goed en Michel zat er ook door. Al eens een reden om de dokter aan huis te laten komen in plaats van op consultatie te gaan.

Louis kreeg alvast een doktersbriefje tot het einde van de week. Zelie en Jan tot woensdag en den anderen … dat is een ander verhaal.

Toen ik dinsdagmiddag thuiskwam en eten maakte (enfin, boterhammen sneed om dan te kunnen eten) wou Louis niet eten: hij had geen honger en hij had laat ontbeten, zei hij. Normaal, denkt ge dan zo, er ik besteedde er niet te veel aandacht meer aan. Tot hij ’s avonds aan tafel zat en niet kón eten van de pijn in zijn mond. Drinken lukte ook al niet en ik vond dat eigenlijk niet normaal, want hoe lang was dat nu geleden dat hij nog gedronken had. Toch niet gedurende de namiddag.

Een telefoontje naar de huisarts was het resultaat. Het bleef even stil aan de lijn na mijn verhaal en toen kreeg ik de raad om de dag erop naar de kinderarts van wacht te gaan. Een verontrustend advies vond ik en omdat het nog maar 18.45u was belde ik toch nog naar onze kinderarts. Deze zei dat er geen consultaties meer waren die avond, maar ze hoorde dat ik doodongerust was en liet ons toch nog komen.

Een goede zet, zei ze achteraf. Doordat Louis niet meer deftig gegeten had of gedronken was hij al gedehytrateerd. Ik kreeg de keuze: nog een nacht afwachten, maar hem dan wel om de x aantal minuten/uur? met een pipet of spuitje water proberen laten slikken en dan de dag erop hoogstwaarschijnlijk sowieso naar het ziekenhuis te gaan om hem te laten opnemen, ofwel dezelfde avond nog naar het ziekenhuis om hem onmiddellijk aan een baxter te leggen. Ik liet de keuze aan Louis en het werd optie 2. Even langs huis gepasseerd om de valies te vullen en dan richting spoed.

En zo ligt Louis dus al vier dagen in het ziekenhuis (alle details van evoluties en zo bij den anderen) en lossen den anderen en ikzelf elkaar af om bij hem te blijven. Gelukkig hebben we goede familie en goede buren die ons aflossen en helpen met eten klaarmaken en zo, maar het blijft een georganiseer.

Langs den anderen kant, het is wel rustig zo, hier zitten. Boekje lezen, TV kijken, blog (eindelijk) bijwerken, samen met de zoon naar het Eurovisiesongfestival kijken. Ik zou zeggen, rusten, maar met dat Louis zo slecht slaapt, lukt dat niet echt, en zolang ik niet denk aan de werklast die ik nu niet kan doorworstelen (eerder studielast, want ik moet nog kweetniehoeveel doen van voorbereiding en zo) kan ik daar nog van genieten ook.

Stilte na de storm

Of eigenlijk is het omgekeerd. Ik weet het, ik was nalatig en er zijn geen excuses. Maar kijk, welk een betere dag om mij te herpakken dan een verjaardag. En nog niet één van de minste. Een verjaardag die we sinds 2009 doodcontent zijn dat we die nog kunnen vieren.

Juist. Ons kleinste sprot is vandaag 5 jaar geworden. Gewoon vijf volle jaren.

Anna

Happy birthday zoetje.

Nog meer bekende voetballers

Jan heeft er weer een week voetbalkamp opzitten. Maandag vroeg ik hem of hij dat niet erg vond, dat hij op kamp ging terwijl zijn broer en zussen thuis bleven? Een hevig neen-geschud met zijn hoofd was zijn antwoord. Dat en zijn glunderend gezicht nam alle twijfel weg.

Dus de laatste dag vandaag en net zoals vorige keer was er sprake van een ontmoeting met een grote voetballer.

De gastjes hun verwachtingen werden ingelost én overtroffen: ze kregen deze keer niet één ontmoeting, maar twee: Baric Mario en Pereira Fernando Wallace.

En als ge dat gezichtje ziet, dan kunt ge alleen maar content zijn dat hij zich zo amuseert met voetbal (en dan neemt ge er het buitenstaan in afschuwelijke weersomstandigheden en de taxiritten bij).

Leute

Gisteren kwamen het vriendinnetje van Zelie hier spelen en slapen. Vandaag mochten Zelie en Louis bij andere vriendjes gaan spelen. Jan was op voetbalkamp en Anna zou alleen thuis geweest zijn, dus belde ik naar de mama van haar beste vriendinnetje in de klas en vroeg of ze mocht komen spelen.

Twee kleine meisjes in huis en ik heb ze niet gehoord. Ze hebben braaf gespeeld en om 16.00u zijn we samen Jan gaan halen. Daarna hebben we pannenkoeken gegeten, hebben de meisjes nog een ketting gemaakt en rond 17.45u was het vriendinnetje terug thuis.

Jan en Anna heb ik daarna bij Michel gelaten om Zelie en Louis te halen: de mama is namelijk mijn vriendin, dus er moest nog wat bijgebabbeld worden.

En zo hebben we vandaag allemaal plezier kunnen maken met onze vriendjes. Leuk hé.

Oliver

Deze namiddag ben ik met de kinderen naar de musical Oliver gaan kijken, en ik moet zeggen, we zijn allemaal zeer content om hem gezien te hebben.

Ik was een beetje bang. Ik ben een musical fan, ken de Engelse versie (van de film op Tv en zo) en ken de Engelse liedjes. Ik was een beetje bang voor de vertalingen, want veelal zijn die nogal lullig: geforceerd om toch maar iets gelijkaardigs te krijgen zodat het onnozel wordt en niet meer geloofwaardig. Maar deze keer niet dus. De liedjes zijn goed vertaald, in schoon ‘Vlaams’, zonder te plat te worden of te onnozel en tegelijk zijn ze zeer dicht bij de Engelse versies gebleven. Ze hebben daar goei mensen op gezet, zou ik zo denken.

En ‘onzen’ Oliver, Timon Sohier, amai mijn voeten, zo een stem. Een pluim. Kwestie van onder de indruk te zijn, kan het tellen. En trouwens, dat telt voor de hele cast. Peter Van Den Begin, ik moet bekennen dat ik het mij niet echt kon voorstellen, maar hij was het helemaal. Serieus onder den indruk dus.

Enfin, laat het gezegd zijn dat we een fantastische namiddag achter de rug hebben. Het maakt onze vakantie goed.

Sam De Bruyn, grow up!

Deze namiddag op Studio Brussel had ‘hippe’ Sam het lef om iets in de trend van ‘Ik heb veel respect voor vrouwen, echt waar, maar zo ne helen dag vrouwendag is toch een beetje teveel van het goede. Stuur eens een sms’ke met goede mannenmuziek’ te zeggen.

Mijn haar kwam recht. Niet om de zogenaamde mannenmuziek, want wat hij blijkbaar als mannenmuziek beschouwt, vind ik gewoon goeie muziek. Maar wel om het feit dat de dag nog niet om was en hij het lef had om te zeggen dat het al genoeg geweest was.

Vrouwendag is belangrijk, broekvent, en niet omdat we onszelf zo graag in de kijker zetten. Om alle redenen die ik voel maar niet kan verwoorden, maar die i. des te beter kan uitleggen, dus gaat daar eens lezen.

En ook, meneer De Bruyn, mensen die beginnen met ‘ik ben geen racist hé, maar …’ daar heb ik zo heel erg mijn vragen bij. Ge hebt nog heel wat opgroeien van doen ventje. Gij respect hebben voor vrouwen, laat mij niet lachen.

Hartbrekend

Zelie heeft een drie vriendinnen die dit jaar in het eerste middelbaar zitten. Humaniora en basisschool, daar zit een serieus verschil in qua werklast en dat heeft ze al mogen merken ook: de vriendinnen kunnen zich niet zo makkelijk meer vrijmaken.

In het begin van de vakantie had ze contact gehad met de drie meisjes en er was uitgekomen dat ze alle vier tijd hadden om samen te komen komende woensdag.

En dan kreeg ze deze namiddag een berichtje van vriendin E. om te zeggen dat ze woensdag toch niet zou kunnen komen, omdat ze naar het buitenland ging voor een korte vakantie met haar familie. En amper een uur later kreeg ze van vriendin R. te horen dat zij ook niet kon komen, want de afspraak was gemaakt met haar mama en ondertussen had ze zelf afgesproken met een andere vriendin …

Zelie bleef kalm aan de telefoon, zei dat ze het begreep en dat het geen probleem was. En toen ze de telefoon dicht deed en ik vroeg wat er was brak ze in tranen uit. Ze had zo haar hoop gezet op een gezellig avondje met haar vriendinnen en nu bleef er maar eentje meer over.

Langs de positieve kant: het laatste meisje heeft nog eens dubbel en dik bevestigd dat ze komt én ze blijft slapen, hebben ze zalig veel tijd om bij te praten. En daarna heeft vriendin R. nog terug gebeld om te zeggen, dat ze had gedacht dat woensdag de enige dag was dat ze vrij was, maar dat nu blijkt dat ze donderdag toch vrij is en of ze dan konden afspreken.

Van tranen naar grote vreugde in minder dan twee uur. Het kan keren.

Nog een feestje

Terug van weggeweest van een, nog eens, zeer fijne avond.

Het jaarlijkse groepsfeest van de scouts zit er weer op met een heel leuk optreden van de kinderen. Een beetje kort, dit jaar, maar wel heel leuk. Daarna gezellig bijgebabbeld bij een aperitiefje terwijl de kinderen buiten speelden, om dan naar de refter te verhuizen om WAF te eten (worst-appelmoes-friet).

Als één van de allerlaatsten uiteindelijk de refter verlaten en tegen dan was het bijna 22.00u en hoogtijd om de kinders naar huis te brengen om hen in bed te steken.

Jammer dat er soms feesten nodig zijn om een avond te kletsen met vrienden, maar wat moet je als iedereen het zo druk heeft. Het is dan wel dubbel genieten.

Ook een beetje vakantie

Morgen is er een turncompetitie in de turnclub van de meisjes en dat kan ik alleen maar toejuichen. Want een wedstrijd, dat wil zeggen dat er geen plaats is voor de gewone trainingen. Die zijn een week uitgesteld.

Maar wat nóg leuker is aan die wedstrijd, is dat er dus ook geen andere organisaties gebruik kunnen maken van de ruimtes. En de balletles van Anna gaat daar ook normaal gezien door, dus wil dat zeggen dat er ook geen balletles is voor Anna.

Ballet is normaal gezien om 9.00u en turnen om 10.30u, alletwee telkens een uur en nu dat er geen lessen zijn wil dat zeggen dat ik zomaar plots geen taxi moet spelen tot 12.00u.

Dus ook een beetje vakantie voor mij, want in plaats van één dag, kan ik nu twee dagen uitslapen. En ge moogt er zeker van zijn dat ik dat ook ga doen.

Een favorietje: chili con carne

’t Is al een tijdje geleden, dus het mag wel nog een keer: een receptje. ’t Is niet mijn receptje, ’t is er één van Jamie Oliver en geloof mij, ge moet er niets aan veranderen. Gewoon zo klaarmaken en dan is het perfect.

nodig (voor 4 personen):
2 middelgrote uien
1 teentje knoflook
olijfolie
2 tl chilipoeder
1 vers rode peper, van zaadlijsten ontdaan en in stukjes gesneden
1 tl komijn
(zee)zout en vers gemalen zwarte peper
500 gr rundergehakt (ik gebruik gehakte biefstuk)
200 gr zongedroogde tomaten in olie (potje)
2 blikken tomaten
0,5 stokje kaneel (als ge geen stokje hebt, NIET vervangen door poeder want dan is het echt niet meer lekker)
2 blikken rode kidney bonen, uitgelekt

Bereiding
– Hak de uien en de knoflook fijn en fruit deze in een klein beetje olijfolie totdat ze zacht zijn.
– Voeg de rode peper, chilipoeder, komijn en zout en peper toe. Bak/stoof even aan.
– Voeg het gehakt erbij en bak het rul, totdat alles bruin is.
– Hak de gedroogde tomaten in de mixer met een beetje van de olie. Hakken zodat het een pasta vormt, dus afhankelijk daarvan al dan niet nog olie bijvoegen. De pasta dan bij het vlees voegen.
– Voeg de tomaten, het kaneelstokje en 1 dl water bij het vlees. Proef even en voeg zonodig nog wat kruiden toe (ik doe er eigenlijk altijd meer komijn en chilipoeder bij)
– Afdekken met bakpapier, deksel op de pan en laat dit een 1/2 uurtje sudderen in een voorverwarmde oven van 180 °C.
– Voeg de uitgelekte kidneybonen erbij en laat nog 1/2 uurtje sudderen.

Als je geen pot hebt om in de over te steken, dan gewoon laten sudderen op het vuur. Werkt ook perfect. Ook best de dag voordien maken, want heropgewarmd is hij nóg lekkerder.

Serveren met tortillas en guacamole en zure room en meer moet dat niet zijn.

En deze twee, die moeten jullie ook zeker eens proberen.