’t Is weer voorbij

Soms lijkt het alsof je gewoon eens met je ogen geknipperd hebt, en dat het weekend al voorbij is gevlogen. Maar dat heb je als het weer druk is geweest.

Zaterdag weer bomvol met activiteiten van de kinderen. Alleen Zelie is niet naar de scouts geweest (wegens nog steeds last van de keel en een ganse dag buiten lopen is dan niet echt aan te raden), maar in de plaats kregen we er een ‘activiteit’ bij: een ongelooflijk gezellig familiefeestje bij de nonkel van Michel. Met de familie die we (te) weinig zien, dus dat maakt het dubbel leuk.

Veel bijgebabbeld, te weten gekomen dat er een baby bijkomt in de familie en dat we, naast de trouw in maart, ook naar een trouw in juli zullen mogen gaan. De ‘jongeren’ laten ook van zich horen 🙂

Zondag dan even tot bij een collega-student gereden op de Dag van de Ambachten, samen met Zelie. Schoon dingen gezien en ik wist het wel, want ik had hem al zien droedelen in de les en was volledig onder de indruk. Ze doen dus ook van interieurinrichting en hun prijs/kwaliteitverhouding ziet er zeer goed uit, dus heb ik Michel opgedragen om hen te contacteren in het kader van ons huisproject. We zien dus nog.

En nu uitrusten zodat we morgen weer klaar zijn voor de werkweek.

Dans

Vanavond naar Engel, een voorstelling van moderne dans, geweest. Sogni bestaat nu een tweetal jaar en sinds ze begonnen zijn we er met het Project bij geweest en het is leuk om dingen te zien evolueren.

Van een kleine organisatie met wel wat publiek, maar toch niet overdreven, was er vanavond toch wel heel wat volk aanwezig. We zeiden nog al lachend dat we ons niet moesten opjagen om goede plaatsen te hebben (het optreden was in ARCA, waar de plaatsen niet genummerd zijn) want dat er toch nooit genoeg volk was om geen goede plaatsen te hebben, maar we waren dus goed mis.

En vooral dat is leuk om zien. Dat andere mensen de weg vinden naar zo’n initiatieven.

Zelie was ook meegekomen. Ik had haar de vorige keer ook meegenomen omdat ze zelf ook danst en in het algemeen geïnteresseerd is in dans. En ik was niet de enige, want er waren heel wat jonge kinderen aanwezig.

Ze zijn daar echt goed bezig bij Sogni. ’t Was weer een pracht van een voorstelling en ik kijk nu al uit naar hun Rêverie festival.

Eng. Het zal wel.

Deze ochtend stond Anna aan ons bed: enge droom, dus kroop ze bij ons in bed. Ik had niet op het uurwerk gekeken om te zien hoe laat het was, maar meestal is dat zo midden in de nacht en dan kunnen we allemaal nog eens goed doorslapen.

Maar na een paar minuten ‘hoestte’ Anna. Niet zo’n normale hoest, maar zo één die op wurgen gelijkt, en mijn euro viel direct: dat wordt overgeven. In zeven haasten dat kind uit bed gehaald en naar de badkamer meegenomen en net toen ze in de badkamer stond begon ze over te geven. Oef! dus, want in de badkamer ligt vinyl en dat kunt ge tenminste goed kuisen.

Ondertussen keek ik op mijn uurwerk en ‘gelukkig’ was het al 6.15u, dus van slapen ging sowieso niet veel meer in huis gekomen zijn. Anna hing ondertussen over het toilet de rest van haar maaginhoud te legen terwijl ik er bij stond en afwachtte. Daarna wou ze wat water drinken, en dus gaf ik haar een minieme hoeveelheid. Terwijl ze nog lag te bekomen en ik op zoek was naar iets voor haar maag, draaide ze zich plots weer om en hing boven het toilet hangen: het water kwam er ook weer uit.

Niet goed dus. Een buikvirus. Ik moest absoluut op het werk zijn om nog iets af te werken voor het weekend (wegens niet werken op vrijdag is donderdag dus mijn laatste dag) en gelukkig kon Michel thuisblijven.

Enfin, bleek uiteindelijk dat hij sowieso niet ging werken want ook hij voelde zich niet goed in dezelfde streken. Twee zieke dochters en een zieke vent, het is me wat.

Achteraf gehoord dat het virus zich verplaatst heeft en dat Anna overgegaan is van overgeven naar diaree … in haar broek … tot twee keer toe. Ik heb alles wel gewassen, maar den anderen mocht de honeurs waarnemen en haar telkens wassen en verversen. Lastig als ge zelf ook niet goed zijt.

Morgen ben ik een hele dag thuis, dus zal het opruimen voor mij zijn.

Steken

Zelie weende gisteren op de terugweg naar huis: ze had ongelooflijk veel steken in haar oor.

Zelie heeft een geschiedenis van slecht horen en buisjes achter de rug, dus haar oren, daar pas ik voor op. Wijle naar de dokter dan maar. Geen oorontsteking, maar wel een keelontsteking, met uitstraligspijn naar haar oor dus. Ze heeft geen koorts, maar wel veel pijn.

We probeerden deze ochtend om toch naar school te gaan, maar het lukte niet, en dus is ze maar een half dagje alleen thuis gebleven: ze is gelukkig al groot genoeg.

Geen school, maar ook geen muziek vandaag of dansen, want de dokter heeft dat uitgelegd met iets van onderdruk door haar ademhaling, maar ik weet er de details niet van. Ze vond het wel jammer, want eens de ‘nachtdroogte’ voorbij is en ze haar medicijnen genomen heeft, voelt ze zich wel goed.

Maar ge kunt het nu eenmaal niet allemaal hebben, nietwaar.

Pink

‘Touring maant de mensen aan om hun knipperlichten te gebruiken op ronde punten’. Euh ja. Uiteraard. En niet alleen op ronde punten, verdorie. Gewoon, als ge inslaat ook bijvoorbeeld.

Die knipperlichten staan niet op een auto voor versiering, of wat dacht je.

Gemaakt

Vanavond naar de tandarts om die verrader van een tand te laten herstellen. Ik ben niet bang voor de tandarts en maak zonder problemen een afspraak, maar in die stoel ben ik toch altijd gespannen als een boog. Ge weet maar nooit dat het zeer zou doen.

Er kwam geboor en geslijp aan de pas, om de randen proper te maken zeker? En heel af en toe kreeg ik toch een gevoel van bijna-pijn. De tandarts begreep het niet goed tot hij het zag: een miniem klein gaatje, los dus van het afgebroken stuk. Telkens hij daar in de buurt kwam, werd het heel gevoelig.

Dus weer een geluk bij een ongeluk, want had mijn tand niet afgebroken, dan was het gaatje pas veel later ontdekt en was de schade veel pijnlijker geweest op langere termijn.

Wat hebben we geleerd vandaag:
1. dat ik zeer goede tandartsreflexen heb: bij het afslijpen van het vulsel, ge weet wel, met zo’n klein rond slijpschijfje, kwam hij tegen mijn lip en ik, ik bleef stokstijf zitten met mijn mond wijdopen en riep alleen zachtjes ‘auw’. De tandarts verschoot er zelf van, dat ik zo kalm bleef;
2. dat mijn ‘oerendsterke’ tanden toch niet zo oerendsterk zijn. De tandarts vond nergens iets dat een aanwijzing kon zijn waarom de tand afgebroken was en ik vind dat wel vies eigenlijk, dat een stuk zomaar kan afvallen;
3. dat het tijd wordt dat ‘ze’ iets uitvinden om uw mond voor u open te houden. 20 minuten met wijdopengesperde mond zitten, dat doet echt geen deugd aan uw kaken.

Eerste semester: definitief voorbij

Het is officieel voorbij, mijn eerste semester. De resultaten zijn binnen en al had ik al het gevoel dat het OK ging zijn, het is nog beter om het zwart op wit te zien.

Didactische competentie algemeen Theorie: 39,11/50
Didactische competentie algemeen OP: 3/4
Didactische competentie algemeen PP: 4,2/6

Communicatie en overleg Theorie: 25,07/30
Communicatie en overleg OP: 12,60/18
Communicatie en overleg PP: 9,00/12

Pretty proud of myself, al zeg ik het zelf.

Op naar het tweede semester, maar eerst nog een weekje ‘vakantie’, want het tweede semester wordt iets zwaarder (en vooral: de lessen beginnen toch pas volgende week).

19

Dat is het cijfer van de dag.

19 jaar geleden kregen den anderen en ikzelf, na drie weken aftasten en rond elkaar draaien, eindelijk de moed om elkaar een tong te draaien en sindsdien zijn we nog altijd samen.

Hoe we dat vieren? Niet. Meestal is het een dag of twee later dat we dat herinneren. Vandaag was het dankzijn Facebook:

Het jubileum van jou en Michel Vuijlsteke
Vandaag..

Allez, het is toch nog ergens goed voor 🙂

Licht!

Gisteren, vandaag en morgen is het Lichtfestival in Gent: 20 kunstenaars doen iets met licht op 20 plaatsen. En eigenlijk zijn er meer plaatsen, want er is ‘het parcours’ en er is het ‘off road parcours’.

Vanavond zijn wij geweest. Eerst de kinderen (en mijzelf) voorzien van de nodige laagjes, want het ging koud zijn. Toen ik Jan naar zijn voetbaltraining bracht kreeg ik er al een voorsmaakje van. Dus iedereen broekkousen, dikke broek én warme kousen. Een laagje of drie bovenaan, met een dikke trui om te eindigen, sjaals, mutsen, dikke jassen … en we konden vertrekken. Het was 19.15u. We haalden vriendje J. af en trokken richting centrum. Toen waren ze met 5 (kinderen).

We gingen uiteraard eerst naar het startpunt en zagen er een prachtig spektakel op de Korenmarkt op het oude post gebouw. Mijn vriendin telefoneerde of ik het zag zitten haar twee jongste al mee te nemen (zij ging later volgen). Toen waren er al 7.

Daarna ging het richting Veldstraat en in het begin van de Veldstraat begon Anna al te neuten: dat ze pijn had aan haar benen en voeten. Lap! dacht ik, dit komt niet goed. ‘Gelukkig’ wist ik dat Michel er ook niet zo’n zin in had, dus was hij bereid met Anna vroegtijdig naar huis te keren. Toen waren er nog 6.

Gestopt om de lichtbloemen te zien in D’Haene Steenhuyze en daarna ging het richting oud gerechtsgebouw, waar mijn vriendin ons vervoegde, samen met haar twee andere kinderen en haar ouders. Toen waren er weer 8 (kinderen en 4 volwassenen).

We hebben iets minder dan de helft van het parcours gedaan, zijn 20min gestopt om iets te drinken, maar waren ondertussen toch al zo’n 3 uur op baan. Wij hadden geen koud (zie mijn voorzieningen om ons goed in te duffelen), maar mijn vriendin was minder voorzienig geweest: zij en haar kinderen waren door en door koud.

Ondertussen was het toch al 22.00u en besloten we er een punt achter te zetten. Niet alleen hadden zij koud, wij allemaal voelden de tocht meer dan in onze benen en voeten. Maar man, man, man, het is het waard. Heel schoon gedaan, al hebben we nog maar de helft gezien. We splitsten ons op op de Groentenmarkt richting onze respectievelijke huizen en toen waren er nog 4. Voor we thuis kwamen zetten we vriendje J. ook bij zijn huis af en toen waren er nog 3.

Gelukkig is het morgen nog. Als Jan en Anna in bed zitten, ga ik de rest van het parcours doen want ik wil ze allemaal wel zien. Zelie wil ook nog de rest zien, maar zij heeft afgesproken met haar vriendin om samen te gaan. Als Louis met mij mee wil, dan mag hij gerust, maar ik heb zo mijn twijfels.

Maar eerst mijn benen de nodige rust gunnen, of ze zullen mij morgen nergens heen brengen.

Verraad!

Sinds ik mijn tienerjaren voorbij ben heb ik nooit echt last gehad met mijn tanden. Integendeel. Elke tandarts die naar mijn tanden keek stond versteld van de kwaliteit ervan. Oerendsterk en zeer degelijk. Meer moet dat niet zijn.

Maar nu hebben mijn tanden mij verraden. De lelijkaards. Gisteren. Zomaar uit het niets. En zonder een goede reden te geven.

Ik was gewoon een boterham met préparé aan het eten. Hoe onschuldig is dat niet. Ik was niet eens mijn korsten aan het eten en de préparé was zo zacht als een babyvellke. En toch, toch. Plots voelde ik iets hard op mijn tong. Kwestie van er toch niet op te bijten, haalde ik het uit mijn mond en wat bleek: ik had gewoon een stukje van mijn tand vast.

The horror! Het verraad! U heeft er geen idee van. Ik was gewoonweg in shock.

Van de antratie heb ik maar direct naar de tandarts gebeld en een afspraak gemaakt om de fout recht te zetten. Maar mijn relatie met mijn tanden, die is diep beschadigd.