Pret

Vandaag hadden we afgesproken met de andere voetbalouders. Kwestie dat het misschien ook eens leuk zou zijn voor onze jongens om elkaar te leren kennen los van de voetbal. En dat het ook leuk is voor de ouders om elkaar eens te zien in een andere omgeving.

Sinds een paar maanden is er een nieuwe binnenspeeltuin in Gent en dus spraken we daar af.

Het was een geluk dat ik mij al een pak beter voelde maar tegelijkertijd dat ik niets anders moest doen dan zitten, want 100% voel ik mij nog niet. Maar los daarvan van het zeer leuk.

Voor de kinderen, want deze speeltuin is toch wel van een ander kaliber dan bv. de PlayBeach waar ze al regelmatig naartoe zijn geweest. Deze speeltuin is niet alleen groter, maar hij is veel meer afgestemd op verschillende leeftijden én heeft veel meer variatie. Zowel Zelie als Anna hadden meer dan genoeg om zich mee te amuseren. Er is zelfs een mini-voetbalveld en op een bepaald moment hebben we er ons jongens toch maar uitgehaald en gevraagd of het misschien niet leuk zou zijn om ook eens iets anders van de speeltuin uit te proberen 🙂

Voor de ouders was het ook aangenaam. Er was wel ongelooflijk veel volk en dus lawaai (er waren minstens 20 verjaardagsfeestjes aan de gang, ik overdrijf echt niet), maar we konden elkaar toch degelijk verstaan en we hadden geen kinderen die ons constant lastig vielen. Integendeel, we moesten ze bij ons roepen om te vragen of ze iets wouden drinken/eten/…

We hebben daar een goede drie uur gezeten, maar ik was toch ongelooflijk content om terug thuis te zijn en in mijnen zetel te kunnen kruipen. Niets doen kan ook vermoeiend zijn.

Onnozel

’t Is de dag van de onnozele kinderen en ik voel mij ook nogal onnozel.

De koorts is eindelijk weg. Het is toch al dat. Maar de energie is ook weg. Een beetje inspanning en ik draai op mijn benen, maar eigenlijk is dat ook al beter dan gisteren.

Allez, het ziet er naar uit dat oudejaarnacht een betere nacht gaat worden dan kerstavond.

Marginaal beter

Een gelukkige 2e Kerst allemaal. Gisteren lag ik een hele dag in bed, dus kon ik toen geen kerstwensen geven. Vandaag dus wel.

Kerstavond is dus effectief gekortwiekt geweest, alhoewel 2u in de ochtend uiteindelijk zo ‘vroeg’ nog niet was. Maar tussendoor heb ik wel in de zetel liggen slapen, dus leuk gezelschap was ik niet. Maar ondanks het ziek-zijn, zijn we heelhuids thuisgekomen, en dat is toch het belangrijkste.

Kerstdag dus in mijn bed doorgebracht: heel veel geslapen, gesnoten en pillekes gepakt tussendoor. Vandaag voel ik mij al marginaal beter: ik sta tenminste niet meer te draaien op mijn benen als ik rechtsta. De koorts is er nog steeds, maar iets minder. Het snot daarentegen is nog niet verminderd.

Maar vandaag moet ik wel beter zijn, want Jan heeft een voetbaltornooi straks en aangezien Michel geen rijbewijs heeft zit er niets anders op dan dat ik Jan breng. En vanavond gaat hij dan met zijn papa naar KAA Gent-Club Brugge kijken, dus dan moet ik weer paraat zijn.

Er zijn al leukere kerstdagen geweest.

Het was te denken

Je voelt het zo opkomen, vaag. Er zijn symptomen, maar je negeert ze. Het zal toch niet erger worden. Toch net nu niet. De timing is volledig verkeerd. Nog een dagje extra, daar hoop je op.

Maar naarmate de dag vorderde werd ik er meer en meer met mijn neus op gedrukt. De druk in het hoofd nam toe, de pijn in de ledematen ook, het neuskraantje stond open en was met geen gereedschap meer dicht te krijgen.

Tijdens het koken vandaag kon ik het nog enigzins negeren: een mens is dan bezig en dat leidt de aandacht af, maar nu kan ik het niet meer ontkennen: ik ben ziek.

Het zal de kortste kersavond worden ooit want ik denk niet dat ik het al te lang zal kunnen trekken vanavond.

Er door

Ha! Het kind was helemaal niet ziek, alleen oververmoeid.

Deze voormiddag was Anna bij mamie. Op woensdag gaan wij daar meestal na school naartoe en is haar huis onze uitvalsbasis voor de vele activiteiten. Toen we daar deze middag toekwamen lag Anna te slapen. Al anderhalf uur.

Mamie was een beetje ongerust: ze is echt niet goed, lamlendig, veel hoesten, … Misschien toch eens naar de dokter gaan?

Maar een kwartuurtje later was ze wakker, zette zich aan tafel om te eten en was het alsof er niets gebeurd was: Anna at goed en was haar gewone tetterende zelf (met haar en Zelie in de buurt, nooit een moment rust). De hele namiddag heeft ze vrolijk gespeeld en toen ze ging slapen was er niets meer te zien van een eventuele zieke.

Allez hup! Ze is er duidelijk door. Nu maar hopen dat het bij mij niet doorbreekt, want overmorgen is het kerstavond en dan moeten we naar Oudenaarde (jaja, uiteraard voel ik mij ook al twee dagen mottig, maar we blijven vechten om gezond te blijven, en dafalgan is zo’n goede hulp daarbij).

Nog geen school

6u35. Een wenende Anna aan bed. Ze had net overgegeven. ‘Lap’ dacht ik, ‘geen school voor haar dus’.

Initieel leek het nochtans positief, want Anna was kiplekker opgestaan, had dorst gehad en was naar beneden gaan drinken. Een tas melk had ze genomen. Waarvan de inhoud onmiddellijk weer boven gekomen was.

Ik heb haar onmiddellijk getroost, dat dat allemaal niet zo erg was. Zeker niet nu bleek dat ze overgegeven had in de keuken, op een stenen vloer, en niet in of naast haar bed: veel minder opkuis.

Haar pyjama onmiddellijk uitgedaan en haar gewassen en haar dan in de badkamer laten zitten terwijl ik de boel beneden opkuiste en haar kleren zou halen. Ondertussen waren haar broers al in de badkamer, zodat ze niet alleen moest blijven.

Tegen 8u dan maar getelefoneerd naar mijn werk: of ik een halve dag kon nemen wegens ziek kind? Gelukkig maken ze er daar geen problemen van.

Inmiddels is mamie ook alweer opgetrommeld voor morgen, want na vandaag ga ik toch geen risico’s nemen en haar sowieso nog dat halve dagje thuishouden.

Nummer twee is geveld

De bedoeling gisteren was dat we ons gezessen in de stad zouden trekken om te kijken voor cadeautjes: Michel met de meisjes, ik met de jongens.

Maar het buurjongentje kwam langs en Jan ging liever bij hem spelen. Louis mocht niet mee wegens gestraft en dus wou hij dan ook niet de stad in met mij. Anna zag een beetje witjes en zei dat ze zich niet al te goed voelde en zo draaide het erop uit dat Michel en Zelie er alleen vanonder trokken en er een vader-dochter uitstap van maakten.

Anna is kort na haar verkondiging van ‘ik voel mij niet goed’ naar boven gegaan, heeft zich in de zetel gelegd om zielig te doen maar heeft daar de kans niet toe gehad: ze is prompt in slaap gevallen. Niets zielig doen dus, maar effectief niet goed zijn.

En dus namen we maar onze voorzorgen, want toen ze gisterenavond ging slapen konden we zowaar koorts vaststellen. Niet overdreven en eigenlijk relatief verwaarloosbaar, maar toch koorts. Ik liet Michel met zijn mama mailen om te zien of zij Anna eventueel vandaag kon opvangen, en we hadden geluk, het kon.

Deze ochtend was Anna niet beter. Nog steeds maar een klein beetje koorts, maar dat is niet zo leuk om dan naar school te moeten en dus bracht ik haar naar mamie. Ze vond het zelf niet erg, want ze weet dat ze daar toch wel verwend wordt.

Toen ik haar vanavond ging afhalen, zag ze er al helemaal beter uit: geen hangerig gedoe meer, vrolijk aan het huppelen en babbelen. Ik heb dus hoop voor morgen.

Simply the best

Een paar jaar geleden hadden we al het probleem en een paar maanden geleden is dat terug opgedoken: de druk op ons warm water viel langzaam maar zeker weg. Genen paniek deze keer: ik had al een afspraak gemaakt met de chaufagist om de verwarming te voorzien van haar jaarlijkse controle, dus het was enkel kwestie van een paar weken geduld te hebben.

Vrijdag stond de man hier op het afgesproken uur. Hem ingelicht wat er allemaal moest gebeuren (druk warm water dus, nazicht twee installaties: hoofdhuis en achterhuis, en nazicht vloerverwarming achterhuis die schijnbaar niet meer werkte). De man verdwijnt om zijn werk te doen en na een korte tijd komt hij vragen of ik even kan meekomen. Geen probleem.

Hij had opgemerkt dat ik geen warm water had in het bad, dus legde ik hem het probleem uit van de verkeerd gekochte kraan en dat er, eens er genoeg druk was, wel degelijk warm water was. Alleen de mengkraan werkt niet, wel het heet water en koud water. Zegt die lieve mens: wat als ik die kraan nu eens omdraai? Ze gaat dan wel ondersteboven staan, maar uw douche gaat wel werken? Een aanbod waar ik uiteraard geen neen op kon zeggen.

Ik moest die man alleen verder laten doen, want ik had een groepspresentatie voor de opleiding, en liet hem dus verder zijn ding doen.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en merk ik dat hij niet alleen onze badkraan heeft goed gezet waardoor de mengkraan nu werkt, maar dat hij ook de siliconen aan het bad, die grondig versleten waren waardoor er water langs het bad kon lopen, ook vervangen heeft én de lekkende afloop onder de lavabo hersteld heeft.

Ik zeg het u, wij hebben de beste chaufagist ter wereld.

Afgeschaft wegens sneeuw

Deze nacht zijn we (na een ongelooflijk leuk kerstfeestje op het werk van Michel) naar huis gekomen in de sneeuw. Om 3.30u was het hevig aan het sneeuwen en lag er al een dikke laag op de straten. Het was ergens wel leuk, zo in de kraakverse witte sneeuw fietsen, maar beangstigend ook. Wij zijn niet gevallen, maar een andere fietser heb ik wel horen vallen.

Toen de wekker deze ochtend om 8u afging om Anna naar ballet te kunnen brengen, waren er nog een paar centimeters bijgekomen. De straat lag er spiegelglad bij en dus nam ik de beslissing: geen activiteiten vandaag, behalve het turnfeest deze namiddag. De voetbal was sowieso al officieel afgelast en ik had geen zin om ons leven te riskeren op spekgladde wegen om te kunnen gaan sporten.

We zijn gezellig binnen gebleven, zeer op het gemak, alsof de kerstvakantie al begonnen was. Deze namiddag dan op tijd kunnen vertrekken naar het jaarlijkse kerstfeest van de turnclub waar Zelie en Anna optraden en een cadeautje kregen van de Kerstman. Ondertussen ook gezellig kunnen babbelen tussendoor met een vriendin wiens zoontje daar ook turnt. Niet te laat thuis zodat de kleintjes op tijd in bed zaten en dan weer gezellig onder een dekentje voor de TV.

Ik kijk echt al uit naar de Kerstvakantie, want even een rustpunt in de activiteiten zal ons allemaal deugd doen.

In mijn nopjes

Vandaag maar een halve dag les, in de namiddag. In de voormiddag moest ik wel bij de leerkracht komen voor een bespreking van mijn opdracht: een lesvoorbereiding maken.

In het begin van de cursus moesten we een lesonderwerp kiezen uit het leerplan en ik had er niet beter op gevonden dan de Wet op de Privacy uit te kiezen. Al goed en wel wat betrof de leerplanverkenning en het stellen van vragen en zo, maar toen moesten we een lesvoorbereiding maken en bleek dat ik toch wel een cursus nodig had.

Op naar de bibliotheek van de hogeschool waar alle cursussen voor alle vakken staan, dus ook voor het vak recht. Genoeg te vinden over burgerlijk recht, handelsrecht, sociaal recht, … maar nergens iets over de specifieke wetgeving zoals dus de Wet op de Privacy. Ik meld dit aan mijn leerkracht en zij zegt dat dat dus geen probleem is, want ik kan toch zelf een cursus schrijven?

Ik heb anderhalve maand naar materiaal gezocht, maar nergens vond ik iets met een deftige structuur … tot vorige week op het werk. Eindelijk een boek gevonden met alle materiaal in dat ik nodig had om de cursus te schrijven.

Gisteren dan aan het werk getogen: cursus schrijven, lesvoorbereiding maken, … Ik had vorige week al een basis gemaakt en die mijzelf per mail opgestuurd (toen ik in de mot kreeg dat de laptop het niet te lang meer zou trekken). Geopend, erop gewerkt, heel veel bewaard, … en toen het af was sloot ik mijn document ‘lesvoorbereiding’. Terwijl ik het sluit valt mijn euro: ik mag het dan wel regelmatig bewaard hebben, maar ik had het alleen geopend vanuit mijn mail, en dus nooit bewaard op de computer zelf.

Beginnen zoeken en de paniek steeg met de minuut want ik vond niets. Den anderen erbij gehaald en na een een tijdje was het verdict definitief: ik was het kwijt. Anderhalf uur werk naar de vaantjes. Ik mocht van die basis herbeginnen.

Gelukkig had ik maar één van de twee documenten kwijt: mijn zelfgeschreven cursus had ik, toen ik het merkte van mijn lesvoorbereiding, onmiddellijk bewaard op de computer.

Initieel was ik van plan om deze voormiddag gewoon naar de leerkracht te gaan en te zeggen dat ik mijn lesvoorbereiding kwijt was: het was ondertussen 22u45, ik was doodmoe en zag het echt niet meer zitten om te herbeginnen. Maar mijn basisdocument stond nog open (ditmaal wél al bewaard op de computer) en ik wou nog juist één klein dingetje veranderen, en ook dát klein iets er nog bijvoegen … en plots waren we een uur later en was mijn voorbereiding toch nog afgeraakt.

Vandaag stond ik mét voorbereiding én cursus bij de leerkracht en kreeg ik pluimen voor mijn goed werk. En content dat ik was van mijzelf.