De meest gestelde vraag tot nu toe, enfin, deze week toch: hoe is het op het nieuwe werk?
Awel, wreed goed, dankuwel. Tot nu toe niets dan positieve ervaringen. Leuke collega’s, leuk werk, leuke uren. Wat wil een mens nog meer.
Ik moet toegeven dat ik zenuwachtig was, om zo opnieuw te beginnen. Nieuwe omgeving, nieuwe materie, alles nieuw, maar het was dus nergens voor nodig. De feedback die ik tot nu toe kreeg was positief én ik doe het nog graag ook.
Nog eens: wat wil een mens nog meer 🙂
Dat is al een paar weken bekend, dat het vanavond avondshoppen ging zijn in Gent. Telkens ik de affiche in een etalage zag hangen, dacht ik, dat moet ik in mijn agenda zetten, maar uiteraard kwam het er nooit van.
Ik wou schrijven, vandaag een dag was als andere, maar dat klopt niet meer. Het is een nieuw ritme en ik moet er nog een beetje aan wennen. Maar tegen de middag ben ik al vrij en dus maakte ik een afspraak voor een opdracht voor de les, en wat dus een rustige namiddag kon worden werd een drukke. Een gezellige en succesvolle namiddig, daar niet van, maar toch een drukke.
Het werd uiteindelijk sprinten om op tijd op school te zijn en daarna was het tijd om de gewone routine van huiswerk, klapke, koken. Hetgeen we wel gewoon zijn.
Nieuwe routine en oude routine en het is mij dus volledig ontschoten, van dat avondshoppen. Ik ben er dus niet geraakt wegens volledig vergeten. En ook, zeer moe. Maar voor de portemonnee is dat wel goed nieuws natuurlijk.
Morgen weer lesdag, dus hoogtijd om er in te kruipen.
Het laatste kind ligt al meer dan een uur in bed, dus het zou stil moeten zijn boven. Maar ik hoor iets, zet het geluid van de TV uit en luister.
Jan ligt te kermen in bed. Eerst zacht en dan steeds harder. Hij weent half en heeft duidelijk pijn, dus loop ik naar boven om te ontdekken wat er aan de hand is. Toch wel ongerust, want Jan heb ik nog weinig zo horen kermen.
Ik: Jan, wat is er? Heb je pijn?
Jan: Ja *kermt voort*
Ik: waar heb je pijn?
Jan kermt
Ik: Jan, ik ga het licht even aandoen zodat ik kan zien waar het pijn doet *doe het licht aan*
Jan draait zich weg van het licht en blijft kermen. Ik ga zo staan dat mijn schaduw over zijn gezicht valt en vraag hem nog eens waar het pijn doet
Jan: aan mijn slurf
Ik: Jouw slurf?
Jan: Ja *kermt hard verder*
Ik besluit dus maar om het licht uit te doen en te blijven zitten, aaiend over zijn hoofd, tot dit deel van zijn droom voorbij is 🙂
Ne mens voelt zich soms al een beetje licht in het hoofd als hij gedronken heeft en eigenlijk vind ik dat al bij al nogal meevallen.
Deze ochtend sms’te mijn nicht mij of ik het zag zitten om vanavond iets te gaan eten. Voor de mensen die mijn blog nog niet veel gelezen hebben, ik heb ongeveer de meest fantastische familie die er is, en dan nog zeker mijn nichten, dus als zij zoiets vraagt, dan zeg ik uiteraard ‘absoluut’.
Gereserveerd bij de Japanner waar wij een ongelooflijke gezellige avond hebben gehad, en geëindigd hier thuis, alwaar den anderen ons laten proeven heeft van zijn zelfgemaakte limoncello en bananenlikeur.
Op restaurant is de drank binnen de perken gebleven, maar hier thuis was het anders. Ik voel mij wel een beetje licht in het hoofd, maar ‘zat’ is een groot woord. Nu, typen zou toch niet lukken moest ik zat zijn, dus dat stadium heb ik niet bereikt. Maar dat het een goed idee is om nu te gaan slapen, dat staat buiten kijf, want morgen is het toch weer een werkdag.
Conversatie in de badkamer. Er staat een potje anti-rimpelcrème bij de lavabo.
Jan: mama, wat is dat?
Ik: een crème tegen de rimpels
Louis: heb jij dan rimpels gehad?
Lief hé.
De eerste werkdag zit erop. De meest gestelde vraag vandaag moet toch wel geweest zijn of ik het zag zitten. Waarom zou ik niet? Het lijkt mij interessant, de mensen lijken ongelooflijk behulpzaam en de sfeer ziet er goed uit. Het zal allemaal aanleren zijn van zo goed als niets, maar dat is ook niets nieuws: als advocaat heb ik genoeg nieuwe materie moeten instuderen voor een of ander dossier.
De voormiddag was voornamelijk administratie vervullen. Vooral info van de personeelsdienst, maar ook langsgaan bij de griffier om de eed af te leggen (jaja, werken voor een openbaar bestuur, daar moet ge wat voor over hebben). De griffier gaf mij trouwens een mooi compliment (‘U bent net afgestudeerd?’), maar ik vermoed dat hij zijn verkeerde bril ophad 🙂
’s Middags had ik lunchafspraak met mijn baas en in de namiddag kreeg ik dan een hoop uitleg bij een eerste dossiertje dat ik zal behandelen. En toen was de dag al voorbij. Zoef! Gelijk hij pas begonnen was.
Ik ben meer moe dan verwacht, maar straks ben ik met 2 vriendinnen afgesproken om samen naar een modeshow te gaan. Even op mijn tanden bijten en die klop, die zal rap voorbij zijn, dat weet ik nu al, want die eerste werkdag moet toch een beetje gevierd worden, nietwaar.
Vandaag was mijn laatste dag van mijn 9 maand durende ‘vakantie’ en ik heb dat kalm ingevuld. Veel kon toch niet gedaan worden, want Louis was al sinds dinsdag thuis met buikgriep en deze ochtend lag Zelie ook dubbel van de pijn. Achteraf gezien niet hetzelfde als Louis, maar deze ochtend toch het zekere voor het onzekere genomen en ze mocht thuis blijven.
Maar kijk. Louis had tijdens de nacht nog eens serieus last gehad en blijkbaar was daarmee het laatste spoor virus weggespoeld, want gedurende de dag had hij zijn kleur teruggekregen en voelde hij zich weer kiplekker.
Een geluk, want nu konden we afspreken met vriendin E. om samen een broodje te gaan eten. De kinderen waren content om buiten huis te zijn en ik was blij om nog eens een babbelken op het gemak te kunnen doen.
Om 16u Anna en Jan en E., een vriendinnetje van Louis, afgehaald. Thuis gekomen gekookt terwijl de kinderen speelden. Toen vriendin H., de mama van E. haar kwam afhalen nog een aperitiefje genoten en nog een beetje gekletst, gegeten en zo was de dag alweer voorbij.
En dat was het zo wat voor de laatste dag. Nu nog een beetje TV kijken en dan op tijd gaan slapen, zodat ik goed uitgerust ben voor mijn eerste dag morgen.
Er is nu wel werk, maar ondertussen blijft de cursus ook verderlopen. Eén van de opdrachten was om een uurtje te gaan observeren in de klas en dat deed ik dan deze voormiddag.
’t Was wel interessant, hoe zo’n klas werkt en hoe de leerkracht daarin staat. Het was blijkbaar niet de meest eenvoudige klas en de spanning was er soms te snijden. Toen ik vroeg of het door de desinteresse van de les zelf kwam, of door een desinteresse in school in het algemeen, dacht de leerkracht dat het eerder dat laatste was.
Het doet je wel nadenken, want als ik zelf les zou geven, zou ik een gelijksoortig onderwijs terecht komen, en een dergelijke klas is niet echt aanmoedigend. Maar tegelijk zit je wel te denken hoe je het zelf zou proberen aanpakken. Of anders gelijkstaat aan beter of slechter, of of het niet echt uitmaakt hoe je zo’n klas aanpakt, aangezien het hen zelf weinig kan schelen.
De leerkracht was iemand met 20 jaar ervaring, dus die wist heel goed wat gedaan moest worden om de klas in de hand te houden, maar het bleef een lastige oefening.
Enfin. Weer een opdracht achter de rug. Nu nog het verslag schrijven, maar daar heb ik nog wel even de tijd voor.
Gisteren en vandaag gelopen en gereden om de laatste papieren in orde te krijgen voor vrijdag, mijn eerste werkdag.
Het nieuwe werk vraagt om een aantal dingen mee te brengen en voor een daarvan moest ik naar Oudenaarde, waar ik dan van de gelegenheid gebruik maakte om nog eens met mijn papa te gaan eten.
De administratie in Oudenaarde ging heel vlot en dus had ik veel tijd met mijnen papa. Eerst een babbelken op zijn appartement, daarna gaan eten in zijn gewone stek en terug naar het appartement voor de koffie.
Een wreed gezellige middag dus die plots onderbroken werd door een telefoontje van de school: of ik Louis kan komen halen, want die had ongelooflijk veel buikkrampen. Nu, het was maar een half uurtje vooraleer ik sowieso zou vertrokken zijn, maar het was wel een mindere afsluiting van een leuke middag.
De krampen waren er eigenlijk al vorige nacht, maar toen Louis deze morgen opstond leek alles terug in orde. Niet dus, want vanavond had hij er weer van. Een buikvirus dus. We zullen hem morgen maar thuishouden.
Vanavond een infoavond van de humaniora. We moeten het onder ogen zien, maar onze kleine meid wordt groot en trekt dus volgend jaar naar de ‘grote’ school. Dus informeren is de boodschap. De ouders dus, niet de kinderen. Zelie is er vorig jaar al op bezoek geweest en was direct verkocht. Nu was het dus voor den anderen en ik.
Veel van de info had ik al ooit eens gekregen. Dat hebt ge als ge in de oudervereniging zit en bij de klasafgevaardigden en toch naar zowat alle infoavonden op school gaat, want de filosofie van de basisschool en de humaniora zijn zeer gelijklopend. Maar het was toch wel interessant en er zijn dus wel degelijk verschillen. Het zou raar zijn moesten er geen zijn.
Het leukste vond ik de afsluiter: we kregen nog een korte rondleiding door het gebouw en zagen enkele lokalen. Raar maar waar, in al die jaren was ik nog nooit op bezoek geweest in het gebouw.
En nu zijn we weer wat informatie rijker en een stapje dichter.