Trouw

Vandaag trouwt mijn nichtje. Die ‘je’ is niet echt meer nodig, kwestie dat ze al volwassen is en dus helemaal niet klein meer. Maar ze is toch 11 jaar jonger dan mij en dus voor mij blijft ze mijn nichtje.

Straks naar de kerkelijke trouw met mijn twee dochters. De zoons zien dat niet echt zitten om een uur stil te gaan zitten in de kerk en aangezien den anderen toch thuisblijft om zijn rug te sparen tegen dat het feest is vanavond, is dat dus geen probleem.

En dan gaan de kinderen vannamiddag bij mamie om daar te blijven tot morgen, moet ik de tijd vinden om een bad te nemen en mijn klaar te maken, nog een beetje strijken om die plooien-van-in-de-kleerkast uit mijn kleren te doen en vooral op tijd vertrekken om eerst op tijd in Oudenaarde te zijn om mijn zus en schoonbroer op te halen en daarna op tijd in Wevelgem te staan.

Feesten bij mijn familie zijn altijd wijs, dus ik kijk er ongelooflijk naar uit.

Stage einde

Vandaag was het de laatste dag van Jan’s voetbalstage. De stage voor de U6 was maar in de namiddag, maar vandaag waren ze uitgenodigd om een uurtje vroeger te komen: om 12u zodat ze konden meeeten met de rest van de stagelopertjes. Het was spaghetti voor iedereen.

Een uurtje vroeger voeren dus, maar ook een half uurtje vroeger eindigen, want vanaf 15u30 konden de ouders komen kijken naar het toonmoment.

Jan voetbal!

En zo stond daar dan de hele ploeg in hetzelfde T-shirtje, allemaal dezelfde opwarmingsoefeningen te doen en ik kan u verzekeren, de kleinsten moesten niet onderdoen in kunnen voor de groteren.

Na de opwarming verdeelden ze zich over het veld om verschillende demonstraties te geven van wat ze geleerd hadden in de voorbije week.

‘t Was heel mooi om zien, maar het allermooiste was om te zien hoeveel plezier die gasten hadden in die demonstratie en eigenlijk in het spel zelf.

Nadien mochten ze allemaal een diploma in ontvangst nemen, en alhoewel het niet zo lijkt op de foto, Jan was toch apetrots op zijn diploma (hij was alleen een beetje zeer moe).

Diploma

Eén van de eerste dingen die hij nadien vroeg was, wanneer hij nog eens zo’n kamp zou kunnen doen 🙂

De wind doet zijn werk

En zo bevindt er zich, voor het eerst sinds we elkaar kennen, een droogrek onder onze bezittingen.

‘k Heb mij deze middag opgepakt en ben mij zo’n rekje gaan aanschaffen. Thuisgekomen er direct een machine op gehangen en alhoewel alles mooi in de zon stond was het toch niet allemaal droog. Maar toch meer dan had ik er geen gehad. De rest ligt nu binnen op de verwarming te drogen.

Morgen toch eens bellen naar de winkel, of zij iets van Miele hebben gehoord en zo niet, of zij er toch achter kunnen zitten. Want mensen die beloven om te bellen, zonder een nummer te vragen, daar klopt iets niet.

Kinderweelde

Een huis vol kinderen, zowel gisteren als vandaag.

Gisterenochtend even over en weer naar mijn zus gereden om haar twee zoontjes op te halen die dan tot vandaag gebleven zijn. De allereerste keer dat ze hier bleven slapen en het is gelukkig allemaal heel goed meegevallen: ze willen nog komen.

We zijn naar het park geweest en naar een speeltuin. Ze sliepen bij Jan en Louis op kamer wat nog veel gefluister heeft opgeleverd (en we hebben ze toch nog even laten doen, maar niet te lang). Ze speelden een beetje op de Wii en de computer maar ook buiten met de bal en met speelgoed in de kamer.

Vanavond thuis gekomen en in plaats van dus terug naar vier kinderen, waren het er negen. Louis heeft voor zijn verjaardagsfeestje gekozen voor een slaapfeestje en drie van de zes genodigden konden komen. Twee van die genodigden hadden ook elk een zus die vriend zijn met respectievelijk Jan en Zelie, en dus mochten die ook komen.

Deze namiddag nog voorbereidingen gedaan, zoals een snoepjeskwis,  in elkaar gestoken door Zelie en Louis … op Powerpoint! De slaapzetel naar beneden halen, zodat ze allemaal samen zouden kunnen slapen maar ook, zodat ze naar de film zouden kunnen kijken die op de muur zou geprojecteerd worden. Een eigen cinemazaal, how cool is dat zeg!

Ik was nog op de terugweg van de neefjes weggebracht te hebben toen de kinderen toekwamen, maar toen ik er was waren ze al aan de kwis begonnen. Daarna Disney’s Alice in Wonderland. Tussendoor hen allemaal nog wat eten gegeven (hot-dogs en croque monsieurs) en na Alice de drie kleinsten in bed gestoken. En dan was het al bijna donker en keken de ‘groten’ naar Pirates of the Carribean.

Tegen dat Zelie en haar vriendin gingen slapen, sliepen de kleintjes toch al. De jarige en genodigden blijven vanachter slapen. Ik heb ze onder gestopt, maar sindsdien niet meer langsgeweest: het is maar één keer per jaar uw verjaardagsfeestje, nietwaar. En als ze morgen moe zijn, dan zullen ze morgenavond wel iets vroeger gaan slapen.

Sagas zijn er om voort te duren

Die droogmachine, die blijft dus stuk. Behalve frustratie is daar niet veel meer aan toe te voegen.

Morgen eens gaan shoppen voor een droogrek. Hebben we dat dan ook eens in huis

(of om het met den anderen zijn woorden te zeggen, toen ik hem vroeg om mij een aantal vers gewassen kledingstukken toe te werpen om aan de verwarming te hangen ‘Maar dat is kletsnat’. Duh!)

Damn voetbal

Mijn tweede kop koffie en ik begin erdoor te komen.

Gisteren nog ‘uit’ geweest. Eerst lekker eten in Amatsu, daarna verder gepraat over een glas in de Aba-jour en dat allemaal in fantastisch gezelschap.

Maar het was laat gisteren (of moet ik zeggen ‘vroeg’ deze morgen) en na amper 4 uur slapen mocht ik er weer uit: Jan heeft straks een voetbaltoernooi.

Tijd dus om de kleren aan te trekken want binnen een half uur moeten we er zijn. En dat op zondagochtend.

Damn voetbal.

Leve de buren

Vanavond moest ik langsgaan bij een buurvrouw om iets te halen. Ze was bij ons gepasseerd en wij waren toen aan het eten en dus ging ik bij haar gaan als we gedaan hadden én als de kleinsten in bed zaten.

Heb ik al gezegd dat wij in een fantastische buurt leven? Als ik het gezegd heb, dan doen ik het nog een keer, want wij hebben gewoon een zeer leuke buurt met zeer leuke en lieve mensen.

Eens Jan en Anna in bed zaten ging ik dus langs en we bleven nog een beetje babbelen. Het was een tijdje geleden dat dat gebeurd was, want met die lange winter zijn we allemaal minder buiten gekomen en waren er dus minder toevallige ontmoetingen.

Na een tijdje toch afscheid genomen en naar huis gegaan, maar toen passeerde ik onze onmiddellijke buren en zag ze en dus klopte ik op het raam om even goedenavond te zeggen. En voor ik het wist zat ik bij hen binnen, te proeven van een heerlijke maaltijdsoep. 

Opnieuw veel te zeggen, want in onze buurt praten wij veel met elkaar, maar dan vooral op dagen dat het warm genoeg is om buiten te zitten en dat was dus al een tijdje geleden. Er werd een fles rode wijn geopend en nog meer gebabbeld en plots was het half één, terwijl ik gewoon van plan was geweest om iets op te halen bij de andere buren en direct terug naar huis te komen.

Goede buren. Het is onbetaalbaar.

Van huilen en lachen

Het is zo stom hoe kleine dingen mij soms zo volledig uit mijn lood kunnen slaan.

Vorige week weigerde mijn droogkast opeens nog te drogen. Niet de leukste beslissing voor een droogkast, dus riep ik de hulp in van de leverancier en die zou vandaag komen.

Een klein probleem dat vandaag zou opgelost worden, dus maakte ik mij daar niet teveel zorgen in en stelde ik het wassen even uit.

Deze morgen was meneer de technieker hier mooi op tijd, zoals gezegd. Met zijn apparaten aan de machine, geen foutmelding te vinden (dat had ik ook al kunnen zeggen), voor de zekerheid geherprogrammeerd en het zou in orde moeten zijn, maar moest er nog iets zijn, moest ik maar bellen. Dus begon ik weer te wassen.

Deze namiddag viel opeens mijnen euro dat de eerste was eigenlijk toch al gedroogd zou moeten zijn en zou hij dus effecitief ook droog zijn? Controle en lap, het was weer van dat: het programma was nog steeds niet afgelopen wat dus inhield dat er nog niets gedroogd was. Programma afgebroken en ik kreeg gelijk: na meer dan anderhalf uur draaien was de was nog steeds nat.

Telefoon opgepakt en nog eens gebeld naar de leverancier. Zij hebben onmiddellijk Miele gebeld en volgende week komt er iemand van hen kijken. De boel is gelukkig nog onder garantie, maar dat maakt mij weinig uit: er moet absoluut gewassen worden en dus wil dat zeggen dat ik de komende dagen overal was ga liggen drogen hebben in huis.

En toen had ik zin om een potje te janken.

Vakantievertier

In het verleden had ik al gemerkt dat, als de kinderen lang thuis zijn zonder iets in het voortuitzicht, dat ze wel eens vervelend konden doen. Vriendin H. maakte mij attent op de Grabbelpas en zij ging haar dochter voor een paar activiteiten inschrijven en vroeg of de onze niet ook zin hadden? Hier waren ze direct akkoord en enthousiast, dus heb ik de kinderen ingeschreven voor een paar activiteiten. Zo is de vakantie ook een beetje gebroken.

Vandaag was de eerste activiteit en het was direct een daguitstap. De activiteiten zijn in leeftijdscategorieën ingedeeld, maar zowel de ‘kleintjes’ (4-6j) als de ‘groten’ (7-11j) gingen op uitstap naar Nederland, zij het wel een andere plaats. En zo schreef ik Jan en Anna in voor de ene uitstap en Zelie en Louis voor de andere.

Het zou Anna haar eerste uitstap worden, zo met wildvreemden mee. OK, haar broer was mee, maar dan nog. Ik hield mijn hart vast. Sinds de inschrijving had ik er regelmatig met haar over gesproken, kwestie van haar toch voor te bereiden. Telkens vroeg ze dan of ik toch zou meegaan maar toen ik zei dat dat niet zo was, dat ik haar alleen naar de bus zou brengen, zei ze gewoon ‘maar je gaat toch mee naar de bus?’. Dat ‘meegaan’ was dus enkel naar de bus, niet op de uitstap.

Ze zag het volledig zitten dus, ik iets minder en vreesde tot het laatste moment dat ze alsnog ging beginnen huilen en niet mee zou willen gaan.

Maar dat was buiten ons madam gerekend. Vanaf het moment dat ze haar naam moest zeggen aan de monitoren was ze enthousiast en zo bleef ze ook. Toen aan de kinderen werd gevraagd om op de bus te stappen, kon ze niet rap genoeg bij de deur zijn. En eens op de bus was ze zo druk bezig met zich te installeren, dat zij noch Jan zich zelfs de moeite getroosten om nog eens op te kijken om te zien waar ik stond.

Pas toen de bus aanzette keek Jan plots op. Niet dat hij mij zocht, maar hij zag mij toch. Hij stootte Anna aan en beiden begonnen enthousiast en met een grote glimlach te zwaaien, blij dat ze vertrokken.

Deze namiddag kreeg ik twee overcontente kleuters terug met heel veel te vertellen en moe van het spelen.

Een geslaagde uitstap dus.