Tag: Louis

Zalige dag

Het beloofde al goed te worden toen ik zaterdagochtend Zelie naar haar turnles bracht en ik gewoon veel te warm had met mijn trui aan. Zo om 9u al in korte mouwen kunnen lopen, dat geeft al een goede indicatie voor de rest van de dag.

Nog een geluk ook, het mooie weer, want het was het jaarlijkse schoolfeest op school, en met dat de school 175 jaar bestaat hadden ze een beetje extra werk gemaakt van de optredens van de kinderen. Er liep dit jaar een rode draad door de optredens van alle kinderen, van de eerste kleuterklas tot en met het zesde leerjaar, en het zat allemaal leuk en goed in elkaar.

Het verhaaltje: ze waren met een vliegtuig in de jungle neergestort en probeerden nu de weg naar de bewoonde wereld terug te vinden. De mensen hoopten dit te kunnen doen door de junglebewoners te volgen. Zo kwamen ze olifanten tegen (Jan), vlinders, nijlpaarden, vogels, apen, junglebewoners (Zelie) en uiteindelijk zigzagmuizen (Louis), tiktakdiertjes (of zoiets), …

Even bang geweest dat Jan forfait zou geven. Vorig jaar weigerde hij ook mee te doen en daar waar hij dit jaar initieel vol enthousiasme naar de klas ging om klaargemaakt worden stond hij een paar minuten later opnieuw boven en was hij aan het wenen. ‘k Ben dan met hem meegegaan, heb hem toch kunnen overtuigen om zijn kleren aan te doen en zich te laten te shminken, zijn handje vastgehouden tot we beneden waren en daar, samen met zijn papa, hem eindelijk kunnen overtuigen om met zijn juf mee te gaan en zijn dansje te doen. En hij deed dat nog zeer goed ook (zegt de mama zeer onbevooroordeeld).

Juffrouw Michelle en Jan en Jannes

Zelie heeft eerst nog gezongen met het kinderkoor vooraleer zij haar stukje van het verhaal mocht dansen. Daar waar wij er vroeger van overtuigd waren dat zij nooit een zangeres zou worden (als kleuter zong ze allesbehalve toonvast) was zij vandaag één van de vijf kindjes die een stukje solo mochten zingen. Je groeit toch wel een paar centimeter als ouder als je dat ziet en nog meer als je ziet hoeveel plezier ze erin had om daar te staan zingen.

Zelie

Louis was ook uitverkoren om een stukje te zingen in de microfoon toen de kindjes van zijn jaar hun dansje mochten doen en dat was al een stuk minder toonvast, maar ik was er niet minder trots op en hij had er alleszins evenveel plezier in.

Louis

En tussen al die grote kindjes liep Anna als een zelfverzekerde dame rond, niet gehinderd door enige vorm van afhankelijkheid of vreemdhied. Ze had het springkasteel gezien en telkens we haar even niet vonden moesten we maar naar daar kijken en we vonden haar direct. Schoenen uitdoen en erop kruipen en springen, meer moest dat niet zijn voor haar.

Anna klimt op het springkasteel

En bij al die leuke dingen prachtig weer, schitterende zon en toen ik het laatste anderhalf uur moest ‘werken’ (aan één van de standjes met een spelletje staan en de punten bijhouden) was dat in een zalige zon. Ik denk zelfs dat ik er een kleurtje aan overgehouden heb, een rood jammer genoeg.

We hebben de dag beëindigd in de ‘grote’ school, het humaniora dus. Met nog een paar ouders naar daar afgezakt om stoverij met frietjes te eten en nog veel te kletsen en de kinderen (niet alleen de mijne dus)maakten ondertussen de speelplaats onveilig.

Meer zo’n dagen zouden er moeten zijn.

Eerste uren

Vannacht was hij bijna vertrokken, ondertussen heb ik deze morgen al een eerste bericht gehad dat hij in Rome zat. Maw: hij heeft zijn (eerste) vlucht niet gemist en is inmiddels onderweg naar het verre Amerika. Het vroegste dat ik opnieuw nieuws kan verwachten is om half negen vanavond, maar zolang ik geen nieuwsberichten lees van neergestorte vliegtuigen ben ik gerust in 🙂

Deze ochtend is alles ook supervlot verlopen. Misschien juist omdat den anderen er niet is dat de kinderen extra goed meewerkten. ’s Ochtends kan dat namelijk serieus verkeren, kwestie van een paar kinderen met ochtendhumeur (Louis en Jan), ook al is dat in vertraagde versie (Jan is het eerste half uur normaal gezien super vrolijk maar daarna slaat dat serieus om), maar deze ochtend was er geen sprake van enig ochtendhumeur of toch niet in de mate van anders.

Zelie, Louis en Jan zijn eens niet in bed blijven hangen terwijl ik moest zagen om op te staan, hebben zich rap aangekleed, zijn alleen naar beneden gegaan om de tafel te dekken en te eten en dus moest ik mij enkel bezig houden met Anna en mijzelf. Door de vlotte medewerking had ik zelfs nog tijd om zelf rap in bad te gaan en mijn haar te wassen. Luxe.

Eens beneden moest ik uiteindelijk toch Jan nog helpen (hij wist niet wat hij wou eten), maar daarna at hij vlot door en Anna was deze keer ook geen probleem, want zij kan het serieus rekken als ze wil. De drie oudsten hebben dan mooi hun boekentas klaargemaakt terwijl ik nog verder voor Anna en voor mijn eigen ontbijt zorgde en we waren mooi op tijd buiten de deur.

Als dit het scenario is voor de rest van de week, dan zie ik het weer volledig zitten. Alle negatieve gevoelens van de voorbije dagen zijn op slag verdwenen met zo’n voorbeeldige kinderen. Eens zien dus hoe lang ze het gaan volhouden 🙂

Ingezet

En daarmee is het weekend ook ingezet: we hebben Louis vanavond afgezet voor zijn eerste scoutsweekend. Hij keek er ongelooflijk naar uit en telkens je erover begon werd hij wildenthousiast, met de nadruk op ‘wild’.

Deze ochtend ben ik dan (eindelijk) een deftige slaapzak gaan halen en nadat we Zelie afgezet hadden op ballet was het dan tijd om ‘de valies’ te maken (nog een beetje te klein voor een rugzak) en ervoor te zorgen dat hij nog een warme maaltijd binnenkreeg.

Dan Zelie terug afgehaald op ballet, de twee kleinsten in bed gestoken en samen met Zelie Louis gaan afzetten.

Hij wou absoluut zijn valies zelf naar binnen dragen, tot hij zag dat ze een verdieping omhoog gedragen moest worden. Dan mocht ik weer 🙂 Maar hij was direct geïnstalleerd, heeft zelfs een plaatsje naast hem vrijgehouden voor zijn vriendje en had zich al volledig in zijn slaapzak genesteld … om te spelen.

Toen ik hem vroeg of ik een kus kreeg toen ik wegging riep hij heel resuluut ‘neen!’ om direct te beginnen te gieren van het lachen en te zeggen ‘grapje!’.

Hij zal zich amuseren, dat ben ik zeker en hij zal ons alleszins niet missen. Ik daarentegen…

Doorslapen

Er was een discussie over babies die al dan niet doorslapen en vanaf welke leeftijd, dus dacht ik: laat ik mijn ervaringen eens uit de doeken doen. Misschien heeft iemand er nog (eens) iets aan.

Wij hebben dus vier kinderen en maar bij ééntje ervan geluk gehad: Jan sliep door na 5 weken. Doorslapen, dat is dan van 23u tot ongeveer 7u hé, nog geen 12 uur, maar als ouder hebt ge dan zelf wel een goede nachtrust. Jan is geboren 18 dagen nadat Michel zijn rug gebroken had en het was alsof die kleine wist dat hij zich koest moest houden (om het grof uit te drukken), dat een lastige baby het laatste was dat wij op dat moment konden gebruiken. En hij was een ongelooflijk brave baby: slapen en eten de eerste vier maanden en nadien, toen hij actiever werd, bleef hij een zeer kalme baby. Eens hij mobiel begon te worden, en zeker toen hij begon te lopen is dat ongelooflijk omgedraaid. Hij was nog altijd een braaf ventje, maar bijna niet bij te houden van actie. Alsof hij dat eerste kalme jaar moest ‘inhalen’.

Wat Jan wel had was een regelmatige ’terugval’: elke x aantal maanden (ongeveer drie à vier) kwam hij een nacht of drie na elkaar wakker. Alsof hij er zich van moest vergewissen dat we toch nog af zouden komen ‘in geval van’. Maar dat duurde dus nooit wreed lang en echt veel slaapgebrek liepen we er dus niet bij op. Hij heeft dat wel gedaan tot hij ongeveer twee en een half was. Sindsdien slaapt hij mooi door.

Bij de andere drie was dat een pak minder. Van Louis hebben we ook niet echt klagen, maar hij was toch drie maand oud vooraleer hij de nacht doorsliep, maar dan sliep hij ook direct tussen de 10 en 12 uur door.

Zelie was een ramp. Ons eerste kind, een refluxkindje en een hongerlijder. De eerste drie maanden at ze om de drie uur, rekenend van start tot volgende start. Want die drie uur, dat klinkt dan wel veel, maar als ze anderhalfuur drinkt, dan blijft daar uiteindelijk maar anderhalf uur over tussen twee voedingen. Liet ik haar korter drinken, dan was ze daar na een uur terug. Dat kind at niet, die vrat. Uiteraard heb ik getwijfeld over de kwaliteit van mijn moedermelk, maar dat werd gecontroleerd en daaraan lag het niet: het kind had gewoon zeer veel honger. Of misschien, omdat ze regelmatig overgaf had ze vlugger honger, dat kan het ook geweest zijn.

De reflux verbeterde eens ze vaste voeding kreeg en toen ze 6 maanden was was van de reflux nog weinig te merken, maar haar honger verminderde niet. Zelie is tot haar 9 maand ’s nachts wakker geworden om een voeding te krijgen. Vanaf haar vier maanden kreeg ze nog uitsluitend flesvoeding trouwens, dus uiteindelijk bewees dat nog eens dat het niet aan mijn moedermelk lag.

Leuk was (uiteraard) anders: de nachten, toen ze nog reflux had, dat ik met haar door de kamer wandelde zachtjes wiegend en zingend om haar toch maar weer te laten slapen. Maar ook daarna kwam ze gemiddeld nog drie keer per nacht wakker, waarvan tot haar 9 maand dus één keer omdat ze honger had. Laten huilen was effectief geen optie: ik hoorde duidelijk het verschil tussen haar geween als ze ‘gewoon’ wakker kwam (dan gaf ik haar haar tuutje en viel ze na een paar minuutjes weer in slaap) of als ze honger had. Zelfs toen ze geen nachtvoeding meer nodig had, dus na haar 9 maand, kwam ze gemiddeld nog drie keer per nacht wakker. Klop de de dag van haar derde verjaardag heeft ze voor het eerst de volledige nacht doorgeslapen. Toen ik ’s morgens wakker werd was mijn eerste reactie er een van paniek: wat was er met Zelie gebeurd? Rap gaan kijken, maar ze lag daar zo zalig mooi te slapen dat ik direct gerustgesteld was. Sinds die nacht is ze nooit meer wakker geworden.

Van onderbroken nachten en rondlopen als een zombie kan ik dus serieus meespreken. Toen ik zo een paar nachten goed geslapen had kwam ik op een ochtend volledig uitgerust wakker en ik herinner mij dat ik toen dacht: aha! zo voelt het dus om niet moe te zijn.

Anna was ook geen vlugge doorslaper: ze was bijna een half jaar toen ze eindelijk de nacht begon door te doen maar net zoals de andere drie slaapt ze sindsdien mooi haar nachten door.

Voor elk kind was het zoeken naar een oplossing, maar eigenlijk heb ik zo de indruk dat het niet omwille van onze ’truuken’ was dat ze doorsliepen, wel omdat ze er klaar voor waren. Zelie, Louis en Anna hebben ook de periode van ‘verlatingsangst’ doorgemaakt, iets dat ik mij niet kan herinneren bij Jan.

Ongeveer aan 8 maanden opeens beginnen paniekeren als ze naar bed moeten met grote huilpartijen als gevolg. Dat was de enige keer dat ik hen niet uit hun bed nam om hen te troosten, maar er gewoon sussend naast ging staan om duidelijk te maken dat ik er wel nog was, maar dat ze mooi moesten slapen. Dat duurde dan een dag of drie en daarna was het weer voorbij en als ik mij niet vergis, kwamen alleen Zelie en Louis ’s nachts nog eens wakker.

Uiteraard komen ze alle vier af en toe wel nog eens wakker ’s nachts: een slecht droom, een accidentje in bed (nu voorlopig niet meer maar ik bereid mij al voor op Anna), een veel te drukke dag, ziek, … en ik merk dat ik daar nu veel meer last van ondervind dan toen ze wakker werden als ze klein waren. De leeftijd zal mij wel parten spelen maar ook, denk ik, het feit dat ik het niet meer verwacht dat ze wakker worden. Toen ik ‘wist’ dat ze niet doorsliepen had ik daar minder last van omdat ik wist dat ik niet ging kunnen doorslapen. Nu verwacht ik dat ik wel kan doorslapen, dus als dat niet het geval is ben ik ’s morgens des te moeier. Want als ze bv. ziek zijn weet ik dat ik ’s nachts ga mogen opstaan en dan heb ik het niet zo lastig de volgende dag.

Opstaan en moe zijn: er zit uiteraard veel fysische ongemakken bij, maar ook een groot deel geestesingesteldheid. Bij mij dan toch.

Zoo schattig

Stommel stommel stommel. Pieieieiep. Stap stap. Kraak. Tinkel tinkel tinkel.

Even gaan kijken want er is duidelijk beweging vanuit de jongens hun kamer. Ik sta halverwege de trap en neem een kijkje en ik zie dat het licht aan is in het toilet en ook dat het lampje aan is in de jongens hun kamer.

Vertaling van de geluiden: Louis stapt uit zijn bed, knipt het nachtlampje aan, doet de kamerdeur open, gaat naar het toilet en doet de deur open en gaat dus plassen.

Ik sluip terug naar beneden en hoor hem even later dezelfde geluiden maken in omgekeerde volgorde.

Zoooo schattig vind ik dat: zo zonder woorden, zonder vragen, staat hij heel alleen op en doet wat moet gedaan worden en gaat hij mooi terug naar zijn bedje.

Fiets, fiets, fiets

Zo’n mooi weer vandaag en daar moesten we van genieten, op één of andere manier, dus kreeg ik het briljante idee dat we eens met de fiets naar mamie zouden rijden. Ik was daar een paar dagen geleden mijn GSM toch vergeten, dus had ik ook een goede reden.

Probleem één: een stoeltje voor Jan. Toen Zelie geboren was hebben we twee fietsstoeltjes gekocht, één voor aan het stuur en één voor vanachter. Op één of andere manier hebben we er nog een tweede voor achteraan bijgekregen. Gelukkig, want toen mijn fiets gestolen werd zat dat ene stoeltje daar nog op én het bevestigingsstuk voor het stoeltje aan mijn stuur.

Aan het stoeltje dat hier nog was ontbrak evenwel een rechter voetsteuntje én voor het stuurstoeltje ontbrak dus een bevestigingsstuk, maar gelukkig zijn het vervangbare stukken en die ben ik dan een paar maanden geleden (eindelijk) gaan halen.

Ik was die stoeltjes toen ook beginnen installeren. Het voorste was op één, twee, drie gedaan, maar ik was in tijdsnood gekomen voor het tweede stoeltje zodat de installatie niet vervolledigd was. ‘k Had het bovendien verkeerd geïnstalleerd waardoor ik het opnieuw moest losmaken en herinstalleren. Door omstandigheden had ik het altijd uitgesteld maar vandaag moest het er maar van komen.

Met goede moed eraan begonnen en deze keer was het geen enkel probleem om het bevestiginsstuk te installeren. Het stoeltje ontbrak nog een voetsteuntje en ik was het steuntje van de juiste kant gaan halen, maar toen ik de verpakking open deed bleek het toch de verkeerde kant te zijn: verkeerde label dus.

Geen probleem, dacht ik: Jan kan op het stoeltje met één voet vast en de andere steunt op mijn zadeltassen. Misschien. We konden het proberen. En dan eerst naar de fietswinkel om het stuk te wisselen (én bevestigen), want dat is toch  niet zo ver, om dan verder te rijden.

Dus zei ik tegen Louis om zijn fiets te nemen. Nog geen twee meter had hij zijn fiets verplaatst toen die blokkeerde. Eens kijken wat het probleem was en bleek dat de ketting afgevallen was.

Plan B dus: fiets in de koffer van de auto, verkeerd stukje in de passagierszetel, Louis en Jan in hun stoeltjes achteraan in de auto en zo naar de fietswinkel. Voor een afgevallen fietsketting, hoor ik jullie nu denken. Juist, voor een fietsketting op te leggen gaan wij naar de fietswinkel. Want het is een fiets met vitessen, en de ketting moet een paar toeren maken vooraleer ze erop gelegd kan worden en de mensen van de fietswinkel, die dat als job doen, hebben er zelfs last mee om die ketting op te leggen. Dus ja, ik ga naar de fietswinkel om een ketting te laten opleggen.

In de fietswinkel was er geen probleem: onmiddellijk de ketting opgelegd en het stukje zonder enig probleem kunnen wisselen en op een goed kwartier (want er waren nog mensen voor ons) stonden we weer buiten.

Terug naar plan A: een fietstochtje in het mooie weer met de kinderen naar mamie en grandpère. Daarvoor moesten we dus eerst terug naar huis en dat deden we dan ook. Thuis de auto geparkeerd, fiets uitgeladen, steuntje voor de fietsstoel vastgemaakt, alles verliep (eindelijk) zonder problemen. Ondertussen haalde Michel Anna uit bed en tegen dat zij klaar was was alles/iedereen klaar en konden we vertrekken: Louis op zijn fiets, Anna vooraan bij mij op de fiets en Jan achteraan bij mij op de fiets.

Het was een zeer leuk en zalig tochtje. Louis reed voorop en luisterde voortreffelijk naar al mijn instructies. Hij had schrik als hij op kasseien moest rijden en langs trambanen, maar ondanks dat deed hij het zeer goed en fietste dapper door. Zelfs op de Sneppebrug gaf hij niet af en fietste zonder stoppen volledig naar boven.

Moe maar voldaan kwamen we bij mamie en grandpère toe … om te ontdekken dat zij niet thuis waren. Gelukkig was nonkel Philippe er wel dus had ik nog een beetje klap bij mijn (welverdiende) kopje koffie. Een half uurtje later kwam Louis al vragen wanneer we terug zouden keren. Hij was moe toegekomen maar ondertussen volledig gerecupereerd en hij stond te popelen om opnieuw te fietsen.

Van in Sint-Denijs zijn we naar Zelie gereden die bij de scouts zat (ik had er met haar naartoe gereden met de fiets) en dan zijn we alle vijf mooi samen naar huis terug gereden.

Voor herhaling vatbaar en misschien maken we er nu wel een vrijdag ritueel van: op vrijdag ben ik toch thuis, dus kunnen we evengoed met de fiets naar school gaan. Nu de zitjes erop staan houdt niets ons nog tegen.

Vervroegd kado

Michel moest gisteren van fotoshoot doen en ‘men’ had hem gezegd dat de kinderen best mochten meekomen, verkleed zelfs.

De combinatie van (mijn) kinderen en verkleden, awel, dat moet ge hen geen twee keer zeggen, dus trokken wij gisteren naar de verkleedwinkel hier dichtbij: het was nu eenmaal een fotoshoot en de versleten verkleedkleren die we hier liggen hebben zijn nu niet iets voor op een professionele fotoshoot. Bovendien mag af en toe wel eens iets speciaals.

Eens in de winkel wisselde de gewenste kledij af: clown, neen, indianen, neen spiderman, neen Obelix, neen… tot uiteindelijk iedereen iets vond: Jan werd spiderman, Zelie Pipi Langkous en Louis spiderman 3-den zwarten. De keuze was dan nog ideaal want er bleek een thema te zijn voor de shoot: heroes (voor Anna hadden we iets thuis: tinkelbel).

Kostuumkes gepast, gekeurd en naar de kassa alwaar mij gevraagd werd of ik ze wou kopen of huren. De twee jongens waren dolenthousiast geweest toen ze hun pakje aantrokken om te passen: blinkende oogjes, springen van enthousiasme, the works, en terwijl dienen mens dat aan mij vroeg stonden ze daar alletwee vol verlangen te kijken. ‘k Heb dus maar de prijs gevraagd en toen nog bleek dat er 20% afslag op was heb ik dan maar toegegeven.

En zo zijn we hier dus twee spiderman-kostuums (én een pipi langkous pruik) rijker. Jan verjaart binnenkort (nog 10 daagjes) en twee maand later is het de beurt aan Louis, dus heb ik hen gemeld dat het wel een vervroegd verjaardagskadootje is.

Ze hadden er allebei geen probleem mee, alleen vroeg Louis, of ik alsjeblief niet naar zijn vriendjes, die naar zijn feestje zouden komen, zou bellen om hen te zeggen dat hij al een kadootje gekregen had? Als ze het niet wisten, dan zou hij misschien van hen wel nog kadootjes krijgen 🙂

Uitsluitende aandacht

‘In de boekskes’ staat dat je, als ouder, zo af en toe eens exclusieve aandacht moet besteden aan één kind. Allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, want met vier kinderen, werken, sociaal leven (zowel van hen als van mij), is het niet altijd evident om zo’n momenten te vinden.

Gisteren was er evenwel een kans en ik heb ze gegrepen: Zelie en Louis waren naar de scouts, Anna sliep en aangezien het vrijdagavond laat was geworden zat het er dik in dat ze lang ging slapen en Jan was in een actieve bui. Toen ik dus voorstelde aan Jan om de namiddag gewoon met ons tweetjes door te brengen, was hij heel enthousiast.

De bedoeling was gewoon een beetje in ’t stad rond te wandelen, handschoenen te kopen voor hem, misschien iets te eten en/of drinken en dan tegen 17u bij Zelie en Louis te zijn op de scouts. Het was mooi weer, dus ideaal om een beetje buiten rond te lopen.

Rond half drie vertrokken, richting Vrijdagsmarkt. Daar was de zaterdagsmarkt bezig en dus stopten we eerst bij het kraampje om koffie en een warme chocomelk te kopen en dat was al direct een hit … vooral toen Jan zijn chocomelk uit zijn handjes liet glippen en de hele beker over zijn jas en broek werd leegegoten. Er waren traantjes, maar al bij al viel dat nog mee, vooral toen de lieve mevrouw Jan zomaar een nieuwe chocomelk aanbood.

De start van onze uitstap was niet zo gelukkig: we zijn onmiddellijk opnieuw huiswaarts gekeerd om hem verse kleren aan te doen, maar eens Jan in een nieuwe broek en jas zat konden we er eindelijk nog eens aan beginnen.

De rest van de namiddag is vlot verlopen, zonder nog enig probleem: we zijn een paar winkels binnen gewandeld, hebben handschoenen gevonden voor Jan, zijn een milkshake gaan drinken in de Tasty World (toch één van mij en de kinderen’s favoriete stopjes voor een drankje) en zo belandden we tegen 17u waar we moesten zijn.

Het was een zeer leuke namiddag. Alleen het terugkeren naar huis, toch nog een wandeling die in de beste omstandigheden met de kinderen een goede 20 minuten duurt, was minder. Tegen dan was Jan wel relatief uitgeput maar hij heeft zich over het algemeen nog zeer goed gedragen en we zijn zonder kleerscheuren thuisgekomen.

Op naar het volgende moment.

HN

Terug van het nieuwjaarsfeestje/-drink/-dink bij Michel op zijn werk. We keken er eigenlijk allemaal naar uit, ‘allemaal’ zijnde ik en de drie oudste kinderen, want dan zouden we de mensen en kinderen terugzien die we (nog beter) hadden leren kennen in oktober.

Vorig jaar waren we er ook bij, maar toen werkte Michel er nog maar relatief pas en kende ik geen kat. ‘k Heb mij toch goed geamuseerd: ’t zijn allemaal sympathieke en sociale mensen, dus dat compenseert mijn associaliteit wel een beetje, maar het is toch leuker met mensen te praten die je ondertussen als eens meer gezien hebt en waar je al een gedeelde ervaring mee hebt.

De drank en het eten was weer overvloedig en zeer lekker: wraps, lekkere slaatjes, zalm, iets speciaals/aparts voor de kinderen, scampies (allemaal koud) en zeer lekkere (warme) kipcurry en rijst. ‘Uiteraard’ hebben we een deel van de overschot mee in doggy bags.

Deze keer gebleven tot 21u20 maar het heeft toch nog een half uur geduurd voor het doodstil was in de auto en iedereen, behalve de chauffeur uiteraard (ikzelf dus), lag te slapen.

Thuisgekomen eerst Anna naar boven gedragen en in haar bedje gelegd. Gelukkig had ik reeds op de receptie haar pijama aangedaan want ze was met geen stokken wakker te krijgen, wat ook een eerste is.

Daarna Jan naar boven. Die is wel wakker geworden en was niet goed gezind en wou plots absoluut nog eten en iets drinken. Uiteindelijk heb ik hem toch kunnen kalmeren door hem een slokje te laten drinken en is hij braaf gaan slapen.

Dan een derde keer naar beneden om Zelie en/of Louis te halen, maar net toen ik Louis er wou uithalen werden ze allebei wakker. Oef, want nu konden ze zelf naar binnen en boven in plaats van dat ik ze moest dragen. Het was toch half elf vooraleer ze er alle vier eindelijk inlagen.

Dan eindelijk mails gechecked, een paar blogs gelezen, een beetje geschreven en nu is het tijd om zelf ook in bed te kruipen: ‘k ben de vorige twee dagen mooi op tijd gaan slapen dus best deze goede trend doorzetten (geloof mij: half twaalf is ‘op tijd’ voor mij).