Tag: Louis

De plaag

’t Wordt weer een beetje kouder en het is weer van dattem: luizen.

Een aantal weken geleden al werd een brief en folder en al meegegeven met Louis en Zelie om de ouders te waarschuwen.

Gezien Zelie (en ik ook trouwens) daar ongelooflijk gevoelig aan is heb ik haar sindsdien regelmatig gecontroleerd. Regelmatig als in minimum twee keer per week. Om besmetting te voorkomen doe ik haar haar ook zoveel mogelijk in een staart, en dat lijkt dus te helpen.

Louis heb ik niet zó grondig gecontroleerd, want Louis heeft nog maar één keer luizen gehad. Alle andere plagen (ondertussen al de vierde) heeft hij zonder eentje doorgekomen. Hij lijkt relatief immuum.

Jan heb ik meegecontroleerd met de andere, maar niet zo grondig: als broer en zus niets hadden, hoe kon hij dan luizen krijgen, nietwaar?

Allen waren ze tot vorige woensdag luisvrij, dus ik was er vrij gerust in. Enigzins verworderd, maar positief verwonderd, dat wel.

Ikzelf zit al een paar weken met jeuk: in mijn nek en op mijn achterhoofd. Samen met de kinderen heb ik mezelf ook vaak gecontroleerd en vorige week ben ik zelfs naar de dokter geweest en toen werd ik luisvrij verklaard: de jeuk was afkomstig van een serieuse uitslag. Maar terwijl de uitslag in mijn nek langzaam maar zeker aan het verbeteren was, was dat niet zo voor de jeuk op mijn hoofd.

Deze morgen dan maar nog eens een grondige luizencontrole gedaan en ge raadt het al: ik had het zitten.

Nu was het nog alleen het probleem van de schuldige te vinden. Vanavond ze allemaal sowieso behandeld met een spray en daarna allemaal bad in en het haar nog eens grondig wassen. Daarna een balsem erop en volledig uitgekamd en ja hoor: Louis: 0, Zelie: 3, Jan: ontelbaar. Jan, de enige die van school geen brief had meegekregen.

Alle luizen zijn dood en er (hopelijk) uit. Maandag de juf inlichten, woensdag opnieuw controle, volgende vrijdag opnieuw behandelen en als de andere ouders op school er ook een beetje op letten zou de kous ermee af moeten zijn.

Enfin, dat is de theorie 🙂

Zwemmen II

We spraken er al een tijdje van om het opnieuw te proberen, om Louis opnieuw zwemlessen te laten volgen.

Een aantal maanden geleden hadden we het al eens geprobeerd, maar Louis was toen nog te bang in het water: niet zozeer van het water zelf want hij gaat dolgraag zwemmen, maar wel om met zijn hoofd onder te gaan. Na een halve les werd dus wijselijk besloten om de lessen dan maar even stop te zetten.

Maar sinds die les heeft Louis zichzelf eigenlijk langzaam maar zeker geleerd om over zijn angst te geraken. Iets wat ik op zich al zeer sterk vind.

Nu, dat is eigenlijk Louis ten voete uit: zelf dingen leren en ontdekken en eens hij het onder de knie heeft pas tonen dat hij het kan. Bij het zwemmen heb ik hem uiteraard bezig gezien (ik laat hem niet alleen in het zwembad), maar hem ‘helpen’ op een of andere manier mocht ik niet en als ik er teveel aandacht aan besteedde dan werd hij terug angstig, dus liet ik hem maar doen en hield hem in de gaten vanuit mijn ooghoeken.

Een paar weken geleden gleed hij plots, zonder enig ‘drijf’middel, van het glijbaantje. Geen angst of niets om met zijn hoofd onder te gaan. Hij ging ook zonder problemen en zonder bandjes over en weer van ondiep naar dieper. Apetrots riep hij mij telkens om te kijken. De tijd was dus rijp om opnieuw een leraar te zoeken.

Voor de herstvakantie ben ik dus met Louis naar een lerares gestapt om te vragen om lessen te krijgen en gisteren kon dat voor het eerst.

Louis heeft er twee weken naar uitgekeken en vertrok gisteren dan ook dolenthousiast. Hij heeft het volle half uur zeer goed zijn best gedaan. Na de les een beetje gesproken met de lerares en zij ziet het volledig zitten. Hij kan blijkbaar zijn bewegingen met zijn benen al (kikker-schaar-soldaat – o.a. dankzij zuslief zou ik zo denken) en wil echt wel leren.

Toen ik na de les vroeg of hij het zag zitten en volgende week wou terugkomen riep hij zeer luid “ja” en begon spontaan blij te zingen.

Binnen een paar weken zal ik dus veel meer op mijn gemak zijn als ik met de vier ga zwemmen. Joepie!

Eerste schooldag … laatste vakantiedag

Eendagsdepressie. Dat heb ik. Of is het al ‘het lege nest gevoel’. Toeternietoe. Ik voel me derpi, triestig, moe, leeg, …

Deze ochtend drie van de vier kinderen afgezet op school, ’t zal daar wel mee te maken hebben. En ook het feit dat dit betekent dat ik maandag weer aan de slag moet.

Jan leek zeer enthousiast. Gisteren nog een boekentas gaan halen, speciaal en alleen voor hem. We hebben een machtig leuk dingetje gevonden: zo eentje op wieletjes met uittrekbaar handvat dat ook op zijn rug kan. Het is in pluchen-stof (pluchen als gelijk een pluchen knuffel) alsof het het hoofdje is van een giraf. Hij was er zo blij mee dat hij het bijna meeenam naar bed.
Deze morgen nog even een laatste keer langsgeweest bij de peutertuin om nog een kleine attentie af te geven en daarna naar de kleuterschool. Direct als Jan uit de auto was liep hij rap de speelplaats op en sprong op een fietsje. ‘k Heb hem dan eventjes van het fietsje gehaald om hem te tonen waar zijn boekentasje moest en kennis te maken met juffrouw Greet, maar hij kon niet rap genoeg terug naar zijn fietsje. Alles prima in orde dus. Ik gaf hem een dikke kus en liep door naar de auto en toen kreeg hij door dat hij daar deze keer zou moeten blijven en dat ik weg ging zonder hem. Drama. Traantjes. Huilen. Hartverscheurend dus.

Daarna naar het gebouw van Louis en Zelie gereden (zelfde school, andere locatie). Daar bleek dat Zelie haar klas volledig anders is dan vorig jaar (wat gezegd was geweest: er zijn twee leerjaren en elk jaar ‘schudden’ ze de leerlingen door elkaar). Niet zo erg, ware het niet dat er nu eigenlijk een soort jongensklas en meisjesklas is: de ene klas heeft 6 meisjes en zo’n 14 jongens en bij de andere klas is het net omgekeerd. En waar denkt ge dat Zelie zit? Juist, de jongensklas. Op één na zitten al haar vriendinnetjes in de andere klas. Zij leek er zo geen prolbeem van te maken maar ik ben er toch niet zo gelukkig om. Enfin, we zullen vannamiddag wel horen hoe het gaat en hopelijk blijft zij het geen probleem vinden.

Louis was wel content: hij zag zijn vriendjes terug en voorlopig is er maar één derde kleuterklas dus ze zitten nog allemaal samen. Hij was wel een beetje verlegen eerst en hing aan mijn broek, maar toen hij zijn vriendje in de rij zag staan liep hij er rap naartoe en was hij direct vergeten dat ik er nog stond.

Daarna met Anna naar haar onthaalmoeder gereden om het contract te gaan tekenen en nog eens kennis te maken. Vandaag is dus onze laatste dag samen en maandag mag (moet) ik haar daar voor het eerst achterlaten. Het is een leuke vrouw, zeer sympathiek en Anna leek goed op haar gemak. Nu heeft ze gelukkig nog de goede leeftijd om achtergelaten te worden zonder probleem: een maand later en ze zou ook al kunnen beginnen huilen. Net op tijd dus.

‘k Was dus blij dat ik haar toch terug mee mocht nemen naar huis, maar toch blijf ik mij een beetje ‘blue’ voelen.

Nog 45 minuten en de eerste schooldag zit erop. Ik kijk er al naar uit. Hopelijk gaat daarmee dit gevoel ook weg want vanavond moeten we naar een verjaardagsfeestje en momenteel voel ik me daarvoor absoluut niet in de stemming 🙁

Opluchting

Daar waar Zelie niet blij was dat haar kamp voorbij was, was Louis doodblij dat hij zijn laatste dag in de opvang erop had zitten.

Nochtans heeft hij zich zeer goed geamuseerd, maar de laatste week zonder Zelie vond hij een pak minder leuk.

Dus de laatste dag vandaag en hij stond te springen.

Hij staat nog meer te springen voor vrijdag, net zoals Zelie.

Het grote aftellen is begonnen … maar eigenlijk is het al meer dan een week bezig hoor 🙂

Laatste stop

Onze route vandaag bracht ons van Houffalize via Wolvertem over Haaltert langs Gent naar Oudenaarde en terug naar Gent.

Mijn laatste stop dus vooraleer definitief terug naar huis te gaan was Zelie en Louis afhalen bij mijn zusje in Oudenaarde. ‘Mijn’ want nadat we Jan opgepikt hadden heb ik eerst Michel thuis afgezet wegens te veel pijn. Vandaar dus ook de stop in Gent na Haaltert.

Het is altijd leuk om met open armen ontvangen te worden. Blijkbaar hadden ze ons (Anna, Jan en ik dus) horen toekomen want ik was nog Anna uit de auto aan het halen toen ik plots aangevallen werd langs vanachter door een dikke knuffell: Zelie was zeer enthousiast en blij komen aangelopen op de voet gevolgd door Louis die mij ook probeerde onderuit te halen 🙂

Nu, even rap als ze aangelopen kwamen waren ze ook weer verdwenen om verder te gaan spelen met hun neefjes. Jan zo rap als tel erachteraan uiteraard. Of toch ‘zo rap als tel’ eens hij een beetje bekomen was van zijn (mini)dutje in de auto.

Zoals verwacht was het weggaan weer een probleem: telkens als we bij mijn zus op bezoek gaan willen ze niet weg dus vandaag was het niet anders. Of toch een beetje: toen ik zei dat we nu toch wel naar papa zouden moeten want dat hij hen ook graag zou terugzien konden ze zich plots wel een beetje meer haasten. Leve papa 😀

Zelie en Louis hebben dus ook een zeer goed verblijf gehad.

Ik wist op voorhand dat de kinderen in uitstekende handen waren, maar het is toch altijd leuk om dat dubbel en dik bevestigd te zien.

Gevolgen dragen

Gisterenavond waren Zelie en Louis om 22u30 nog steeds aan het spelen. Het eindigde in drama toen Zelie haar pyamabroek blijkbaar niet meer vond *don’t ask* en ze zich dus genoodzaakt zag onze hulp in te roepen.

Het resultaat was geen hulp maar twee boze ouders die dan maar zeiden dat dan maar zonder broek moest slapen en haar deken op haar leggen. Tranen en een bijna histerische huilbui had dit tot gevolg maar wij waren meedogenloos *grijns* … Niet echt want watje dat ik ben ben dus maar naar boven gegaan en heb haar toch een minuut gegeven om haar broek te zoeken.

Deze morgen waren ze relatief vroeg op, om 7u50, en de gevolgen van hun plezier van gisterenavond hebben we vandaag mogen merken. Niet aangenaam.

Zelie heeft de ganse dag haar broertjes zitten verbeteren en erop zitten vitten en Louis heeft twee hysterische huilbuien gehad voor een iets van een niets: krijsen, huilen, stampen, roepen, …

Vanavond moesten ze dus maar vroeg naar bed. Een goede voorbereiding op volgende week trouwens als school weer begint. Ik was niet thuis dus ze moesten naar papa luisteren en blijkbaar hebben ze dat niet gedaan. Om 21u heeft hij ze uit elkaar moeten halen met als resultaat blijkbaar een nieuwe hysterische bui van Louis. Niet zozeer omdat Zelie uit de kamer wegmoest maar omdat hij weer een kusje van papa wou … alsof niet luisteren een beloning waard was.

Morgen is de laatste dag dat ze nog eens kunnen “uitslapen”. Woensdag begint Zelie aan een kamp en ze moet daar om 9u zijn. De wekker zal dus mogen gezet worden om iedereen op tijd klaar en uit de deur te krijgen.

Een goed repetitie. Zo ga ik kunnen zien hoe lang het allemaal duurt en dan toepassen binnen twee weken als ik zelf ook weer aan het werk moet.

Nostalgie

Vanavond op de Vrijdagmarkt was het Q-Music Greatest Hits tour. Nostalgie ten voeten uit. Muziek van de jaren ’80 live gezongen.

Even de deur uit dus met drie van de vier: Zelie en Louis en Anna.

Voor het eerste optreden, Udo, stonden Zelie en Louis vlak voor de boxen op de eerste rij. Ik heb mij met Anna een beetje opzij geplaatst kwestie van haar oren een beetje te beschermen. Hij zong niet alleen liedjes uit de jaren ’80 maar wel allemaal klassiekers die je goed kon meezingen.
Zo’n optreden is blijkbaar duidelijk niet voor Louis: na 2 liedjes werd hij er door de security uitgepakt omdat hij bij mij wou zijn. Eens bij mij bleef hij vragen wanneer we nu naar huis gingen.

Zelie daarentegen. Blijven staan tot het einde van het optreden en ik zag haar armen, en waar mogelijk haar benen, lustig meezwaaien.

Ikzelf vond het ook zeer goed. Dienen mens kan zingen, wreed goed zelfs. Hij kiest goeie ambiance nummers en we kregen een bezoekje van Sandrine erbovenop.

Na Udo wou ik naar huis gaan: Anna moest eten en het was uiteindelijk al half tien, maar Zelie keek zooo teleurgesteld dat we een zitplaatsje gezocht hebben (zodat ik Anna kon voeden) en dan gebleven zijn tot na het optreden van ABC.

En blij toe. Glad vergeten welke muziek ABC maakte maar ik kende nog alle liedjes: The Look of Love, Poison Arrow, All of my Heart, … Wreed wijs. Een beetje gedanst (niet te wild: Anna ging op mijn buik) en vooral de liedjes luidkeels meegezongen (ocharme het oudere koppel dat naast mij zat want ik heb nu eenmaal niet de meest toonvaste stem).
Jaja, en allemaal van in mijnen jongen tijd 🙂

Gezien we nu verder stonden van het podium en Louis vrij kon rondlopen amuseerde hij zich nu ook rot. Zowel hij als Zelie stonden te dansen en te springen en over de grond te rollen (letterlijk, niet figuurlijk!).

Om 22u15 dan toch huiswaarts getrokken maar we hebben allemaal een heel toffe avond gehad.

Tandartsbezoek

Een toeval maar vandaag zijn wij voor de jaarlijkse controle naar de tandarts geweest.

Het was voor Zelie al het vierde jaar, voor Louis het derde jaar en de eerste keer voor Jan. Ze waren alledrie zeer flink en doodbraaf.

Louis zijn vorige tandartsbezoek is nochtans niet zo leuk geweest: hij was op school gevallen en zijn voorste tand diende eerst ontstekingsvrij gemaakt worden en daarna ontzenuwd te worden. Verschillende bezoeken aan de tandarts die niet zo aangenaam waren: verdoven, boren, zuigen, slijpen, weet ik veel wat nog allemaal, allemaal met wijd opengesperde mond en nogal lang durende. Onze Louis lag daar doodkalm in de zetel en gaf geen kik. Geen enkele keer. Hij was geen moment bang en zeker niet bang om terug te gaan. Ongelooflijk.

Vandaag dus ook geen probleem. Hij wou zelfs als eerste gaan. Braaf in de zetel en mooi zijn mond open. Gezien hij de laatste weken af en toe klaagt dat dat specifieke tandje pijn doet moest er ook een fotootje genomen worden en ook dat was geen probleem … ook al moesten het uiteindelijk vier keer overgedaan worden gezien het spel niet werkte.

Diagnose: waarschijnlijk zijn definitieve tand die duwt tegen de melktand. Gezien het niet constant pijn doet raadt de tandarts aan af te wachten. Als het meer pijn begint te doen kan hij alsnog trekken, zoniet zal de tand vanzelf uitvallen als de tijd er is.

Volgende aan de beurt was Jan. Flink in de zetel en ook braaf zijn mondje open. Hij moest dan zijn mondje een klein beetje dicht doen maar niet helemaal en dat deed hij ook zonder probleem en uiteindelijk zijn tandjes op elkaar zetten. Hij heeft momenteel een kleine overbijt door zijn tuutje dus dat moet zo rap mogelijk weg, maar anders is alles pico bello in orde.

Ten slotte was Zelie aan de beurt en dat was het snelst voorbij: in de zetel, kijken, alles in orde en er direct weer af.

Dus drie kindjes met gezonde tandjes. Meer moet dat niet zijn.

Als laatste mocht ik gaan. Duurde een beetje langer want voor het eerst in mijn leven had ik tandplak en dat moest weggekuist worden. Maar voor de rest ook alles in orde.

We zijn er weer van af voor een jaar. Hopelijk toch 🙂

Zindelijkheid

Het moest er eens van komen en ik vond dat vandaag een even goede dag was als een andere: een poging ondernemen om Jan zindelijk te maken.

Het principe zou zijn: de kinderen geven het zelf aan wanneer ze beseffen dat ze naar het toilet moeten. Voordien zou het eigenlijk geen nut hebben.

En effectief, bij Zelie was dat het geval.

Het moet gezegd worden, Zelie had altijd al een ultra gevoelig velletje. Haar pamper diende na élke (en ik bedoel echt élke) plasbeurt ververst te worden of ze had rode billetjes. Na een nachtje slapen kon het heel goed zijn dat haar billetjes tot bloedens toe open lagen. Heel pijnlijk. Heel vroeg zei ze het dan ook al zelf als ze pipi of kaka gedaan had.

Aan ongeveer 2 jaar en 4 maand zei ze dat ze kaka moest doen (dus nog niet gedaan had). Ik trok mijn wenkbrauwen op, nam haar mee naar het toilet en ja hoor: ze deed kaka op het potje. De volgende dag bij de onthaalmoeder voortgedaan: geen pampers meer en op het potje. Ze heeft die week nog een ongelukje of drie gehad, maar in feite was ze dus zindelijk.

Louis was een ander verhaal. Het heeft hem nooit gestoord dat hij een volle pamper had. Geen (over)gevoeligheid van de huid en voor zover ik me kan herinneren ook nooit echt
rode billetjes gehad en zeker geen open wonden op zijn billetjes.

Hij was 2 jaar en 8 maanden toen hij voor zijn eerste longontsteking naar het ziekenhuis moest. Nog steeds toonde hij geen tekenen om zindelijk te worden. Eens hij een beetje “beter” was (zijnde dat hij niet meer voor bijna dood in zijn bedje aan een baxter lag) wou hij uit zijn bed, maar hij mocht niet met die baxter. Zijn oplossing: zeggen dat hij op het potje wou. En ja hoor, tegen dat hij naar huis mocht was hij zindelijk. Er was voor hem dus een serieuse aanleiding nodig om die inspanning te leveren.

Jan zegt nu al ongeveer een half jaar zelf wanneer hij kaka heeft gedaan. Ik had dus goede hoop op een (even) vroege zindelijkheid (als zijn zus dan). Maar neen hoor. Pas de laatste weken zei hij, telkens wij zijn pamper moeten verversen, “bèh, kaka vies” en dus zeiden/vroegen we hem dan telkens of hij op het potje zal gaan. Maar hij had maar één antwoord: nee! Categoriek.

Ik had dus de indruk dat hij eigenlijk wel wist wanneer hij naar het toilet moest maar gewoon te lui was om zelf een inspanning te leveren. Vandaag heb ik dus de knoop doorgehakt: pamper uit, onderbroekje aan en zien wat het gaf.

In de eerste twee onderbroekjes heeft hij een mini plasje gedaan: net genoeg om het broekje nat te maken maar te weinig zodat het op de grond zou lekken. Na het tweede broekje was ik even vergeten hem een vers broekje aan te doen (druk bezig met het middageten). Hij liep dus rond in zijn adamskostuum.

Plots zei hij dat hij geplast had. Apetrots toonde hij het potje en ja hoor, een grote plas in het potje. Zomaar zelf gedaan, zonder iets te zeggen op het potje gegaan. Geen ongelukje of niets.

Wij dus allemaal zeggen wat een flinke jongen hij was en zo, en maar lof geven. Hij glimmen van trots. Zelf zijn potje uitgegoten en gespoeld en teruggezet. Hij vond het blijkbaar zooo leuk, al die proficiats, dat hij er zich direct opnieuw op zette om nog een miniplasje te doen. Zelfde ritueel van proficiat wensen door iedereen, potje uitgieten en uitspoelen en terugplaatsen. Hij heeft nog zo’n 4 miniplasjes gedaan. Zo leuk vond hij het.

Deze namiddag op bezoek geweest bij mijn zus en daar de training voortgezet. Pamper uit, onderbroekje aan en afwachten. Na een tijdje had hij in zijn onderbroekje geplast. Geen drama van gemaakt en gewoon opgekuist maar toevallig opnieuw het broekje niet vervangen. En ja hoor, in zijn blote billen wist hij plots heel goed waar het potje stond en waarvoor het diende. Hij is twee maal op het potje geweest en heeft geen enkel accidentje meer gehad.

Blijkbaar is hij dus klaar voor zindelijkheidstraining, maar nog niet voor een onderbroekje. Maar de eerste stap is gezet en nu is het enkel een kwestie van voortdoen want volgende maand mag hij dan naar school.