Duty over pleasure

Dit jaar ben ik als halve chinese vrijwilliger gebombardeerd geworden tot secretaris voor de vergaderingen van de klasafgevaardigden. Niet dat ik geen kandidaat was: ik heb het zo ongeveer zelf voorgesteld, maar anderzijds was er ook niet echt keuze.

Nu, op zich vind ik dat absoluut niet erg want had ik het niet willen doen dan had ik het ook helemaal niet voorgesteld en was het me dus ook niet gevraagd geweest. Er zijn trouwens maar drie vergaderingen per jaar voor de klasafgevaardigden, dus zo overdreven veel werk is dat nu ook weer niet.

Maar dinsdag had ik daar toch enorm spijt van: dinsdag trad Alex Agnew op in Gent voor Comedy Zone. En het wil toch wel niet zo zijn dat ik nu al een paar maanden zeg dat ik die toch wel eens absoluut live zou willen zien. De (kleine) stukjes die ik al van hem gezien heb vind ik namelijk zoooo goed …

Pech dus als er al maar drie vergaderingen zijn en één er van net op zo’n dag valt. En zeggen dat ik het kon gezien hebben want mijn ventje had toegang voor twee. Maar de plicht riep en dus heb ik maar geluisterd.

‘k Heb ondertussen gekeken naar andere data om zijn show alsnog mee te pikken, maar ik heb pech: de zalen die enigzins in de buurt liggen zijn nu al uitverkocht. Driedubbel f*** (om in de trend van AA te blijven).

Anniversary

Dinsdag mochten Michel en ik ons 15-jaar-samen vieren.

Enfin, vieren is een groot woord: zowel hij als ik hadden al iets afzonderlijk te doen die avond (ik vergadering voor school, Michel naar Comedy Zone voor Het Project) zodat er van vieren niet echt veel in huis is gekomen.

Niet dat dat zo uitzonderlijk is hoor. Wij zijn niet zo’n koppel die elke speciale datum vieren en vooral ik dan: ik ben al blij dat ik Michel zijn verjaardag eens niet zou vergeten zijn, al was het al maar alleen om ‘gelukkige verjaardag’ te zeggen. Hmm. Toch eens een cursus ‘romantiek’ moeten volgen.

Al bij al is het geen slechte prestatie: 15 jaar samen, 4 leuke kinderen, een goede job, een huis, …. Op naar de volgende 15.