Dag: 27 maart 2007

Controle op één jaar

Als ‘verjaardagskado’ had ik voor Anna een bezoekje aan Kind & Gezin gepland. Toen ze mij namelijk een aantal maanden geleden vroegen wanneer ik de volgende afspraak wou en ze mij zeiden dat ik eigenlijk enkel diende terug te komen voor haar vaccinaties op één jaar, vroeg ik een datum zo dicht mogelijk bij haar verjaardag. Het toeval wou dat er consultatie was op de dag van haar verjaardag, en dus heb ik die dag maar uitgekozen.

Ik heb namelijk nogal een geheugen als een zeef en zo wist ik tenminste zeker dat ik de afspraak niet zou vergeten. Het zou namelijk de eerste keer niet zijn.

Zoals gewoonlijk niets op Anna aan te merken. Ze doet het goed op alle vlakken, speelt goed, doet alle dingen die verwacht worden van een éénjarige, kortom: alles in orde.

De stand:

  • lengte: 75 cm
  • gewicht: 9kg 300g
  • hoofdomtrek: 46

Zo zit ze ongeveer volledig op de P50 curve: gemiddelder kan niet.

Twee prikken moest ze hebben vandaag: mazelen-rubella-bof en meningitis. Niet zo tof. Integendeel.

We hadden al maar een afspraak om 18u50 en toen we daar toekwamen bleek er een serieuse achterstand te zijn: nog 9 wachtenden voor ons. Anna was toen al moe (bedtijd is rond 19u) en dat verbeterde er niet echt op maar eens de meeste mensen weg waren is ze er toch weer doorgekomen: ze is vrolijk beginnen spelen en heeft gans de ruimte onderzocht én de overblijvende babies, allebei ook rond één jaar.

Uiteindelijk zijn we pas om 20u bij de verpleegster gekunnen en was het 20u30 tegen dat we bij de dokter binnen konden. Anna was ondertussen doodmoe maar ze was OK zolang ze op mijn schoot mocht. Eens eraf was het huilen dat het geen naam had. Eerst wou de dokter haar volledig onderzoeken (gewoonte) maar toen ze merkte dat ze al met moeite Anna’s hoofdomtrek kon nemen (wegens huilen en proberen wegkruipen waar mogelijk) heeft ze dat wijselijk achterwege gelaten.

Restten alleen nog de prikken. Anna op mijn schoot met beide beentjes aan één kant, armpjes goed vasthouden en pikuur in de arm. Resultaat: krijsen bij Anna, gebroken hart bij mama (hatelijk is dat). Anna draaien, weer armpjes goed vasthouden en tweede prik in andere arm. Resultaat: nog harder krijsen nog meer gebroken hart bij mama.

Ik heb haar daarna zo snel mogelijk aangekleed, tegelijk zo dicht mogelijk tegen mij proberen houden en dan vliegensvlug naar huis om haar in haar bed te kunnen steken. Ongeveer tot 2 km voor we terugwaren heeft ze mijn hand vastgehouden. Daarna heeft ze losgelaten wegens (eindelijk) in slaap gevallen.

Volgende afspraak binnen drie maanden voor twee nieuwe prikken. *zucht*

Hiep hiep hiep! Hoera!

Vandaag is Anna één jaar geworden. Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat.

In tegenstelling tot haar broers en zus maakt ze nog geen aanstalten tot lopen. Ze trekt zich mooi op en heel af en toe zal ze wel eens een stapje (of twee) opzij zetten, maar als je haar aan de hand wil laten lopen zet ze zich spontaan neer.

Maar een andere ‘stap’ heeft ze ondertussen wel genomen. Wel, eigenlijk twee stappen  en het betreft allebei voeding.

Zondag heeft ze voor het eerst ‘met de pot’ meegegeten. Ik had wel haar eigen maaltijd klaargemaakt, maar het smaakte haar duidelijk niet. Wij aten konijn in appelsiensaus (lekker jongens, ongelooflijk! Nogmaals chapeau mamie) en toen ik Anna haar lepeltje in de saus dipte om haar te laten proeven was het hek van de dam.

Ze stak met veel ongeduld haar eigen lepeltje in mijn hand zodat ik haar nog meer van hetzelfde zou geven. Terwijl ik eten op haar lepeltje nam was ze zo ongeduldig dat ze bijna de mouw van mijn pull had getrokken.

En smaken dat dat deed. Konijn, appelsiensaus en pasta. Ze kon er niet genoeg van krijgen.

Gisteren heeft ze dan een andere stap genomen: haar eerste fles gewone volle melk. Zelie, Louis en Jan heb ik langzaam maar zeker moeten laten wennen aan die nieuwe smaak: de eerste keer een kliekske en de rest formule, de volgende keer iets meer, enz.

Anna heeft gisteren haar fles in één, twee, drie opgedronken. Geen problemen met de smaak. Ze vond het even lekker als haar andere melk. Dus nu gaan we het laatste van haar poedermelk nog geven en daarna is het gedaan met knoeien met maatlepelkens en schudden van flessen. Joepie.

Jaja. Een jaar is weer rap voorbij gegaan.