San’s Weblog

Deze namiddag naar de kermis met gans het gezin, min Anna.

We hadden het de kinderen beloofd dat we de laatste dag van de kermis terug zouden gaan. De laatste dag, want voordien zagen we niet echt een gaatje meer om te gaan, maar ook, én zeer belangrijk voor de portemonnai van grote gezinnen, het is dan reductiedag.

Min Anna, want Anna sliep net toen we vertrokken, maar ook, als Anna zou meezijn zouden ofwel Michel, ofwel ikzelf steeds langs de kant moeten blijven staan en zouden we nooit een attractie kunnen doen met alle drie de andere kinderen.

En het moet nu toch wel lukken met het weer zekers? Záálig mooi en warm weer. Mooi genoeg om de waterroetsjbaan te doen (Michel met Zelie en Louis; Jan en ik op kant aan het kijken), mooi genoeg om in korte mouwen rond te lopen en geen koud te hebben, mooi genoeg om te genieten van de zon, de drukte, de ambiance, de ritten, …

Er mogen gerust meer van zo’n dagen komen.

Deze middag konden we Zelie terug ophalen en ik ben alleen met Jan geweest.

Jan was minder enthousiast om haar terug te zien dan verwacht, maar hij was toch (ook) blij.

De balans na anderhalve dag weggeweest te zijn: het concept ‘wassen’ moet blijkbaar nog ontdekt worden op zo’n weekend. Zelie zag zo zwart als een verbrande pot en in haar haar kont ge een half bos terugvinden. Dat laatste is niet verwonderlijk als ge weet dat ze effectief in het bos geweest zijn. ‘Tanden poetsen’, dat kennen ze gelukkig wel al.

Ze heeft ook van die heel kleine oogjes, maar toen ik haar vroeg of ze moe was zei ze vol overtuiging “neen”. Blijkbaar een afgesproken antwoord want alle kindjes hadden van die piepkleine oogjes maar stuk voor stuk zeiden ze tegen hun ouders dat ze niet moe waren Blijkbaar was het de eerste avond middernacht vooraleer de leiding iedereen stilgekregen heeft. De tweede avond was er een feestje maar toen zijn ze ‘al’ om half elf naar bed gegaan: de klop gekregen van de avond ervoor dus.

Toen ik haar valies (grof) nakeek of ze alles meehad vond ik de helft van haar T-shirts-met-lange-mouwen niet. Ik vroeg haar waar haar kleren waren en toen trok ze haar kleren omhoog: ze had vijf lagen over elkaar aangedaan (één hemdje, twee T-shirts-met-lange-mouwen, één T-shirt en één trui. Beats folding them, zal ze gedacht hebben. De verloren kledingstukken waren dus teruggevonden.

Het belangrijkste: ze heeft haar goed geamuseerd.

Terug bij mamie hebben we eerst gegeten, hoe vuil ze ook was, maar daarna is ze onmiddellijk onder de douche gemogen.

Momenteel blinkt ze weer zoals het hoort en straks gaan we naar de kermis. Hmm. Hoe zal ze er dan vanavond (weer) uitzien?

Jan wou een vraag stellen:

“Mama, wat is dat dat dat dat dat … wat is … wat… dat dat …”

*schaapachtige glimlach* “Ik weet het niet meer”

Sinds een week of twee doet Jan geen middagdutje meer op woensdag en in het weekend.

Niet dat hij niet meer wou gaan slapen of dat hij niet sliep als hij in zijn bedje kroop. Integendeel. Je legde hem in zijn bedje en hij viel als een blok in slaap.

Maar het probleem was dan ’s avonds. Als hij ’s middags geslapen had was hij ’s avonds niet moe genoeg meer om te gaan slapen. We staken hem, zonder protest van hem, op zijn gewone uur in zijn bedje, maar als Zelie en Louis een klein uur later kwamen slapen was hij nog klaarwakker.

Op zich niet echt een probleem behalve dat hij dat doodleuk vond dat broer en zus er nu ook waren en dat hij dus begon te spelen. Gevolg hiervan was natuurlijk dat Zelie en Louis niet konden slapen en dat, na een tijdje, Zelie of Louis hier beneden stond(en) om te klagen.

Na een aantal van dergelijk ervaringen heb ik dus maar wijslijk besloten om Jan zijn middagdutje te laten overslaan.

Hij slaapt nu weer onmiddellijk in ’s avonds en houdt niemand wakker. Als zou blijken dat hij toch oververmoeid geraakt kunnen we hem deze vakantie af en toe nog eens in bed steken. Afwachten wat het zal geven.

Binnnen 12u mogen we Zelie terug gaan afhalen van haar weekend.

Het is zeer bizar deze keer. ‘t Is nu niet alsof het de eerste keer is dat Zelie weg is. Ze is de eerste keer op kamp geweest met overnachting (met de mutualiteiten) toen ze net 5 jaar geworden was, nu dus bijna drie jaar geleden. Sindsdien doet ze dat elk jaar opnieuw. Vorig jaar kwam er ook eerst het weekend en dan het kamp van de scouts bij, dus we zijn het zo wel al een beetje gewoon (achtig toch).

Maar het is gelijk anders deze keer. Ik weet niet goed waarom. Waarschijnlijk omdat we niet thuis zijn en dus ook niet echt in onze gewone doen. Het is hier niet alsof er één persoon minder is. Eerder alsof we gehalveerd zijn in aantal.

Zeer rare ervaring. Het valt echt op dat ze er niet is en ik mis haar gelijk nog erger dan anders.

Er zal trouwens nog iemand blij zijn als hij Zelie terugziet: Jan heeft vandaag zeker al vier keer gevraagd waar Zelie is.

Enfin, nog 11u en 33min: dan worden we op de weekend-site verwacht om dochterlief terug mee naar huis te nemen. Aftellen geblazen.