Sinds Anna de nacht doorslaapt is ze altijd al een goede slaper geweest. Zelfs als ze ’s nachts wakker werd om één of andere reden (tandjes, ziek, …) was het nooit moeilijk om haar opnieuw in bed te krijgen: eventjes beneden een minuut of twee op de schoot en zonder probleem sliep ze dan onmiddellijk opnieuw in.
Maar sinds enige tijd heeft Anna af en toe kuren. Ze slaapt al een beetje moeilijker in tegenwoordig, maar al bij al valt dat nog mee.
Het is een beetje later. Ze komt zo een tweetal uur later wakker en krijst dan alles bijeen.
Het lijkt alsof ze pijn heeft, of honger, of toch dat er iets is, want ze krijst en weent en wringt zich in alle bochten. Soms kalmeert ze en als je denkt dat het dan voorbij is herbegint het weer.
Al vanalles geprobeerd (fles, verversen, suppo, …) maar niets lijkt te helpen. Pas als ze volledig uitgeput is krijg je ze terug in bed. En dat uitgeput, dat kan wel even duren: makkelijk twee uur of meer.
Aangenaam is anders (vraag maar aan de wederhelft) en de vraag/twijfel blijft of er echt iets is of of het gewoon muilentrekkerij is en manipulatie. Vooral omdat ze effectief, als ze gekalmeerd is en je zegt dat ze terug naar haar bed moet, onmiddellijk opnieuw begint te huilen ook al heb je nog geen voet verzet.
De volgende keer toch eens goed op de tanden bijten: één keer mag ze nog uit bed, maar daarna toch eens kijken of het niet te maken zou kunnen hebben met verlatingsangst. If so: in bed laten, laten wenen en regelmatig terug aan haar bedje om haar te sussen, tot ze het opgeeft.
We hebben het doorstaan met de andere drie, de vierde keer zullen we het ook wel overleven zeker maar oh wee mijnen nachtrust.