San’s Weblog

Altijd raar zo opeens een gezicht zien dat bij een stem past die ge al kent. De stem dus, niet het gezicht.

Vandaag voor het eerst Peter Van De Veire gezien van StuBru want neen, ik kijk zo niet naar de webcam en dus weet ik niet hoe die mensen van StuBru eruit zien.

Niet mis. Neen, niet mis.

Acht volle weken heb ik gehad. Acht weken vakantie. En eigenlijk iets langer want aangezien ik op vrijdag niet werk is mijn vakantie al op 29 juni begonnen. Of is het 28 juni ’s avonds?

Ik ben blijkbaar ook niet de enige die morgen terug aan het werk mag. Ook voor i. is het afgelopen met de vakantie en ergens vind ik dat wel tof zo, dat ik niet de enige ben die na een lange periode terug aan het werk moet.

Nu ‘moet’. Niet dat het mij tegensteekt hoor. Eigenlijk kijk ik er naar uit om terug te beginnen. Want mijn acht weken vakantie waren toch eigenlijk niet echt vakantie. Vakantie in de zin van niets doen en genieten, u nergens van aantrekken en nieuwe dingen ontdekken. Mijn acht weken waren acht weken babysitten en wassen en plassen en van hot naar her gaan. Dus, net zoals i., had ik niet echt een vakantiegevoel.

Niet dat het me stoort hoor. Helemaal niet. Die extra weken ouderschapsverlof die ik opnam, dat was met de zeer duidelijke gevolgen in mijn hoofd. Ik heb mij daar nooit illusies over gemaakt wat dat zou geven, zo twee maanden thuis met vier kinderen.

Het heeft me wel (nog maar eens) duidelijk gemaakt dat ik niet in de wieg ben gelegd om huismoeder te zijn. Dat ik toch een beetje meer intellectuele uitdaging nodig heb dan thuis te zijn met mijn kinderen, hoe graag ik ze ook zie en hoe erg ik ook genoten heb van de afgelopen weken.

Want genoten, dat heb ik wel, ondanks alle het hectische van een huishouden met vier kinderen. Ik weet ook dat ik zou genieten moest het veel langer duren. Dat weet ik immers uit ervaring van toen ik na Jan en Anna bijna een half jaar heb thuis gezeten. Maar ik weet dat dat genieten er is omdat ik weet dat de periode eindig is. Dat het niet blijft duren. Dat aan het einde van die periode (hoe lang of hoe kort ook) mijn werk staat te wachten.

En wat het grootste bewijs is van dat genieten is dat, in die acht weken, er geen enkel vriendje is komen spelen. Niet dat ze niet mochten. Integendeel. Maar we hebben ons zo goed geamuseerd en we hebben zoveel gedaan, dat het in al die weken gewoon niet aan bod gekomen is om vriendjes te vragen. We hebben er zelfs niet aan gedacht. Ik niet, maar de kinderen ook niet.

Misschien dat er op het allerlaatste moment toch nog verandering in komt? Voor volgende donderdag hebben we een vriendinnetje van Zelie op slaappartij gevraagd. Hopelijk kan ze dus komen. En ik denk dat ik morgen de mama van een vriendje van Louis ga bellen om te vragen of dat vriendje op vrijdag mag komen. Zo hebben de twee oudsten alletwee een vriendje voor de laatste vakantiedag.

Morgen terug aan het werk. Het zal deugd doen.

Zelie wil volgend jaar muziekschool volgen. Geen probleem, want relatief vlak naast de deur is er een muziekschool: the chances.

Maar er is een probleem. Uiteraard. De muziekschool is elke dinsdag en vrijdag, telkens beginnend om 16u15. Op vrijdag is dat geen probleem want ik werk niet op vrijdag. Dinsdag daarentegen.

Vandaar een oproepje: bent u/kent u iemand die onze dochter op dinsdag van school kan halen (om 15u50) en haar dan naar de muziekschool kan brengen. De afstand tussen school (Savaanstraat) en muziekschool (Ottogracht) is nog iets te ver om het haar alleen te laten doen.

Alvast bedankt.

Dan zit ge zo een dagje in Nederland om uw neefje zijn zevende verjaardag te vieren. En de hele familie is er: mijn broer, zus en papa en zus, broer en papa van schoonzus, allemaal met partners en kinderen.

Het is wel een drukke dag want er zijn toch wel veertien kinderen en er is altijd wel iets. Maar het is vooral een leuke dag want er is zeer mooi weer (stralende zon), goed gezelschap (bovengenoemde mensen), zalig lekkere taart (bakker) en wreed lekkere pasta (broer).

Uiteindelijk was je toegekomen om 16u en vertrek je iets na 21u en tegen dan zijn de kinderen hyperactief van oververmoeidheid. In de auto is het elke vijf minuten ‘Mama!’ terwijl je telkens antwoord dat het geen nut heeft wegens te veel lawaai in de auto en te stille stemmen van kinderen.

Na drie kwartier rijden valt dan eindelijk het vierde kind in slaap en na 50min begint het derde kind te zagen dat het moet plassen … net op het moment dat je voor de ring van Antwerpen zit en er de eerste (tientallen) kilometers geen tankstation in de buurt is. Dan maar gebruik gemaakt van de pechzone naast de pechstrook. Doodsbenauwd was ik.

Terug in de auto de kinderen wijsgemaakt dat het gedaan moest zijn met ‘Mama!’ te roepen wegens 1. toch geen woord ervan te verstaan en 2. veel te gevaarlijk want aandacht afgeleid van (toch wel drukke) verkeer.

Vijf minuten later lagen er vijf mensen te slapen in de auto en werden de laatste 40min in alle stilte gereden zodat we zonder ongelukken en zonder mama op te jagen in Gent geraakten.

Eén minuut voor aankomst thuis komt tweede kind huilend wakker (waarschijnlijk soort nachtmerrie), terwijl hij toch niet echt wakker is wegens niet reageren op vragen en al.

Vijf minuten na aankomst liggen vier kinderen in een diepe slaap en kan mama even bekomen van de drukte van de dag.