Het Sint-Barbarcollege bestaat dit schooljaar 175 jaar en dat zal dus gevierd worden.
Gisteren de ‘openingszitting’ met ‘De eerste show’. Ik was nieuwsgierig want er was gezegd dat het heel interessant zou worden én leuk. Jammer genoeg was ik zo ‘dom’ om alle vier de kinderen mee te nemen en terwijl de drie oudsten eigenlijk wel relatief stil waren, kon dat van Anna niet gezegd worden.
Niet dat ze weende of zo. Absoluut niet. Eigenlijk was ze wel braaf: ze hield zichzelf mooi bezig met op en af trappen klimmen en op en af stoelen te kruipen, maar ze deed alles onder begeleiding van veel gekwetter zodat ik na een half uur maar heb besloten om de kinderen mee te nemen naar de speeltuin naast het gebouw.
Dat half uur dat ik er geweest ben heb ik er dus niets van gehoord: of ik liep achter Anna die soms toch dreigde het ‘podium’ op te lopen, of één van de drie anderen wouden mij iets vragen.
De speeltuin was wel leuk. De kinderen hebben er zich goed kunnen uitleven. Louis, Jan en Anna vonden het fantastisch, Zelie hield het voor bekeken na een drie kwartier en is terug gekeerd naar de show. Tegen dat het gedaan zou zijn zijn we teruggekeerd om deel te nemen aan de receptie.
De show is nog een half uur uitgelopen en tijdens dat half uur dat we aan het wachten waren zijn er nog een paar kinderen (vijfde en zesde leerjaar) buiten gekomen en hebben zij met Louis, Jan en Anna gespeeld. Ze hadden alle vijf dolle pret en ik had zo de indruk dat die twee kindjes zich moesten uitleven na bijna twee uur stilzitten.
Maar de receptie was goed: veel broodjes, croque monsieurs, warme beenhesp en een variëteit aan warme hapjes: kippeboutjes, kroketjes, pizzatjes, … Daarna konden we ons nog tegoed doen aan een lekker mini-dessertbuffet waar vooral veel toetjes met chocolade lagen.
Gezien ik niet de meest sociale persoon ben heb ik mij in het begin bezig gehouden met achter de kinderen te lopen (kwestie van toch niet zielig over te komen door alleen te staan) en te zorgen dat zij eten hadden en de mensen niet stoorden. Later werden we aangesproken door een koppel en daarna is er nog een koppel komen bijstaan en zo hebben we de avond afgesloten met een zeer leuke babbel.
’t Was bijna half tien vooraleer de kinderen erin lagen en dat is vandaag te merken aan Anna. Ze heeft wel tot negen uur geslapen maar bij het minste was ze op haar tenen getrapt.
We hebben (zeer) laat ontbeten dus heb ik haar maar voor het middageten in bed gestoken om haar dutje te doen: ze zal er meer aan hebben dan nog een uur op eten te moeten wachten.