San's Weblog

Dan blijft een mens mooi binnen, zijn er geen zieken in huis en dan nog krijgt ge een (snot)valling.

Ik voelde het zo opkomen, gisterenavond. Van het ene moment op het andere begon mijn neus te lopen en voor ik het wist had ik een hele doos papieren zakdoeken opgesnoten. Uiteraard was het met een nachtje slapen niet opgelost.

Allez. ‘t Heeft lang geduurd dus dat ik vallingvrij was. En als ik het weerbericht mag geloven zal het weer voor een tijdje zijn.

Radio 2 staat op en plots werd ik 25 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Naar de keuken in mijn ouderlijk huis en mijn tienerjaren. De plaats waar altijd Radio 2 opstond.

Mama aan de tafel en ik die onnozel sta te doen in de keuken en de radio op het maximum volume. Mama rechttrekken om mee te doen en samen zo vals als een kat luidkeels meezingen met de muziek.

En dan krijgt ge plots weer zo nen klop van gemis. Momenten die nooit meer terugkomen.

Na bijna 8 jaar denkt ge dat het ergste toch gepasseerd is. Er zijn dagen dat ik het amper besef dat mama er niet meer is. En dan zijn er momenten dat het u zo hard in uw gezicht slaat, dat het uw adem beneemt.

Het went duidelijk niet.

Anna vraagt ‘Honderdmiljoen,dat  is veel hé?’

‘Ja’ antwoord ik.

‘Dus 5 en 6 is niet veel hé want hondermiljoen is veel’.

Zelie gisteren:

Het is toch erg hé. Als je klein bent, dan wil je dingen alleen doen en mag je niet en als je groter wordt dan moet je dingen alleen beginnen doen en wil je niet.

Aanleiding: ik vertelde haar dat zij toch wel groot genoeg was om alleen met de fiets naar bepaalde activiteiten te gaan en dat ik niet steeds mee moest zijn.

Anna moest deze ochtend naar het toilet. Niet zo onverwacht want dat moeten ze dus allemaal elke ochtend. Een plasje na de lange nacht is routine. Soms probeer ik er zelfs een wedstrijd van te maken, om ter eerst naar het toilet, want zo zijn ze dan toch rap uit hun bed.

Maar het ochtenplasje was al gepasseerd en nu moest ze het grotere werk leveren. Ze doet al helemaal alleen, dus moet ik mij daar ook niets van aantrekken. Normaal gezien.

Want toen ik aan Anna vroeg of het nog lang zou duren, antwoordde ze ‘Er is een beetje kaka op het toilet. Maar het is niet erg: ik ben het aan het opkuisen’. Anna en kuisen, dat gaat nog niet zo goed samen, dus ging ik toch maar kijken. Ook al omdat ik een beetje schrik had van hoe groot de schade zou zijn.

En wat ik gevreesd had was juist: Anna was van het toilet gekomen en sporen nagelaten. Om die te wissen had ze zich op haar hurken gezet om het op te kuisen met papier, uiteraard NIET nadat ze eerst haar eigen poep afgekuist had. Resultaat: een vuile bril, vuile billen én vuile benen.

Ik heb het kuisproces dan maar overgenomen, heb eerst alles zo goed mogelijk afgekuist met WC-papier en mocht dan in de badkamer Anna haar billen en benen dus nog eens goed wassen met veel zeep en water.

Maar ik klaag niet: de intentie is er toch al.

Vroeger deed de digicorder wel eens raar. Plots, zonder aanwijsbare reden, waren er geen posten meer en kwam een bericht in de zin van ‘om deze post te bekijken moet u zich abonneren’. Na enige tijd, soms een paar dagen, soms veel langer, herstelde zich dat vanzelf.

Een tijd geleden (een jaar? meer? minder?) zijn dan de mensen van Telenet langs geweest om iets te vernieuwen (de modem dacht ik) en toen legde ik het probleem uit. De installateur zei dat dat dus een probleem was met die oude modem en dat dat nu zou opgelost zijn.

En lap, ge raadt het al: vanavond hetzelfde probleem. Deze keer werken TV1 en Canvas wel nog, voor de rest moeten we een abonnement nemen.

En dat op donderdag, als het Grey’s Anatomy is en 5TV niet meer te bekijken is op gewone TV. K*tspel.