And we’re back?

Het is hier zeer lang stil geweest. Van  17 november 2016 blijkbaar. Dat is denk ik toch het langste dat deze blog heeft stilgelegen. Er zijn nog periodes geweest dat ik wat minder blogde, maar nooit zo lang.

En toen begon het vorige week weer te kriebelen en bleek mijn blog verdwenen. Leve den anderen om dat dus weer in orde te krijgen.

Niet dat er de voorbije maanden niets te bloggen viel, maar ik vermoed dat ik wat (serieus?) overweldigd was. Door A en Z en de impact op ons gezin, op onze kinderen en vooral ook op mij. Ik schreef nog op 11 november 2016 dat het moeilijker werd. Het werd er de komende maanden alleen erger op.

Een aantal van de dingen die we mee maakten kan je lezen bij Michel. Vele dingen zijn niet te lezen.

Ondertussen is dat avontuur afgelopen.

Ik denk dat ik ongeveer tot nu heb nodig gehad om weer redelijk op mijn positieven te komen, en had ik dit een paar maanden geleden gelezen, ik had waarschijnlijk niet zo diep gezeten. Ik had waarschijnlijk veel vroeger aan de alarmbel getrokken. Serieus: lees het artikel want beter kan ik het niet uitleggen.

In tegenstelling tot den anderen had ik die hechtingsstoornis niet onderschat, toch niet op intellectueel niveau: ik begreep zeer goed waar we mee te maken zouden krijgen. Ik begreep dat het heel zwaar ging zijn. In de praktijk was het nog veel en veel erger. Dus eigenlijk wel onderschat.

Toen we aan de alarmbel trokken en de rechter besloot om het verhaal te beëindigen was ik opgelucht. Sindsdien had ik eigenlijk al afscheid genomen. Voor mij was het gewoon aftellen tot het einde van het schooljaar.

Sorry dat ik zo hard klink, maar het was erg en ik was er volledig aan onderdoor aan het gaan. Bij onze kinderen was er ook helemaal geen overschot meer.

Ik vind het afschuwelijk voor die kinderen. Zoals den anderen zegt: het zijn ongelooflijk wijze kinderen, zolang je er emotioneel niet te dichtbij komt. Het zijn ook kinderen met zeer veel potentieel. Dat maakt de situatie ook zo schrijnend.

En neen, ik voel mij niet gefaald. Ik heb geen schuldgevoel (opnieuw: sorry als ik zo hard klink). Mijn gezin, mijn kinderen zijn mijn eerste prioriteit, hoe jammer ook voor A en Z, en nu zij weg zijn zie ik nog meer dat het echt wel nodig was dat ze niet meer bij ons wonen.

Ook voor hen zelf: sinds het vonnis was ik ook niet meer de juiste persoon voor hén. Den anderen had de indruk dat het in juni beter ging. Ik niet echt: bij mij gedroegen ze zich nog steeds hetzelfde, maar ik reageerde er minder op: ik had het opgegeven en dat is ook niet wat zij nodig hebben.

Geef een reactie