San’s Weblog

In principe is het schooljaar eigentlijk, feitelijk pas deze namiddag afgelopen. Vandaag was het immers de allerlaatste dag van de buitenschoolse activiteiten: brevettendag op de turnclub.

Deze ochtend mocht Jan zijn brevet halen. Om 9u waren we ter plaatse. Jan ging zonder problemen op het bankje zitten en dat is niet altijd het geval. Hij mocht zelfs een oefening voortonen en trots dat hij was. Daarna was het dus voor echt en hij deed dat zeer goed (uiteraard!), net zoals alle andere kleutertjes.

Zelie mocht in de namiddag haar ding doen. Even een valse start genomen toen we vertrokken want toen we er bijna waren merkte ik op dat ze al haar tuigen vergeten was. Rechtsomkeer naar huis dus met als nadeel dat we wel nog op tijd waren voor de oefeningen, maar te laat om nog (veel) te kunnen oefenen.

Maar de oefeningen gingen goed, had ik toch de indruk. De jury was blijkbaar niet zo overtuigd en Zelie is dus serieus teleurgesteld, wat ik verwacht had. Nochtans heeft ze het goed weggestoken, tot vanavond. Een half uur nadat ze naar bed was gegaan is ze wenend weer buitengekomen omdat ze verdrietig was over dat brevet.

Ze is haar tuigen weer vergeten, deze keer in de turnclub, dus we zullen overmorgen mogen teruggaan om ze te zoeken (en hopelijk heeft niemand ze meegenomen). Met een beetje geluk zien we iemand die gejureerd heeft en kunnen we dan om een woordje uitleg vragen. Zoniet, dan gaan we moeten wachten tot na de vakantie.

Maar het was haar verjaardag vandaag (hoera! 9 jaar!) en dus zijn we na het turnen nog eens tot Oudenaarde gereden om iets te drinken en eten met pepe (mijn papa dus), om tante Sofie en nonkel Andy te zien en de neefjes, om nog een beetje uit te waaien en af te reageren. Het was geen ideale verjaardag, maar één van de komende dagen maken we dat wel goed, driedubbel zelfs. We hebben er nu eindelijk de tijd voor.

Deze namiddag een emotionele achtbaan meegemaakt. Dingen die boven gekomen zijn waarvan ik dus niet wist dat ze er zaten en die er dan ook uitgekomen zijn. Ik ben niet het type van opkroppen, wel van gewoon niet-beseffen dat ze er zijn, tot ge erover begint te babbelen, nietwaar.

Uiteindelijk zal alles zichzelf wel uitwijzen, dat doet het meestal. Maar het was dus een emotioneel geladen namiddag en ik ben er nog niet echt goed van. ‘k Moet eens de dingen laten bezinken om dan vanop afstand te kunnen bekijken en dan moet er actie genomen worden.

En om met dat bezinken te beginnen, ga ik mij sebiets omkleden en nog een stapke in de wereld zetten. De zinnen verzetten, zoals dat heet. Dat moet ook gebeuren.

Sinds deze namiddag ben ik dus in vakantie. Twee lange maanden thuis.

Sommige dagen zullen voorbij vliegen, andere zullen eindeloos lijken aan te slepen. Dat hebt ge dan zo. Met kinderen. Maar ook zonder hebt ge dat.

De komende week eerst zo weinig mogelijk doen: geen daguitstappen, geen (veel te) late avonden (of toch zo weinig mogelijk want morgenavond belooft het al laat te worden). Want ik ben moe en de kinderen ook, tenminste als hun gedrag vanavond enige indicatie was. Daarna vertrekken Zelie en Louis alweer op scoutskamp, dus tegen dan moeten ze uitgerust zijn. Eens terug zullen ze toch weer doodmoe zijn.

Behalve hun scoutskampen zijn er geen andere kampen voorzien. Er zijn de Genste Feesten waar we weer volop aan zullen deelnemen (ge zult er over kunnen lezen bij het Project) en op het einde van de vakantie gaan we een weekje naar Kos.

Weinig plannen dus en veel mogelijkheden voor improvisatie. En zo moet een vakantie zijn. Doen en laten wat je wil wanneer je wil, of toch zoveel mogelijk. Er is maar één verplichte tijdens deze vakantie en dat is: zoveel mogelijk genieten.

Momenteel ben ik mijn (werk)leven in kartonnen dozen aan het steken.

We zitten in dit gebouw sinds 2000. Acht jaar heb ik hier dus doorgebracht, waarvan vijf in dit kantoor en eind juli gaan we verhuizen naar een ander gebouw.

Nu moet alles dus gesorteerd worden: wat houden, wat niet, wat wegbergen, wat archiveren, wat moet uiteindelijk verhuisd worden naar mijn nieuw bureau.

‘k Heb nog tot en met morgen om dat te doen, dus ‘k ga nog een beetje voortwerken, kwestie dat ik hier niet ga zijn met de verhuis en dat ze toch moeten weten wat waar moet komen en dat ik ondertussen ook nog mijn ander werk moet doen.

Zo’n overvolle trein kan, heel uitzonderlijk, toch wel leuk zijn. Zoals vanavond.

De ene kant van de wagon was gereserveerd voor een klas basisschool kinderen. In de andere helft zat een hele hoop tieners, allemaal van allochtone afkomst. Gezien de tweede groep blijkbaar geen reservatie had én er nog hier en daar een plaats vrij was, wrong ik mij op een stoel bij drie meisjes die zich duidelijk amuseerden.

Met sociale vaardigheden die onder nul liggen, nam ik mijn kruiswoordraadsel uit en begon erin te prutsen terwijl de meisjes erop los tetterden. Wat mij opviel was dat ze alle drie Nederlands praatten, zij het met een zwaar accent, en ik begreep niet goed waarom ze niet onderling hun taal praatten. Toen ze de andere kinderen in hun groep aanspraken gebeurde dit ook in het Nederlands.

De meisjes hun sociale vaardigheden lagen duidelijk hoger dan de mijne want, zelfs in gebroken Nederlands hadden ze er geen problemen mee om mij aan te spreken en mij dus te doen opkijken van mijn puzzel.

En zo begon een gesprek en kwam het dat ik te weten kwam dat het een groep jongeren was die op een soort taalkamp/-school/-whatever zaten om Nederlands te leren, dat zij dus verplicht waren om Nederlands te spreken. Ze lazen over mijn schouder mee in het kruiswoordraadsel en vroegen mij uitleg over de woorden. We spraken over relaties en kinderen en familie. Het ene meisje kon blijkbaar zeer goed (en lekkere) taarten bakken. Ze hielpen mij het kruiswoordraadsel (een Zweedse puzzel) op te lossen.

Het was een heel leuke treinrit. Misschien kom ik hen ooit nog eens tegen want dat zou wijs zijn.

Nog twee dagen werken en dan ben ik twee maanden thuis. Om dat te kunnen doen maak ik gebruik van een paar overheidstoekenningen zoals daar zijn ouderschapsverlof en verlof.

Zo ben ik al een tijdje aan het aftellen en eigenlijk heeft dat niets te maken met het werk zelf. Momenteel is het druk en leuk, dus daarvoor wil ik wel nog een beetje langer werken. De reden waarom ik blij ga zijn dat ik niet meer moet gaan werken, is de treinreis.

Normaal gezien ga ik doodgraag werken met de trein. Mij hoor je niet klagen. Echt niet. Zelfs de occasionele vertragingen neem ik er met plezier bij. Zo’n paar minuten vertraging gaan mijn humeur echt niet om zeep helpen. Ik heb dan eigenlijk ook wel de trein in de goede richting: in plaats van naar Brussel reis ik in de tegenovergestelde richting, richting kust dus, en daar heb je altijd ruim plaats om te zitten. Het is een zeer aangename rit van amper 20 minuten en ik kom volledig ontspannen op het werk toe. Een zeer goed begin van de dag dus.

Maar die zeer aangename treinrit verandert in een veel minder aangename rit eens het warmer weer wordt. Want dan gaat de oudere medemens ’en masse’ naar zee. ’s Ochtends gaat het nog want normaal gezien neem ik de trein voor 9u (en de gratis treinkaartjes werken maar vanaf 9u), maar ’s avonds moeten die mensen a-b-s-o-l-u-u-t met de trein naar huis als het spitsuur is en de werkende mens zijn dag kan afsluiten. You get the picture.

Het wordt nog erger als het schooljaar op zijn einde loopt, want dan beginnen de schoolreizen. Neem nu deze ochtend: minimum vier wagons waren gereserveerd voor schoolgroepen en ik denk dat het er meer waren. Vorig jaar nam ik eens een trein waarvan 8 wagons gereserveerd waren en er 3 (I kid you not) overschoten voor het pendelende werkvolk en de dagjestoeristen. Aangenaam is anders. En ja, uiteraard mag iedereen naar zee, maar moest de NMBS daar nu eens rekening mee houden, met het feit dat er plots een paar honderd(en) passagiers meer meereizen op een sowieso al overvolle trein (wegens goed weer voorspeld), dan zouden we niet in de toestanden komen zoals op de treinen naar Brussel (wat direct de redenering doortrekt van ‘wanneer gaan die mensen daar nu eindelijk eens beseffen dat ze grotere treinen moeten in leggen tijdens spitsuur’).

Het wordt mij dus veel te druk op de trein en dus ben ik aan het aftellen: nog twee dagen op en af en daarna kan ik de treinen uitkiezen die niet overvol zitten àls ik nog eens richting kust wil.

Ik mag dan wel een beetje aan het aftellen zijn voor de grote vakantie begint, de drie oudste kinderen nog veel meer.

Nog vier dagen. Of beter: drie en een halve dag, en het kan niet vlug genoeg gaan. Ze merken alle drie dat het op zijn einde loopt en ze gedragen zich al alsof het vakantie is. Kort: ze willen niet meer op tijd naar bed.

Op alle mogelijke manieren proberen ze het onvermijdelijke uitstellen. Excuses zoeken. Nog rap even dit of dat. Rekken van gelijk waarmee ze bezig zijn.

Maar het moet. Nog vier avonden moeten ze op tijd gaan slapen. Het gaat niet op om hen hun laatste week al slapend op school te laten doorbrengen. Daarna kunnen we twee maanden lang iets minder nauw kijken.

Er wordt de laatste tijd gestaakt op de peutertuin en versta mij niet verkeerd, ergens kan ik daar zeer goed inkomen. Er is personeelstekort waar al veel voor beloofd is maar waarvan niets in huis komt (in tegendeel soms), ze zijn onderbetaald, …

Of een staking al dan niet zin heeft, daar ga ik mij ook niet over uitspreken, maar feit is dat de onmiddellijk getroffenen hiermee nog steeds de ouders zijn. Het geeft praktische problemen die je moet oplossen/opvangen. Maar meestal valt dat nog te regelen, soms moeilijker dan anders.

Wat veel erger is, is dat vooral de kinderen het zwaarst getroffen zijn.

Peuters zijn zeer eenhandig. Of toch de meeste peuters. Ze kennen ‘hun’ mensen, ze stellen daar vertrouwen in en houden niet van veranderingen en Anna is daar niet veel anders in dan andere peuters.

In vergelijking met haar broers is zij een graad beter, maar na drie dagen staking (niet opeenvolgend) en drie dagen (ook) vreemden die voor haar zorgden, is zij sinds vorige week haar vertrouwen in de peutertuin kwijt. Toen zij donderdag (toen de derde stakingsdag) toekwam huilde zij alsof het haar eerste dag was. De haar vertrouwde verzorgsters waren niet van nooddienst en ik heb haar bijna krijsend moeten achterlaten. Mijn hart brak.

Deze ochtend is het geen stakingsdag, maar de schrik zat er duidelijk in. In de auto begon ze al dat ze bij mama wou blijven en niet naar de peutertuin wou. Zelfs toen ik zei dat haar normale verzorgsters er zouden zijn, nog veranderde ze niet van gedachte. Toen ik haar uiteindelijk achterliet, bij de haar vertrouwde mensen, was het opnieuw in tranen. Ontroostbaar was ze.

En ja, ik weet ook dat het niet lang duurt, dat huilen, maar toch. Als je in het begin je kind ergens naartoe brengt en het is nieuw, dan stel je je daarvoor in. Je verwacht het. Eens ze het gewend zijn ga je ervan uit dat ze zich goed voelen en dus als ze zo hervallen is het allesbehalve leuk.

Morgen is het weer stakingsdag. In tegenstelling tot de vorige twee dagen zal de peutertuin niet open zijn en gaat ze een dagje bij mamie. Daarna nog twee dagen peutertuin en dan twee maanden thuis. Na de vakantie moet ze terug tot aan de herfstvakantie en ik vraag mij af hoe ze dan zal reageren.

We hadden vandaag eens niets te doen. Geen plannen, geen afspraken, niets. Eindelijk.

En zo kwam het dat ik deze ochtend op het gemak om koeken gegaan ben met Jan. Dat we na het ontbijt eerst een beetje op straat gelezen/gespeeld. Dat ik tegen de middag de kip op het vuur zette en ik daarna met de kinderen nog even naar het park ben gegaan.

Zo zijn we na het middageten nog eens gaan zwemmen, samen met de vriendinnen. En om naar het zwembad te gaan, hebben we de fiets genomen, zelfs Jan reed zelf en hij heeft dat zeer goed gedaan.

Na het zwemmen hebben we dan de fietsen thuis afgezet en zijn we gaan wandelen. Doel: een pannenkoek gaan eten. Onderweg kwamen we op een buurtfeestje uit in de Oudburg alwaar we per toeval H. en tvdv tegekwamen en alwaar ons spontaan gratis drank en chips werd aangeboden … dat wij met graagte aannamen. Na een half uurtje kletsen (ik) en spelen (de kinderen) trokken we verder op zoektocht naar pannenkoeken.

Uiteindelijk belandden we in de Gwenola voor een pannenkoek (met respectievelijk banaan, chocoladesaus, witte suiker en bruine suiker) voor de kinderen en een boekweitkoek (met paddenstoelen en tomaat) voor mij. In het naar huis gaan nog gestopt voor een dessertje in de Illy shop op de Korenmarkt: ijs (aardbei-in-een-potje, aarbei-in-een-hoorntje, muntchoc-in-een-hoorntje en speculaas-in-een-potje) voor de kinderen en een lungo (koffie) voor mij.

Thuis tegen twintig na zes, kinderen die nog even rondliepen en speelden maar tegen tien voor zeven zaten Anna en Jan al in bed. Louis en Zelie zaten ook op (hun) tijd in bed. Nog een laatste keer de wekelijkse avondroutine gestart voor de grote vakantie. Daarna mag het allemaal iets losser.

Alles op het gemak vandaag en gewoon zien wat er gebeurd, zonder verplichtingen en met het meest fantastische weer ervoor: lekker warm met een zalig koele wind. Van doefheid heb ik alleszins niets gemerkt.

De laatste weken zijn al druk geweest op familiefeestvlak: eerste communies, verjaardagsfeestjes, doop, …

Gisteren was het de beurt aan mijn neefje, J., tweede zoon van mijn zus. Vijf is hij dit jaar geworden en dus was het gisteren zijn feestje: in de namiddag (ook) met de vriendjes van school en een voortzetting ’s avonds met de familie.

Gisterenvoormiddag was ongelooflijk hectisch en met dat ik in de voormiddag de muziekschool gestalked had, moest ik de wekenlijkse supermarktboodschappen nog gauw over de middag doen. Bovendien moest Louis nog naar een feestje van een vriendje, maar gelukkig kon hij meerijden met de mama van een ander vriendje die naar hetzelfde feestje gingen.

Uiteindelijk meer dan een uur later dan voorzien vertrokken en eens aangekomen, mocht ik eigenlijk bijna onmiddelijk weer vertrekken om Louis af te halen. Eens terug met Louis was het alleen nog maar mij ontspannen en amuseren. Gezellig gebabbeld met mijn zus, mijn nieuwe nichtje opnieuw volop kunnen bewonderen, lekker gegeten, gekeuveld met mijn papa, … De kinderen hebben leuk met elkaar kunnen spelen. Kortom, het was alles wat een leuk feestje moet zijn.

Uiteraard is het weer laat geworden, enfin, toch naar de kinderen hun normen. Meestal zo bij feestjes met de familie. Maar een kermis, is een geseling waard, nietwaar?