San's Weblog

Et voila, we zijn er weer vanaf.

Voor de laatste dag mochten de ouders/vrienden/nieuwsgierigen gaan kijken naar de laatste 2 uren van de training en na afloop kregen ze nog een diploma. Jan zag nog eens bloedrood en van deze keer was het niet echt duidelijk of het nu van vermoeidheid was of gewoon van de blakende zon. Waarschijnlijk een combinatie.

Ondertussen bereiden Zelie en Louis zich ook al voor op hun (dans)kamp volgende week, maar de voetbal zit er nog niet op voor deze week: morgen nog een tornooi. Maar ze geven tenminste ook prachtig weer, dus dan is het nog aangenaam.

Ik stond dus eigenlijk met ongelooflijk veel bewondering naar Jan te kijken vandaag.

Vorige week een zwaar voetbalkamp. Deze week nog een kamp. En dan is het namiddag, een namiddag dat hij vrij zou hebben, maar dan heeft hij gewone training.

Om 12u hem afgehaald op zijn kamp, om 16u training en hij smijt zich volledig. Hij trouwens niet alleen hoor. Er zijn nog 3 ploeggenootjes op het voetbalkamp en bij geen van de 4 is er enig teken van vermoeidheid te merken.

Toch wijs als ze zich zo amuseren.

Vandaag was het weeral om 7u opstaan en zoonlief wakker maken: poging twee om naar het voetbalkamp te gaan. Deze ochtend geen lastige darmen, maar een vrolijke Jan die er naar uitkeek.

Niet dat hij veel keuze had: deze voormiddag had ik een afspraak waar geen kinderen konden bij zijn en dus waren Louis, Zelie en Anna ingeschreven op de grabbelpas.

Toen we hem deze namiddag gingen afhalen was het één en al glimlach: hij had duidelijk een fantastische dag achter de rug.

Morgen direct maar een half dagje, wat goed uitkomt want hij heeft nog gewone training in de namiddag.

Eerste dag voetbalkamp is niet doorgegaan. Jan stond deze ochtend op met diarhee en tegen dat we moesten vertrekken had hij al twee keer een ongelukje gehad in zijn broek. Ik vond het dus niet echt opportuun om hem zo op kamp te sturen.

Jan zelf zag het trouwens ook niet zitten, dus misschien dat zijn mentale ingesteldheid er wel iets voor tussen zat. Hij was ook nog heel moe: afgelopen week een kamp, druk weekend met feest en tornooi en vandaag opnieuw beginnen … Hij was niet onmiddellijk te motiveren.

Tegen deze middag waren zijn darmprobleempjes voorbij en toen vriendin E. belde om te gaan zwemmen zag hij dat wel zitten. De andere kinderen ook en dus spraken we af om nog eens tot in De Haan te rijden. De gietende regen buiten liet toch niet toe om veel anders te doen en dus gingen we maar binnen in het water spelen.

Twee uurtjes spelen in het zwembad. Veel met Jan en Anna gespeeld en meer dan eens pakpaard gespeeld met die twee rond mijn nek/arm/rug  om de diepere delen te gaan verkennen. Op tijd thuis om te eten en voor één keer zat Jan mooi op tijd in bed.

Toen ik hem vanavond vroeg of hij het zag zitten om morgen op kamp te gaan was hij al veel positiever ingesteld. Wat een dagje bij mama allemaal niet kan doen

Vandaag het eerste echte teken dat de schoolvakantie op zijn einde loopt: Jan had zijn eerste tornooi.

Alhoewel. Het zijn de eerste tekenen voor ons, maar eigenlijk is het voetbalseizoen al sinds het begin van deze maand begonnen en is dit het tweede tornooi. Wegens communicatiemisverstanden waren wij daar niet van op de hoogte, maar langs de andere kant kon hij toen toch niet meespelen wegens niet thuis.

Maar het was dus zijn eerste tornooi als U7. Vier matchen te spelen waarvan maar eentje verloren en dus de rest gewonnen. Jan heeft zelf 3 goals gemaakt en content dat hij was.

Morgen begint hij weer een voetbalkamp, zaterdag nog een tornooi en tegen dan is het bijna weer school: amper nog een goede week te gaan.

Time flies.

Deze namiddag was het het feestje voor de laatste aanwinst in de familie. Sien, derde kindje van mijn nichtje, werd door vrienden en familie verwelkomd en gevierd.

Het feestje begon rond 14u30 en wij waren er tegen 15u. Het weer viel mee en we waren direct aan het bijbabbelen met een aanwezige vriend. En toen begon het te overtrekken, en dan een beetje te regenen om uiteindelijk over te gaan in gietende regen.

Iedereen onder de tenten om te schuilen en we stonden toch redelijk goed opeen gepakt. Een beetje schrik dat het hele feestje in het water zou vallen, maar uiteindelijk heeft de bui niet lang geduurd: nog geen uur.

De rest van de dag en avond was het zalig en zelfs de zon is nog een tijdje van de partij geweest. We zaten met het grootste deel van de familie verenigd en konden weer goed bijbabbelen.

De kinderen genoten van elkaars gezelschap en het was zalig om zien hoe goed ze (meestal toch) overeen komen en hoe de groteren toch wel voor de kleintjes zorgden.

En ik heb mogen genieten van de baby. Lekker knuffelen en vertederd kijken terwijl ze in slaap viel op mijn schoot. En evenveel genieten toen ze wakker werd en een beetje lastig werd en ik haar zonder schuldgevoel terug kon geven aan de mama

Familiefeestjes. Altijd iets om naar uit te kijken en met veel plezier op terug te kijken.

We waren net op tijd om Jan van het kamp af te halen. Het was net beginnen regenen en de kinderen stonden onder de poort te wachten. Hij was blij om ons te zien, maar niet overdreven.

Hij keek zelfs een beetje sip en toen ik vroeg wat er was, was het: moe (doodmoe zal meer de lading dekken) en toch wat triest dat zijn weekje bij zijn tante erop zat. Dubbele gevoelens dus.

Hij heeft zich dus zeer goed gehad. Op zijn ‘rapport’ van het einde van de week heeft hij één voldoende en voor de rest allemaal zeer goed én hij heeft Frank De Bleeckere ontmoet en hij staat op de foto met hem. Niet dat hij daar van onder de indruk was, want hij wist dus niet wie het was, maar soit.

We hebben bij mijn zus gegeten en de kinderen hebben dus nog een tijdje kunnen spelen en tegen dat we naar huis gingen waren de dubbele gevoelens voorbij: hij was blij dat we er waren en dat hij terug naar huis ging.

Hij is terug en ik heb daar absoluut geen dubbele gevoelens bij: ik ben doodcontent.

Zoveel minuten nog en dan is het voetbalkamp van Jan gedaan.

Zoveel minuten nog en dan zie ik mijn ventje terug.

Zoveel minuten ga ik dus nog aftellen, want het heeft lang genoeg geduurd.

Deze namiddag in de Vlaamse Ardennen gezeten, de streek waar ik mijn jeugd doorgebracht heb en waar vriendin E. nu nog woont.

Een kleine wandeling, waar ik dingen zag die mij terug deden denken aan de fietstochtjes naar vriendin E. haar ouderlijk huis. Herkenningspunten waarvan ik niet meer wist dat ik ze nog kende.

Daarna een koffie gedronken en een pannenkoek gegeten in, nog maar eens, goed gezelschap terwijl de kinderen (eerst 5, dan 6) een beetje verder speelden in de speeltuin.

En zo kabbelt de vakantie lekker voort.

Zo slecht als het weer gisteren was, zo mooi vandaag.

Want gisteren waren we afgesproken om naar zee te gaan. Die afspraak lag al een goede week vast. De eindbestemming was de kust, welk deel van de kust lag open. Of beter, was afhankelijk van het weer.

Druilerig weer gisteren en dus geen strandweer en we schakelden over op plan B: naar Sunparks, Acuafun. Een (sub?)tropisch zwembad waar we de hele namiddag doorgebracht hebben. Zwemmen, glijden, ploeteren in het ondiepe en in het peuterbad, buiten zwemmen, bubbelbad, … we hebben het allemaal gedaan en dan nog eens. Louis heb ik amper gezien, hij was meestal alleen op pad; er was nog een meisje mee waar Zelie het blijkbaar goed mee kon vinden en ik ben grotendeels bij Anna gebleven.

Anna heeft mij enorm verbaasd: ze heeft geploeterd, ging onverschrokken richting diepe (ze stopte wel op tijd), liet zich vallen met haar gezicht onder water en sprong uiteindelijk in het bubbelbad waarbij ze volledig onder water ging en er vrolijk weer uit opstond.

Vandaag ging het dan weer richting zee. Vrienden van ons verbleven er sinds vorige vrijdag. We spraken af met nog andere vrienden en deze namiddag vertrokken we.

De hele namiddag op strand gezeten met 4 volwassenen en 9 kinderen. Zalig weer, de zee was eigenlijk aangenaam van temperatuur en het gezelschap maakte de dag af. In een bootje gevaren met Louis, zandkasteel gemaakt met Zelie en gevliegerd met Anna. Meer moet dat niet zijn.

Morgen trekken we er weer op uit en dan is het eindelijk vrijdag, tijd om Jan weer naar huis terug te brengen.