San's Weblog

Als we de weervoorspellingen mogen geloven was het vandaag wel echt de laatste zomerdag: vanaf morgen gaan de temperaturen langzaam aan kelderen. Zoals het hoort voor een deftige herfst.

Maar deze laatste dagen toch in schoonheid kunnen afsluiten, te beginnen met gisteren.

Een zalige namiddag, gespendeerd met de jongste dochter aan tafel, buiten, met voorbereidingen te maken voor het avondeten, want we kregen leuk bezoek. Anna schepte pitten uit kleine tomaatjes om die daarna te vullen met garnaaltjes. Ze haalde mosseltjes uit de schelp, die ik er daarna weer inlegde met een ’streepje’ kruidensaus erover, we sneden tomaatjes en (buffel)mozarella en mengden die met basilicum, zout, peper en olijfolie, om dan ’s avonds op gedroogd-toast stokbrood te leggen (stokbrood in de oven gedroogd nadat het ingesmeerd was met een mengeling van olijfolie en gedroogde basilicum). Enfin, een heel gezellige namiddag met een dochter die doodcontent was dat ze zoveel kon meehelpen (ze doet dat zo graag, Anna, en als er messen aan te pas komen, kan ze dat dus nog niet echt) en een mama die blij was met de hulp en het gezelschap.

Een zalige dag ook omdat de andere dochter doodcontent terugkwam van haar weekend met het koor en orkest van de school. Ze glunderde gewoon. Zalig om zien dat ze zich zo goed gehad had.

Een zalige avond omdat we in zeer goed gezelschap verkeerden en honderduit konden bijpraten.

En vandaag er nog eens extra van genoten, want de drie jongsten hadden nog een extra dagje vrij waardoor ik ook nog een dagje verlof had genomen. We trokken in de voormiddag naar de Blaarmeersen, waar er ontgoocheling was omdat de glijbaan niet meer in werking was (het is 3 oktober hé kindjes, de zomer is voorbij … eigenlijk) maar waar we ons toch zeer goed geamuseerd hebben in de Krekenplas met water en ongelooflijk veel zon.

Waar we de rest van de namiddag, in afwachting van de thuiskomst van Zelie die wel school had, doorbrachten op ‘ons’ terras, leuk spelend en (ikzelf) een boek lezend. Waar we nog een laatste keer genoten van het buiten eten op straat en nog eens bleven praten met de buren.

Vanaf morgen keert het weer. Ik hoop dat ‘ze’ zich nog eens goed vergissen, want dit zalige weer mocht voor mij toch nog even blijven duren. Langs de andere kant: er hangen daar kleren in de kleerkast serieus stof te vangen. Tijd om die ook nog eens boven te halen.

Vandaag een bizarre dag én een drukke dag.

Deze middag organiseerde onze wijkgroep een barbecue. Vorig jaar deden we dat voor de eerste keer en dat was een geweldig succes en ook ongelooflijk gezellig. We hadden prachtig weer, bleven plakken tot laat in de namiddag en belandden uiteindelijk bij ons op de stoep alwaar ik iedereen voorzag van nog een dame blanchke.

Deze voormiddag stond ik dus paraat om te helpen bij het opzetten van alles. In de vroege namiddag moesten wij nog naar een verjaardagsfeestje … in Nederland, dus kon ik enkel dan helpen.

De voorbije dagen was voorspeld geweest dat het vandaag zo goed als droog ging blijven, maar we hadden pech: op een bepaald moment is het hard beginnen regenen (net toen wij het eten op ons bord legden) en voor de (on)veiligheid moesten we schuilen onder de bomen. Gelukkig brandde de barbecue tegen dat goed genoeg zodat een regenbui die niet doofde, maar gezellig tafelen is anders natuurlijk.

Wij moesten dus nog naar Nederland en vertrokken tegen 14u en terwijl wij wegreden kwam de zon erdoor. Die is ons gevolgd tot in Nederland want bij mijn broer hebben we dan de hele namiddag buiten kunnen zitten en genieten van het zonnetje. Warm was het niet echt en dus gingen we voor het avondeten maar binnenzitten. Een geluk, want om 19u gingen de hemelsluizen ook in Nederland eens goed open.

Tegen dat we terug naar huis reden was er geen druppeltje meer te zien (of voelen). Voor plannen te maken is dit weer toch ook niet alles, nietwaar.

De ouders van vriendin B. hebben een aantal fruitbomen en de vriendin vroeg of ik geen zin had om eens mee te gaan om appelkes te plukken. Er kon altijd appelmoes van gemaakt worden moesten het er teveel zijn, nietwaar.

Een dag werd afgesproken en dat was vandaag: ik kon nog een dagje vrij krijgen op het werk. En wat een prachtige dag is het geworden.

’s Morgens vertrokken. Zij met haar vier kinderen, ik met mijn drie gasten (Jan zit op voetbalkamp). Een neef bleek ook bij de grootouders te zijn en zo spendeerde iedereen een zalige dag. Vriendin B. en ik door veel te babbelen met elkaar en met haar ouders en, uiteraard, ook veel abbelkens te plukken. Heel lekkere abbelkens trouwens.

De kinderen waren meegegaan om te helpen plukken, maar daar is uiteraard niet veel van in huis gekomen. Maar ze hebben zich allemaal goed geamuseerd met elkaar. Ze konden daar goed ravotten in de tuin en in ‘den bos’ (de kinderen hun blijdschap toen bleek dat ze een salamander gevonden hadden), speelden op de aanwezige instrumenten, tekenden, babbelden, luisterden naar een hoorspel, …

We zaten in een ongelooflijk rustige omgeving omgeven door groen en water en hadden het weer mee, zodat we de hele dag buiten zijn gebleven, genietend van de zon en het gezelschap en het klimmen in de bomen. Echt leuk.

En zo zit het weekend er ook weer op en het was een heel fijn weekend.

Vrijdagavond zaten we met de buren op ‘ons’ terras: op straat dus. Lange, gezellige babbels in zeer fijn gezelschap. Een mens moet niet veel meer hebben.

Zaterdag gingen we naar de Blaarmeersen en lieten het kind in ons los en ’s avonds konden we lekker lui de benen onder tafel schuiven in Casa Murphy waar we, zoals gewoonlijk, een ongelooflijk leuke avond hadden die, zoals gewoonlijk, veel te vroeg eindigde.

Zondag was het luilekkerdag met een beetje lezen op de stoep, klein beetje binnen nietsdoen met een computerspelletje en dan koken. Het avondeten werd nog eens op straat genuttigd, opnieuw in gezelschap van de buren en eens alle kinderen in bed zaten bleven wij nog lang napraten en ijscrème eten. Te lang wegens dat het vandaag werkdag was, maar dat gebeurt nu eenmaal als het gezellig is en de kater (niet van de drank, want drinken deden we niet, alleen van slaapgebrek) nemen we er dan maar met plezier bij.

Het zou misschien wel eens een goed idee zijn om vanavond op tijd in bed te kruipen? Neen, toch maar niet

Nog eens mooi weer vandaag, dus tijd om erop uit te trekken. Niet te ver. Met de fiets. De Blaarmeersen waren ver genoeg. Even werd er getwijfeld of we niet naar DOK strand zouden gaan, maar aangezien het toch wel echt warm was en je op DOK niet in het water kan, was de twijfel rap voorbij.

Blaarmeersen it was. Volgende stap: vrienden bellen en vragen of ze niet meegingen. Vriendin B. had tegenstrijdige signalen vanuit de achterban en zou terugbellen. Vriendin H. was kinderloos en had zelf te veel werk te doen. Vriend J. was druk aan het opruimen na de terugkomst uit verlof, maar misschien dat de kinderen wél meekonden … Hij zou ook terugbellen.

Het was middag, dus we moesten toch nog eten en in afwachting van de telefoontjes deden we dat dan maar.

En zo volgde telefoon van vriend J. die bevestigde dat hun kinderen mee mochten: we zouden bij hen passeren en dan zouden zij aansluiten. Even later bevestigde vriendin B. dat zij ook zouden gaan, maar maar een uurtje. We zouden elkaar daar zien.

Het werd een ongelooflijk leuke namiddag, zowel voor de kinderen als voor de (twee) volwassenen. 10 kinderen die zich rot geamuseerd hebben en content waren dat ze elkaar nog eens zagen (ze zitten allemaal samen op school en een aantal ervan bij elkaar in de klas) en vriendin B. en ik die ons gedroegen als kleine kinders en met veel plezier en zonder enige gêne de glijbanen bestegen (en uiteraard afdaalden).

Het uurtje dat vriendin B. met haar kinderen ging blijven werden er uiteindelijk twee: het kind dat op voorhand het meest geprotesteerd had wou uiteindelijk het langst blijven, maar is dat niet altijd zo.

Hopelijk komen er nog zo’n dagen voor het schooljaar weer begint (enfin, ééntje zou ook al leuk zijn).

en we zijn niet uitgeslapen want we hebben er ondertussen negen dagen Gentse Feesten opzitten. De tiende is morgen, en morgen is het ook weer werkdag.

Vandaag eerst nog Louis terug gaan halen bij mijn broer, daar lekker gegeten en niet te laat terug, want vrienden waren de andere kinderen komen halen en ermee naar BatamatiQ gegaan en ge kunt u toch niet volledig aan uw ouderlijke taken onttrekken. Maar het is leuk, zo alle kinderen weer thuis.

We waren wel vroeg thuis want, zoals al gezegd, het is morgen werkdag en de kinderen gaan naar de opvang. Dat wil zeggen opstaan om 6.30u om hen ten laatste om 8.30u af te zetten. En ik dus gaan werken.

Maar kijk, het is maar een kort terug-aan-het-werk want daarna is het nog eens twee weken vakantie, aan zee deze keer. En morgenavond moeten we de Feesten nog afsluiten ook, dus er is nog iets leuks om naar uit te kijken in de heel nabije toekomst.

Louis zijn peter, mijn broer, woont in het verre holland, dus zo heel veel zien we hem niet. Of beter, zo heel makkelijk kunnen we niet eens binnenspringen.

Louis vroeg al een paar jaar om eens te mogen gaan logeren bij zijn peter, maar dat was niet gemakkelijk georganiseerd te krijgen, want mijn broer en schoonzus zijn allebei doktoren en dus zijn er wachten die ze moeten doen en weekenddiensten en zo, en dat valt nogal wel eens tijdens vakanties en weekends. Daarnaast zijn de vakantiedagen in Nederland ook niet hetzelfde als hier, dus valt dat niet altijd samen. En dan gaan wij wel nog eens weg tijdens de vakantie en zij ook eens … Enfin, you get the picture.

Maar vorig jaar was het eindelijk wel gelukt om hem daar een paar dagen te laten logeren en Louis was dolenthousiast teruggekomen ‘en of hij nog eens mocht terugkomen?’. Het moet voor beide partijen meegevallen zijn want mijn broer zei dat ze dat dit jaar weer zouden doen.

Zo gezegd, zo gedaan en een weekend werd voorgesteld: van vandaag tot zondag.

Tot gisteren vond ik het niet zo erg dat we dan deze namiddag niet op de Gentse Feesten zouden zitten: met dat kl*te weer van de afgelopen dagen had ik een valabel excuus om gezellig binnen te zitten, als was het grotendeels in de auto.

Maar moest dat nu echt juist vandaag zijn dat de zon de hele dag heeft geschenen? Kl*te weer! En welk weer voorspellen ze voor morgen? Juist! Regen! Kl*te weer!

‘t Is hier zeer druk, zo tijdens de Gentse Feesten. Er ‘moet’ buitengegaan worden, want wij hebben een engagement dat wij (met veel plezier) moeten vervullen.

Dus zijn wij weg van ’s middags (enfin, rond 14.30u vertrekken we hier toch) tot ’s avonds en dan moet er nog gekookt worden …

Er zijn nog dingen die ik zou willen doen, maar de tijd is nu eenmaal beperkt en daar moet je het mee doen. En al dat andere, zijnde de huishoudelijke taken, die stoppen uiteraard ook niet omdat er buitenshuis dingen te doen zijn.

Dus heb ik mij een beetje georganiseerd vandaag, zodat het niet volledig de spuigaten uit zou lopen tegen het einde van de Feesten. Het eten voor vanavond is grotendeels voorbereid, zodat ik mij niet moet opjagen als het weer een beetje uitloopt, er zijn twee machines ingestoken, de living is (een beetje toch) opgeruimd, de vuilniszakken staan klaar om buiten gezet te worden (donderdag is feestdag, weetwel), de afwasmachine draait en de rest van de was is gesorteerd en klaar om vanavond ingestoken te worden.

Zo georganiseerd, soms verbaas ik mijzelf *tijd om weer te vertrekken*

Sinds donderdagmiddag ben ik in verlof, deel I. Er stond namelijk niets op het programma en de voorbije dagen zat het programma nog vol, zowel overdag als ’s avonds.

Ik had mij voorgenomen NIETS te doen vandaag, behalve dingen uitsluitend voor mijzelf. Die dingen, daar vielen onder ’slapen’ en ‘lezen’.

Het eerste deel van de dag is volledig verlopen zoals ik het wou: ik heb namelijk geslapen tot 13.15u. Wel wakker geworden om 9.15u en wakker gelegen tot iets na 10.00u, maar dan toch weer in slaap gevallen en wakker geworden om 12.15u om nog even mijn ogen te sluiten en ze weer open te doen om 13.15u. Opzet 1 was dus duidelijk gelukt

Opzet 2 al veel minder: in mijnen zetel zitten en lezen.

Ik ben wel beginnen lezen, maar toen kwam vriendin I. langs (waar ik gisterenavond was voor een ongelooflijk leuke en gezellige vrouwenavond en ook een zeer late en eigenlijk niet volledig nuchtere, maar dit terzijde) met mijn handtas en bleef dan een beetje plakken wegens dat we nog steeds veel te vertellen hebben en haar man en zoonlief in de Fnac zaten en ze dus tijd had om te blijven plakken.

Eens de vriendin weg was moest ik met Jan naar de Colruyt want papa had hem beloofd dat hij een nieuwe boekentas kreeg … vandaag! En hem uitleggen dat die boekentas toch niet dringend was wegens dat de vakantie pas BEGONNEN was … Als jullie den anderen een beetje kennen, dan hoef ik alleen maar te zeggen dat Jan een aardje naar zijn vaartje is, dus dat was geen avance.

Terug van de Colruyt heb ik mij toch nog een half uurtje kunnen zetten om te lezen terwijl Anna naast mij krijtte (want ik zat op straat) en toen waren de buren er en was het gedaan met lezen.

Maar kijk, ondanks dat ik niet volledig heb kunnen doen wat ik wou, was het toch voor 90% een vakantiedag, dus missie geslaagd, zou ik zo zeggen (en nu ga ik nog een beetje met de buren kletsen, want ondertussen hebben we samen met de buren – op straat – gegeten en nu blijven we nog wel een tijdje babbelen).

Zelie verjaart dinsdag en ik had met mijn zus, haar meter, vandaag afgesproken. Zij ging dan met Zelie naar de juwelier gaan om gaatjes te laten schieten in haar oren: haar verjaardagscadeau. En als we dan toch in Oudenaarde zijn en het zijn bierfeesten, dan kan je evengoed nog even blijven plakken.

Gisteren vroeg ik aan de wederhelft of hij mee wou gaan naar de bierfeesten en hij antwoorde dat hij daar geen zin in had, maar als het moest… Neen, het moest niet, antwoordde ik en verder ging het gesprek niet. Ik ging er dus van uit dat hij niet mee wou.

Om rap te zijn vannamiddag had ik de kinderen deze ochtend met de auto naar school gebracht. Toen de school uit was om 15.00u stond ik er dus en konden we direct doorrijden.

In Oudenaarde deden we waarvoor we gekomen waren en we amuseerden ons best, tot ik rond 18.00u een telefoontje kreeg van den anderen: waar wij waren en dat hij al sinds 16.00u thuis was en op ons zat te wachten om naar de bierfeesten te vertrekken.

Oeps!

Note to self: de volgende keer een absolute neen of ja krijgen en niet meer iets veronderstellen (na 19 jaar zou ik toch eigenlijk al moeten weten)