San’s Weblog

De laatste weken zijn al druk geweest op familiefeestvlak: eerste communies, verjaardagsfeestjes, doop, …

Gisteren was het de beurt aan mijn neefje, J., tweede zoon van mijn zus. Vijf is hij dit jaar geworden en dus was het gisteren zijn feestje: in de namiddag (ook) met de vriendjes van school en een voortzetting ’s avonds met de familie.

Gisterenvoormiddag was ongelooflijk hectisch en met dat ik in de voormiddag de muziekschool gestalked had, moest ik de wekenlijkse supermarktboodschappen nog gauw over de middag doen. Bovendien moest Louis nog naar een feestje van een vriendje, maar gelukkig kon hij meerijden met de mama van een ander vriendje die naar hetzelfde feestje gingen.

Uiteindelijk meer dan een uur later dan voorzien vertrokken en eens aangekomen, mocht ik eigenlijk bijna onmiddelijk weer vertrekken om Louis af te halen. Eens terug met Louis was het alleen nog maar mij ontspannen en amuseren. Gezellig gebabbeld met mijn zus, mijn nieuwe nichtje opnieuw volop kunnen bewonderen, lekker gegeten, gekeuveld met mijn papa, … De kinderen hebben leuk met elkaar kunnen spelen. Kortom, het was alles wat een leuk feestje moet zijn.

Uiteraard is het weer laat geworden, enfin, toch naar de kinderen hun normen. Meestal zo bij feestjes met de familie. Maar een kermis, is een geseling waard, nietwaar?

Gelukkig heb ik af en toe nog een beetje verantwoordelijkheidsgevoel. Dubbel geluk dat ik het dit weekend heb boven gehaald want anders was ik het weekend niet doorgekomen.

Vrijdagavond gingen we naar een feestje. Zomaar een feestje. Gegeven door vier meiden die zin hadden om een feestje te geven en dat is altijd de beste reden.

Voor een keer waren we op tijd. Enfin. ‘t Hangt er van af met wat je op tijd noemt. Ik had de uitnodiging een beetje niet goed bekeken en dus waren we eigenlijk een half uur te vroeg. Maar dat is dus op tijd hé Het voordeel daarvan natuurlijk is dat we zo op het gemak hebben kunnen babbelen met de meid waarvoor wij gekomen waren. Eens ‘het volk’ er is moet de gastvrouw dan beginnen rondlopen en tegen iedereen babbelen en wij hebben dus nog gezellig kunnen kletsen. Zelfs vooraleer de muziek te luid gezet werd.

Om half twee heb ik het voor bekeken gehouden. Niet dat het geen leuk feestje was. Integendeel. Maar met het vooruitzicht van de zaterdagvoormiddagactiviteiten en het feest zaterdagnamiddag vond ik het aangewezen om toch een beetje fris te blijven.

Wegens haar ‘ongeVAL’ van woensdag mocht Zelie niet gaan turnen, dus had ik een uurtje extra rust op zaterdagvoormiddag, maar daarna was het weer vollen bak. Gelukkig heb ik toch nog een half uurtje tussendoor gevonden om rap eens langs de braderij in de Brabantdam te passeren. Ik had de tip gekregen dat er in een winkel kinderschoenen te koop waren voor € 25/paar en dat er bottinen bijzaten. Gezien Zelie een deftig paar bottinen nodig had moest ik daar zijn. En ik had (nog) sjans: zes paar schoenen gekocht voor een appel en een ei én nog een klassiek paar voor mezelf ook gevonden.

De namiddag én avond dan doorgebracht op de doop van mijn achterneefje en -nichtje. Het feest was bij mijn nicht thuis in de tuin. Met het ‘mooie’ weer van de laatste dagen was het gras een beetje een sompige brij geworden en mijn nieuwe hooggehakte schoenen hebben afgezien. Gelukkig kwam mijn zus later naar het feest en heb ik haar net voor ze bij haar thuis vertrok nog kunnen bereiken. Anderhalf uur later was ik een paar platte laarzen rijker en mijn voeten en rug hebben er wel bij gevaren.

Behalve het weer was het een leuk feestje. De doop werd tegen de avond gedaan, in de tent in de tuin. Mijn nicht en haar man hadden beroep gedaan op rent-a-priest en dus was er een priester aan huis gekomen om de dienst te doen. Wreed wijs eigenlijk: in plaats van een hondertal mensen zich laten verplaatsen naar de kerk, kon iedereen gewoon plaatsnemen in de tent en de (vele) kinderen bleven gewoon verder spelen.

Uiteraard is het weer uitgelopen: feestjes bij mijn familie hebben zo de neiging dat te doen. Maar deze keer ben ik slimmer geweest met de twee jongsten: er waren bedjes opgezet en zowel Anna als Jan heb ik daar in bed gestoken. Later dan dat ze thuis gaan slapen, maar toch veel vroeger dan dat ze zouden gaan slapen zijn had ik ze niet in bed gestoken. Dan zou het middernacht geworden zijn.

De kinderen hebben lang geslapen deze ochtend: geen kinderstemmen voor 8u, wat dus lang is, zeker voor Jan en die was al vroeger in bed gestoken.

Het was een gezapige dag vandaag. Laat opstaan, met de kinderen in de rij aanschuiven bij de bakker, naar het Apertief in het park gaan van onze wijk. Laat middageten, dutje doen, opnieuw eten, kinderen in bad steken. Een mooi einde van een druk weekend.

Vandaag was het het schoolfeest van mijn neefjes, de zoontjes van mijn zus. Het plan was om met de kinderen te gaan kijken en daarna allemaal (zus, schoonbroer, vader, schoonouders-van-zus en kinderen) samen naar zusje thuis af te zakken om nog ‘nen sandwich’ te eten.

Bleek dat, tegen dat wij besloten hadden om te gaan, de zaal al volzet was en dus veranderde de planning: we zouden gewoon een beetje later naar Oudenaarde gaan en dus de neefjes/kozijntjes niet zien optreden maar er gewoon nadien bij gaan spelen.

Uiteindelijk was het plan sowieso niet rotsvast want mijn zus was uitgerekend voor gisteren, dus voor hetzelfde geld gingen we gewoon op ziekenhuisbezoek gaan en dan terug naar huis om te eten in plaats van in Oudenaarde te blijven. Maar mijn zus hoopte toch dat ze naar het schoolfeest zou geraken en haar hoop is dus uitgekomen: dé dag + één en nog geen teken van de baby.

En zo zaten we deze namiddag in Oudenaarde, in de tuin te apperitieven terwijl de kinderen zich rot amuseerden met elkaar. Daarna gegeten en nog wat blijven kletsen en spelen en zo was het plots al veel te laat voor de kinderen: half negen zijn we eindelijk naar huis vertrokken. Het zal er morgen aan te merken zijn.

Wat mij dus zo doet verlangen naar de zomervakantie: gewoon kunnen blijven plakken zonder er gevolgen aan over te houden in de vorm van lastige kinderen (wegens te moeten vertrekken maar ook wegens te weinig slapen want geen tijd om zo een avondje in te halen), om gewoon te kunnen genieten en te onspannen. Ik ben dus al serieus aan het aftellen en door de sfeer op het werk nu eigenlijk nog meer dan vorig jaar.

Niet echt natuurlijk maar zo voelt het gewoon aan.

Vier dagen thuis met dit zalige weer, vier avonden op rij dat wij, en dus ook de kinderen, later dan normaal in bed zaten, en dan komt die laatste dag en moet ge uzelf voorhouden dat het nog lang geen vakantie is, alleen maar een lang weekend.

Maar zo’n fijn weekend: vrijdagavond naar de schoonouders voor de verjaardag van schoonvader te vieren. De kinderen waren uiteraard ook mee. Spaghetti gegeten, taart en fruitsla als dessert en nonkels en tantes als bijkomend gezelschap en dat allemaal buiten op het terras. Het was zeer aangenaam en ik ben iets vroeger doorgegaan met de kinderen, maar we waren nog maar pas tegen half elf thuis.

Zaterdagavond naar de dernière van Loebas. De kinderen bleven slapen bij de schoonouders en zaten dus ook niet op hun ‘gewone schooldaguur’ in bed, maar voor één keer kan dat geen kwaad hé. Wij waren pas tegen half drie terug. Toen de kinderen mij om 5u45 wakker maakten viel dat nogal zwaar, maar dat werd rap opgelost.

Zondagavond zijn we hesp met meloen gaan eten bij de schoonouders: nog eens lekker buiten op het terras, de kinderen die vrolijk rondliepen en uiteindelijk was het weer tien uur tegen dat we thuis waren.

Vanavond dan afgesloten zoals we begonnen: op een terras bij iemand thuis in wreed aangenaam gezelschap. We waren uitgenodigd om kliekjes te komen opeten maar in de plaats daarvan kregen we een uitgebreid buffet voorgeschoteld. Opnieuw was het tien uur tegen dat de kinderen in bed zaten.

Lange, ontspannen avonden maar genoten hebben we alle zes. De drie oudste kinderen hebben nog twee dagen om te recupereren: zij hebben donderdag pas weer school. Morgen een rustige dag met papa thuis en overmorgen bij de schoonouders. Er nu wel voor zorgen dat ze beide avonden op tijd in bed zitten of we sturen donderdag drie zombies terug naar school. Anna mag morgen al terug naar de peutertuin. Morgen zal zij het wel wat lastiger hebben, maar dat zal rap genoeg ingehaald zijn.

Maar zo’n weekends doen mij wel ongelooflijk verlangen naar de grote vakantie. Ik heb weer ouderschapsverlof genomen en in combinatie met mijn ‘gewone’ vakantie ben ik dus weer de volle twee maanden thuis. Als het weer dus zo blijft en met onze families en vriendenkring kan het niet anders dan een zalige vakantie worden.

Gisteren was het de eerste communie van achterneefje B. De mis was pas in de namiddag zodat het feest pas om 17u kon beginnen. Maar beter laat dan nooit, zeggen ‘ze’ wel eens.

Niet dat 17u zo laat was, maar wij kennen ondertussen de familiefeestjes: die zijn niet op twee uur gedaan dus het beloofde een lange avond te worden voor de kinderen. Maar dat zijn uitzonderingsavonden en voor zo’n feestje hebben ze altijd energie ten over.

En het was zoals gedacht. Dank zij het prachtige weer zijn we de hele tijd buiten gebleven: lekkere bubbels, hapjes, sandwiches, taart… De mooi gedekte tafels binnen leven onaangeroerd. Het was leuk om weer samen te zijn met de familie, gezellig te babbelen en gewoon buiten te staan en naar de kinderen te kijken. Eén woord: genieten.

Er was een speeltuig (zo een groot houten ding met klimrekken, glijbaan, stokken, huisje binnenin, hangbrug…) waar de 13 kinderen zich op uitleefden, er waren ballen om mee te shotten, er was een grote tuin om in rond te lopen…

Pas om half elf ’s avonds kwam ons eerste kind bij ons om te vragen wanneer we naar huis gingen: Jan was moe. De anderen nog lang niet. Zelfs Anna zat nog vol energie en zij had inmiddels één van de kindjes tot haar persoonlijke slaaf gemaakt

De ‘groten’, en eigenlijk ook de kleintjes, hadden er inmiddels muziek bijgehaald en er werden toch een paar beentjes losgegooid. Wij zijn uiteindelijk rond 23u vertrokken, heel erg tegen de zin van drie kinderen.

Voor we vertrokken waren hadden we Anna en Jan nog hun pijama aangetrokken: indien ze in slaap zouden vallen, dan konden we ze rechtstreeks naar bed dragen. Op weg naar huis droegen we de kinderen op om stil te zijn en te proberen slapen. Zelie en Louis zeiden dat ze toch niet konden slapen in de auto en zaagden een beetje, maar na een tijdje was het toch stil. En het onverwachte gebeurde natuurlijk: tegen dat we halfweg waren lagen Zelie en Louis te slapen. Jan en Anna daarentegen zijn de hele rit naar huis wakker gebleven.

Het was half twaalf tegen dat ze in bed zaten maar ze hadden eigenlijk allemaal nog energie te geef, Zelie en Louis zeker na hun dutje in de auto. Bijna niet te geloven. Ik daarentegen was volledig uitgeteld en toen de kinderen allemaal in bed zaten ben ik er ook direct ingekropen.

A great day was had by all though.

En zo is de deze Paasdag ook al bijna afgelopen.

Deze ochtend nog in een zeer rapke in gang geschoten. Gisterenavond had ik er wel even aan gedacht om de eieren te verstoppen, maar als het puntje bij paaltje kwam was ik dat ook weer direct vergeten.

Toen ze deze morgen dus aan mijn bed stonden heb ik er mijzelf onmiddellijk uitgeschopt in plaats van mij nog eens te draaien terwijl de kinderen TV kijken. ‘Onopvallend’ naar beneden gegaan (mama, wat doe jij daar beneden? - De was uithalen) om algauw de eiers te verstoppen en dan met mijn armen vol was weer naar boven (niet volledig gelogen dus).

Een half uurtje later zo langs mijn neus weg gevraagd of niemand geïnteresseerd was in deze speciale dag. ‘Welke dag?’ ‘Pasen’ ‘Ah ja: vrolijk Pasen’ en onmiddellijk de aandacht terug op de TV gericht. Dus vroeg ik maar door: ‘En. Niets vergeten?’ Blikken zonder inhoud werden op mij gericht toen ik plots toch langzaam maar zeker iets zag dagen in hun ogen: ‘De paashaas is geweest!’ en zo rap als tel waren ze naar beneden.

Na het ontbijt heb ik dan eindelijk mijn halfslachtige poging van vrijdag ‘gerepareerd’. Alles opnieuw losgevezen en teruggevezen. Deze keer de juiste sleutels gebruikt om alles deftig te kunnen vastvijzen en deze keer is het wel gelukt. Het ‘moest’ want ondertussen liep mijn badkamer onder elke keer ik de hoofdwaterkraan opendraaide.

We werden voor het middageten verwacht bij mijn zus. Mijn broer en zijn gezin waren er ook en mijn papa ook. Veel gekletst en gebabbeld, gezellig samenzijn, wreed goed gegeten, lekkere taart toe, meer moet dat niet zijn.

Het was half negen voor we thuis waren. Anna was al in de auto in slaap gevallen en Louis en Jan zakten ook bijna door hun benen van vermoeidheid. Maar het was een zeer leuke dag (zelfs het kranen installeren). De drie jongste zijn onmiddellijk gaan slapen, Zelie heeft nog een beetje bij ons gezeten: het is nu eenmaal vakantie en dan mag dat wel eens.

We gaan afsluiten in schoonheid: Pappenheimers en dan over naar WijfTV of naar VT4, meestal mijn vaste zondagavond stek.

We hebben de op één na laatste keer Jan zijn verjaardag gevierd vandaag.

Jan heeft zijn verjaardag de eerste keer gevierd hier thuis. Met kadootjes van mama en papa en met veel kussen en knuffels en een stralende juist-vier-jarige. De dag voordien had ik dan cakejes gebakken voor in de klas en dus heeft hij zijn verjaardag nog een tweede keer mogen vieren met de klasvriendjes.

Vandaag was het dan groot feest, opnieuw, met zijn meter en peter erbij. We waren met veertien: zes volwassenen en acht kinderen waarvan de oudste bijna negen jaar en de jongste 4 weken, een drukte van jewelste dus.

Op het menu stond een brunch: een assortiment ontbijtkoeken, slaatje met kerstomaatjes en gandaham, slaatje met (rauw) witloof in mayonaisse en gebakken paddestoelen en spek, charcuterie (rauwe hesp en salami), kleine tomaat-garnaal, gegrilde tomaat-mozzarelle sla, aardappelsla, sneetjes jonge kaas en cambodzola, vache qui rit kaas in drie variëteiten en kiri-smeerkaas, kleine sandwiches, petit gervais voor de kinderen, krokant gebakken ontbijtspek en eieren, yoghurt en verse fruitsla en als toetje, chocoladetaart, citroenmeringue en kaastaart op speculaas van bij Françoise. Uiteraard was er een assortiment van drankjes zoals cola (light), spuitwater, fruitsap in drie variëteiten, drinkyoghurt, chocolademelk, fristi, witte wijn, koffie, … Ik vind dat namelijk wreed leuk als er mensen komen en ik eens uitgebreid kan prutsen.

Het groot plan was om gisteren zoveel mogelijk voor te bereiden, o.a. de tomaat garnaaltjes al vullen, de aardappelsla maken, de taart bestellen, de witloofsla mengen, … kortom, alles wat ik al kon doen. Maar dat was buiten het mooie weer gerekend gisterennamiddag want Anna, Jan en ik zijn er dan op uit getrokken. Gisterenavond had ik een fuif, dus avondwerk zat er ook niet in.

Het zal u dus niet verwonderen dat ik alles een beetje onderschat heb zeker? Het volk werd verwacht tussen middag en half één en toen de laatste mensen toekwamen was ik nog de laatste hand aan het leggen aan dingen. Toen de eerste toekwamen zijn zij eerst nog een ommetje gaan wandelen … met onze drie achterblijvende kinderen erbij Eigenlijk moest ik tussendoor Louis nog afhalen van zijn scoutsweekend, maar gelukkig kennen we zeer vriendelijke mensen die hem naar huis hebben gebracht: toch een uur gewonnen.

Maar alles was uiteindelijk meer dan in orde: er is wreed goed gegeten geweest. Alleen de tomaat-mozzarella schotel had geen succes want die heeft een typisch San-fenomeen ondergaan: ik was hem glad vergeten. Nochtans had ik met veel trots verkondigd dat ik blijkbaar een unicum op mijn palmares mocht schrijven wegens de frigo (ik overdrijf echt niet) vier keer van onder tot boven afgezocht te hebben naar ‘vergeten’ schotels en niets gevonden te hebben. Bleek achteraf dat ik de vergeten schotel al had klaargezet onder de grill, en daar had ik uiteraard niet gekeken. Niet getreurd want ik weet wat mijn avondmaal zal zijn.

Nu nog een feestje geven voor de onmiddellijke familie (ooms, tantes, grootouders), maar ik denk dat we daarvoor gaan wachten op de zomervakantie en direct de vier kinderen in één groot feest zullen vieren. Met de verbouwingen in de (nabije) toekomst weten we toch niet wanneer het nog eens zal passen om een feestje te geven.

Zo is deze Valentijn weer eens zonder enige doeningen voorbijgegaan, maar zoals al gezegd, doen wij daar toch niet aan mee.

Maar eigenlijk is het ‘erger’ dan andere jaren: niet alleen heb ik niets gekregen, niets gehoord, hebben we niets gedaan, maar den anderen is wel weg. Op restaurant. Gaan eten. Zonder mij. Op Valentijn.

Tja. Ge moet van soorten hebben hé.

Fantastisch nieuws: mijn nicht Katrien is deze ochtend bevallen van haar tweede kindje, Noor, een meisje van 3,480 kg en moeder en dochter stellen het goed.

En daarmee heeft mijn nicht ‘de ketting’ doorbroken: het derde meisje in de familie (na mijn twee dochters). Stand bij ons 9 jongens, 3 meisjes.

Dus dubbel dikke proficiat aan Katrien, Koen en kleine broer Klaas.

(Mijn zus is ook zwanger, dus zij kan de kant van de meisjes nu nog een duwtje bij geven en daarna is het de beurt aan mijn twee jongere nichtjes en hun broer, dus de stand kan nog gelijk worden, yiha!)

Gisteren was zo goed meegevallen dat we het vandaag opnieuw gedaan hebben: gefietst naar Sint-Denijs-Westrem tot bij de schoonouders (ofte naar ‘de andere kant van de provincie‘). Deze keer op voorhand gebeld zodat we zeker waren dat ze thuis waren én in plaats van met vier daar naartoe, met het hele gezin.

Zelie en Louis reden afwisselend voorop, Anna en Jan opnieuw bij mij op de fiets en Michel als begeleider afwisselend voorop en achterop (afhankelijk van waar de twee losrijdende kinderen reden).

De koffie was goed, de klets nog beter. De kinderen hebben zich uitgeleefd in de tuin en Michel ook maar dan met foto’s te trekken. De taart zouden wij meebrengen, maar de bakker bleek gesloten en in plaats van verder te zoeken bedachten we dat taart vervoeren op een fiets misschien toch niet zo’n goed idee was. Grandpère is dan maar taart gaan halen met de auto, wat nog zo gemakkelijk was.

De terugtocht was op het einde iets minder geslaagd: de vermoeidheid sloeg als een hamer in bij Zelie, maar we zijn zonder enig probleem toch wel thuis geraakt. Rap aan tafel, bokes gegeten en Jan en Anna zaten nog op tijd in bed, om 19u dus, en als zij op tijd in bed zaten, dan Zelie en Louis uiteraard ook.

Morgen weer school en voor mij weer werk en ze kijken er naar uit, ook Jan, gelukkig.