San's Weblog

Deze namiddag was het het feestje voor de laatste aanwinst in de familie. Sien, derde kindje van mijn nichtje, werd door vrienden en familie verwelkomd en gevierd.

Het feestje begon rond 14u30 en wij waren er tegen 15u. Het weer viel mee en we waren direct aan het bijbabbelen met een aanwezige vriend. En toen begon het te overtrekken, en dan een beetje te regenen om uiteindelijk over te gaan in gietende regen.

Iedereen onder de tenten om te schuilen en we stonden toch redelijk goed opeen gepakt. Een beetje schrik dat het hele feestje in het water zou vallen, maar uiteindelijk heeft de bui niet lang geduurd: nog geen uur.

De rest van de dag en avond was het zalig en zelfs de zon is nog een tijdje van de partij geweest. We zaten met het grootste deel van de familie verenigd en konden weer goed bijbabbelen.

De kinderen genoten van elkaars gezelschap en het was zalig om zien hoe goed ze (meestal toch) overeen komen en hoe de groteren toch wel voor de kleintjes zorgden.

En ik heb mogen genieten van de baby. Lekker knuffelen en vertederd kijken terwijl ze in slaap viel op mijn schoot. En evenveel genieten toen ze wakker werd en een beetje lastig werd en ik haar zonder schuldgevoel terug kon geven aan de mama

Familiefeestjes. Altijd iets om naar uit te kijken en met veel plezier op terug te kijken.

Het geeft toch een heel ander gevoel, Jan weg in plaats van Zelie of Louis. Misschien omdat Zelie en Louis al meer weg geweest zijn en ik dat al een beetje gewoon ben, misschien omdat Jan toch nog klein is, … ik weet het niet.

Dus probeerde ik deze namiddag Jan te bereiken. Niet om te weten of hij zich goed had bij mijn zus, daar heb ik geen twijfels over, wel om te weten of het voetbalkamp leuk was.

Eerste telefoon lukte niet. Of beter, mijn zus was aan het werk en dan wordt de thuistelefoon doorgeschakeld naar haar GSM voor eventuele klanten. Zus wel gesproken maar ze was op verplaatsing, dus geen gesprek met zoon.

Tweede poging: schoonbroer telefoneren op zijn GSM, maar hij nam niet op. Poging twee mislukte dus ook. Even later nog eens geprobeerd, maar nog steeds geen opname.

Om 20u30 kreeg ik dan telefoon van mijn zus. Ze had gezien dat ik mijn schoonbroer had proberen te bereiken, maar hij had het niet gehoord. Terwijl ik opnam was mijn zus blijkbaar nog in gesprek met Jan want ik hoorde haar hem geruststellen dat ze ‘enkel mama belde omdat mama jou al proberen bellen had’.

Eindelijk Jan aan de lijn gekregen en hij klonk zeer blij: het voetbalkamp was leuk geweest, de andere kinderen zijn leuk en hij zit in een klein groepje van 7 kinderen. Veel meer dan ‘ja’ en ‘neen’ kwam er niet uit, maar dat verwachtte ik ook niet.

Daarna nog even mijn zus aan de lijn en alles was blijkbaar zeer vlot verlopen. Hij had hoogrode kaken na de eerste dag (teken van vermoeidheid bij Jan: hoe moeier, hoe roder zijn kaken worden tot ze een fluoroos worden als hij doodmoe is) en hij ging nu slapen en ondertussen waren zijn kaken effectief fluoroos.

Ik vermoed dat ik vrijdag een doodgelukkig, maar doodmoe manneke ga terugkrijgen

En zo zit het weekend er ook weer op. De tijd vliegt en soms is dat goed, soms minder.

Gisterennamiddag naar mamie gegaan. Beetje gebabbeld, beetje gelezen, beetje boodschappen gedaan en dan een beeetje laat naar huis om te eten.

Zondag kwamen er vier vriendinnetjes. De acht kinderen keken samen naar Alice in Wonderland van Tim Burton en daarna aten we pannenkoeken. De mama kwam toen ook nog langs (mijn vriendin) en ik maakte nog een beetje pannenkoeken bij en wij kletsten ook nog een beetje bij.

Tegen 18u ging het richting Oudenaarde, naar mijn zus. Jan begint morgen met een voetbalkamp in Oudenaarde en hij mag dus komende week bij zijn tante, nonkel en neefjes blijven slapen.

We hebben daar gegeten en de kinderen hebben nog lang met de neefjes gespeeld en op de trampoline gesprongen. Rond 21u15 zijn we dan toch weer naar huis vertrokken, Jan achterlatend. Ik had een krop in mijn keel, maar ik heb mij sterk gehouden. Hij daarentegen had er geen enkel probleem mee

Ondertussen zitten Anna en Louis in bed en moet ik nog even aan de gedachte wennen dat ik Jan niet meer zal zien tot vrijdag. Maar ik weet dat hij een fantastische week zal hebben, dus ben ik wel wreed blij voor hem.

Vertrokken om 15u45 want mijn euro viel dat het wel een gewone werkdag was (voor andere mensen dan toch) en dat er misschien wel file zou kunnen zijn rond Antwerpen en in Nederland. Mijn broer moest ‘s avonds nog weg, dus ik moest daar zeker op tijd zijn én er was sowieso een omleiding rond waar hij woonde en ik moest de weg nog vinden.

Mooi op tijd toegekomen en amper verkeerd gereden na de omleiding. Ik was zelfs een klein half uur te vroeg en had dus tijd om op een bankje in de zon mijn boek nog een beetje te lezen.

Zoon is dan maar overgestapt van de auto van mijn broer in mijn auto om naar huis te rijden. Onderweg veel verteld over zijn drie voorbije dagen en hij zag er zo content uit, het was een plezier om zien.

Thuis gekomen rond 20u en toen waren er hier twee extra kindjes. Er was afgesproken dat de vriendinnetjes E. en L. zouden mogen komen logeren als Louis terug was, vandaar.

Ondertussen zit iedereen in bed, maar het is nog lang niet stil. Maar ja, hoeveel keer blijven er ook vriendjes slapen, nietwaar.

Gisteren hebben we de 7de verjaardag van mijn neefje gevierd. Een heel leuk feestje (dat jammer genoeg een beetje in mineur is geëindigd) waar mijn broertje en zijn zoons ook nog eens aanwezig was.

Mijn broer is de peter van Louis en hij had beloofd dat Louis eens zou mogen komen slapen en toen waren we erover aan het praten en zei mijn broer, waarom vanavond niet? Geen probleem voor ons, geen probleem voor Louis en dus is Louis gisteren meegegaan naar Nederland.

Deze namiddag ben ik hem dan gaan afhalen. Louis had zo’n zalige glimlach van geluk op zijn gezicht en had duidelijk van zijn bezoekje genoten. Broerlief had nog voor avondmaal gezorgd (steak, frietjes, heel lekkere salade en zelfgemaakte bearnaise) en zo moest ik mij niet opjagen om op tijd voor het avondeten thuis te zijn.

Leve familie

Mijn metekind/neefje is ook al 8 jaar en dat vierden we vandaag.

Met vriendjes en familie

en mijn nichtje dat ondertussen ook al bijna 2 jaar is

en mijnen papa

en mijn zus en schoonbroer

en nog meer familie en vriendjes en het was mooi weer en aangenaam gezelschap, dus wat moet een mens meer hebben op een zaterdagnamiddag.

Het is weer één van die weken. Zo één die ongelooflijk druk .

Vanavond receptie gehad met het oudercomité en onverwacht nog een geschenkje gekregen ook. Ik vond dat ongelooflijk lief en ik was er helemaal van aangedaan.

Morgen nog eens vergadering, woensdag rustdag en donderdag dan naar een dansfestival. Vorig jaar was dat zeer mooi, dus ik kijk er echt naar uit.

Zaterdag is er dan een verjaardagsfeestje voor mijn metekind en zondag gaan we gaan wandelen met de klas van Louis.

Leuke dingen deze week, maar ‘k zal toch moeten zien dat ik genoeg slaap tussendoor.

Vandaag trouwt mijn nichtje. Die ‘je’ is niet echt meer nodig, kwestie dat ze al volwassen is en dus helemaal niet klein meer. Maar ze is toch 11 jaar jonger dan mij en dus voor mij blijft ze mijn nichtje.

Straks naar de kerkelijke trouw met mijn twee dochters. De zoons zien dat niet echt zitten om een uur stil te gaan zitten in de kerk en aangezien den anderen toch thuisblijft om zijn rug te sparen tegen dat het feest is vanavond, is dat dus geen probleem.

En dan gaan de kinderen vannamiddag bij mamie om daar te blijven tot morgen, moet ik de tijd vinden om een bad te nemen en mijn klaar te maken, nog een beetje strijken om die plooien-van-in-de-kleerkast uit mijn kleren te doen en vooral op tijd vertrekken om eerst op tijd in Oudenaarde te zijn om mijn zus en schoonbroer op te halen en daarna op tijd in Wevelgem te staan.

Feesten bij mijn familie zijn altijd wijs, dus ik kijk er ongelooflijk naar uit.

Een huis vol kinderen, zowel gisteren als vandaag.

Gisterenochtend even over en weer naar mijn zus gereden om haar twee zoontjes op te halen die dan tot vandaag gebleven zijn. De allereerste keer dat ze hier bleven slapen en het is gelukkig allemaal heel goed meegevallen: ze willen nog komen.

We zijn naar het park geweest en naar een speeltuin. Ze sliepen bij Jan en Louis op kamer wat nog veel gefluister heeft opgeleverd (en we hebben ze toch nog even laten doen, maar niet te lang). Ze speelden een beetje op de Wii en de computer maar ook buiten met de bal en met speelgoed in de kamer.

Vanavond thuis gekomen en in plaats van dus terug naar vier kinderen, waren het er negen. Louis heeft voor zijn verjaardagsfeestje gekozen voor een slaapfeestje en drie van de zes genodigden konden komen. Twee van die genodigden hadden ook elk een zus die vriend zijn met respectievelijk Jan en Zelie, en dus mochten die ook komen.

Deze namiddag nog voorbereidingen gedaan, zoals een snoepjeskwis,  in elkaar gestoken door Zelie en Louis … op Powerpoint! De slaapzetel naar beneden halen, zodat ze allemaal samen zouden kunnen slapen maar ook, zodat ze naar de film zouden kunnen kijken die op de muur zou geprojecteerd worden. Een eigen cinemazaal, how cool is dat zeg!

Ik was nog op de terugweg van de neefjes weggebracht te hebben toen de kinderen toekwamen, maar toen ik er was waren ze al aan de kwis begonnen. Daarna Disney’s Alice in Wonderland. Tussendoor hen allemaal nog wat eten gegeven (hot-dogs en croque monsieurs) en na Alice de drie kleinsten in bed gestoken. En dan was het al bijna donker en keken de ‘groten’ naar Pirates of the Carribean.

Tegen dat Zelie en haar vriendin gingen slapen, sliepen de kleintjes toch al. De jarige en genodigden blijven vanachter slapen. Ik heb ze onder gestopt, maar sindsdien niet meer langsgeweest: het is maar één keer per jaar uw verjaardagsfeestje, nietwaar. En als ze morgen moe zijn, dan zullen ze morgenavond wel iets vroeger gaan slapen.

Het is nog gelukt, aan dat vlees te geraken. Dat is nu het voordeel van familie hebben die in Oudenaarde woont. Er is daar namelijk een wreed goede beenhouwerij. Wreed goed omdat die wreed goeie marchandise heeft, maar ook omdat die open is op zon- en feestdagen. Deze ochtend gebeld om te vragen of ze nog een lamsbout hadden en dan papa gebeld die hem dan mee gebracht heeft.

Er was aperitief met champagne en hapjes, gevolgd door Zelie haar heerlijke courgettesoep. Tegen dan was de lamsbout klaar, zeer klassiek geserveerd met prinsesseboontjes, flageolets, worteltjes en gratin dauphinois. Uiteindelijk geeindigd met een assortiment van zelfgemaakte desserts: chocolademousse in een gekruid koekje, ijstaart met witte chocolade, chocoladetaart met wolkjes en niet te vergeten, koffie.

Het is in principe tijd voor het avondeten, maar wilt ge geloven dat ik dat niet echt zie zitten