San's Weblog

Hartelijk gelachen vanavond. Nochtans met veel schrik gaan kijken.

Schrik dat de jeugdherinneringen overroepen waren.

Schrik dat de kinderen, en meer bepaald Jan en Anna, het niet leuk zouden vinden wegens in het Engels.

Schrik dat het saai ging zijn.

Maar niets van dat alles. Ik vond het zalig. Heel leuk gedaan. Niets diepzinnig en Statler en Waldorf hebben onder Disney jammer genoeg toch moeten inboeten aan cynisme, maar toch: zalig!

En de kinderen hebben ook genoten. Jan vroeg wel veel uitleg (wat gebeurd er? wat zeggen ze? waarom doen ze dit?) maar heeft gevochten om wakker te blijven (hij had er een week voetbalkamp opzitten en was kapot) en, net als zijn zussen en broer, vond hij het wreed wijs en was hij heel blij.

Hoogtijd om de Muppetshow heruit te zenden op de kinderTV, dat de onze ook eens deftig kunnen kennis maken.

Soms moet je een vitesse lager schakelen. We zijn het tegenwoordig zo gewoon dat alles snel gaat en flitst en vooruitgaat, dat, als het dan wat trager gaat, het lijkt alsof het saai is. Maar dat is niet zo.

Ik heb ondertussen geleerd dat, als het plots wat trager gaat, ik mijzelf een tik geef en zeg dat ik maar wat gas moet terugnemen en genieten van de traagheid.

En dat deed ik ook. Eerst vrijdagavond, toen vriendin M. mij meevroeg naar de première van Gij die mij niet ziet in de KVS (mét receptie achteraf). Twee acteurs die ik ongelooflijk graag zie spelen: ze moest het mij geen twee keer vragen.

En ja, het begon traag. En ja, je wist niet goed wat te verwachten. Maar eens je in het verhaal zat, gaf het niet dat het iets trager was en was het gewoon genieten. Het was een bizar stuk enerzijds, met acteurs die af en toe uit hun rol vielen (wat dan weer een rol op zich was) en anderzijds heel herkenbare en hilarische situaties.

Ik heb zeer veel gelachen, alhoewel ik er nog steeds niet zeker van ben of dat nu wel de bedoeling was. Ik heb vooral genoten: van de acteerprestaties, van de dialogen, van de situaties, van het hele stuk. Als je het mij vraagt, echt een aanrader.

Vanavond heb ik dan maar nog eens een vitesse lager geschakeld toen ik naar Atamé keek op Canvas. Ik ben een ongelooflijke fan van Almodovar en die film is ondertussen ‘oud’: van 1990 begod. Ik besef plots dat ik dus amper 20 jaar was toen ik hem voor het eerst zag.

Ook een trage(re) film, maar zo typisch Almodovar. Het was fantastisch om hem terug te zien en ik ben blij om ontdekt te hebben dat de vroegere films van Almodovar nog niets van hun kracht verloren hebben. Meer van datte.

We zijn nog eens in de cinema geraakt deze vakantie. En zelfs tweemaal.

Enfin, eenmaal met het hele gezin. Op oudejaarsnamiddag zijn we met zijn allen naar Rapunzel gaan kijken. Ongelooflijk wijze film, echt waar. Geen zo’n traditionele prinsessenfilm waar er een mooie, hulpeloze prinses is die moet beschermd worden door een dappere prins (liefst op een wit paard), maar een prinses met ballen die haar eigen mannetje weet te staan en zelfs ‘haar’ redder moet redden. Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat wij, de ouders, minstens evenveel genoten hebben als de kinderen.

Vanavond dan naar Narnia 3 gegaan. Jan wou niet mee omdat hij dacht dat het te eng zou zijn. Ik dacht dat hij daar juist in was en wou dus Anna ook niet meenemen. Ikzelf wilde geen 3D zien én wilde de film dan nog liefst in originele versie zien, waardoor we de film nog alleen ‘s avonds konden bekijken, dus was de vraag om de kleintjes mee te nemen sowieso niet aan de orde. Michel wilde de film niet zien, dus was het probleem van babysit ook direct opgelost

Met vrienden afgesproken en dan met Zelie en Louis naar de film en ik heb er van genoten. Sprookje, goed en slecht, allusies op God en alles, maar niet belerend en als je ze niet wou vatten, tot daar aan toe. Zeer mooie speciale effecten (machtige zeedraak), deftige acteerprestaties, … de film was voorbij voor we er erg in hadden.

Zo kunnen de kinderen ook weer een tijdje voort, want hoe plezierig het ook mag zijn om naar de cinema te gaan, met het hele gezin is het toch direct een serieuse hap uit het budget.

Drie dagen naar Lord of the Rings gekeken. De drie films op drie dagen. Kon erger dus.

‘t Was leuk om ze nog eens terug te zien. Voor mij was het toch al even geleden.

Louis, Anna en Zelie hebben ze alledrie bekeken, alhoewel het woord ‘bekijken’ misschien niet zo toepasselijk is voor Anna. Gisteren hebben de kinderen van mijn nicht afwisselend gekeken en Jan heeft ongeveer de helft gezien. Vandaag heeft Jan niet meer gekeken: hij verkoos de Wii.

Louis heeft er lang achter gezaagd en heeft nu dus de films gezien, volledig in het Engels dan nog. Ik vermoed dat hij er nog wel om zal vragen want hij was zeer enthousiast.

Morgen geen films, wel (nog eens) opruimen in de voormiddag en in de namiddag feest voor Jan. Zal ook wel leuk zijn.

Geen opruimen vandaag. Drie dagen opruimen én vakantie. Het is genoeg geweest, toch voor even en toch voor de kinderen. Ze hebben goed meegewerkt, maar ze mogen ook een beetje genieten van de vakantie.

En dus installeerden we ons vlak na het middageten (dat eens vroeger viel dan 14u) voor de TV met de eerste film van Lord of the Rings.

Louis zat er al een tijdje om te vragen en ik had er eerlijk gezegd mijn twijfels bij. Maar het mocht van den anderen en ik ging erbij zijn om uitleg te geven, dus we konden maar proberen.

En uiteindelijk vergeet ge soms dat kinderen dingen niet zien zoals volwassenen. Er bleek geen reden om ongerust te zijn.

Louis en Jan vonden het fantastisch. Zelie zat gebiologeerd te kijken en alleen Anna vond het soms eng, maar voor het grootste deel zat ook zij gewoon te kijken of te spelen (zij heeft nog aandachtsspanne van langer dan een aantal minuten).

Meer dan drie  uur film en als het gedaan was wilden ze direct verder kijken naar de andere films. Niet dat we dat gedaan hebben, maar het was toch een duidelijk teken dat ze er geen probleem mee hebben.

Morgen komen de kinderen van mijn nicht. Misschien dat zij geïnteresseerd zijn om mee te kijken naar de tweede film en zo niet, dan vinden we wel wat anders te doen.

Ik kon het niet beter gezegd hebben.

Dan zit ge zo te kijken naar iets waar uw kind (en alle andere kinderen uit de klas) een heel jaar enthousiast heeft over gedaan, en dan moet ge toch wel een paar keer heel hard slikken want dat is wel ongelooflijk ontroerend. Zo uw kind op het scherm te zien.

Zelie was zo trots en enthousiast en heeft vriendin E. uit de straat meegenomen en vriendin E. zei achteraf iets in de zin van: “jullie film heeft misschien maar 20′ geduurd, maar hij was zeer goed. De film van x duurde anderhalf uur en die was zeer slecht’. Om maar te zeggen: het moet niet lang zijn, als het maar goed is en dat zij het ook heel goed vond.

En zo wordt het einde van het schooljaar ook een beetje aangekondigd. Nog anderhalve week en het zit er weer op voor dit jaar.

Oeps! De titel stond er eerst zonder * en met een e, maar rap veranderd want hoeveel (ongewenste)bezoekers ging mij dat wel niet opleveren.

Maar terzake. De reden voor die uitroep is niets minder dus dan de film, na de serie: Sex and the City, die ik vanavond ben gaan bekijken met twee vriendinnen met nog dezelfde naam ook (wat eigenlijk een gemak is want zo kon ik mij dus niet vergissen als ik tegen de ene iets wou zeggen en per ongeluk de naam van de andere zou uitspreken).

De film dus. Eerlijkheid gebied mij twee dingen op voorhand te zeggen: ten eerste dat ik fan ben van de serie. Ik hou van de humor, van de stijl, van de personnages, van de verhaallijnen (oh zo herkenbaar soms) en ja, ik ben een vrouw, van de kledij. De schoenen, daar smelt ik niet zo van want ik ben niet zo’n soort vrouw, alhoewel, sommige paren… Ten tweede: ik ben de meest afschuwelijke filmcriticus. Enige diepgang en onderbouwde mening moet ge dus niet van mij verwachten.

Voor mij zijn films, net als boeken, iets geheel gevoelsmatig: als ik er ‘in’ zit, dan is het geslaagd voor mij. Als ik meevoel met de personnages, als ik geen moeite moet doen om aan het einde te geraken, dan is het meer dan OK. Dan is het zelfs zeer goed.

Vandaar dat ge mij boeken van allerlei genres kunt zien lezen zonder morren. Toegegeven, als ik zelf moet kiezen ga ik meestal richting detectives, thrillers, who-done-it’s en chicklit, maar als dat slecht geschreven is leg ik het ook naast mij neer. Langs de andere kant heeft Michel mij Asimov laten lezen en daar was ik ook volledig mee weg, zo erg zelfs dat ik zijn hele collectie (en een hele hoop andere fantasy dingen) verslonden heb.

‘t Zelfde dus voor films: persoonlijke keuze dan pak ik een wijvenfilm (vandaar mijn genot met de wijvenfilms op WijfTV de laatste maanden – alhoewel ik de indruk heb dat het ook ferm verminderd is), maar als die niet goed is, is hij niet goed en ga ik dat niet ophemelen for the sake of.

De film van vanavond dan. Ik had vooral gelezen dat het leuk was voor vrouwen voor de kledij dus. Schoenen zijn er vanavond veel minder getoond dan in de serie, dus daar spreken we zelfs niet over. In het begin zijn de outfits mij wel degelijk opgevallen, vooral toen ze in de intro alleen al elk van de vier vrouwen om de x aantal seconden in een andere outfit toonden, maar eens de inleiding achter de rug begon het verhaal en ik moet bekennen, op een paar opmerkelijke stuks na, weet ik zelfs niet meer wat ze allemaal aanhadden. Wat zeer positief is want dat betekent dat, voor mij toch, de kledij was wat het moest zijn: kleren die de acteurs aanhadden omdat ze er moeilijk naakt konden rondlopen. Ze waren niet het belangrijkste van de film, enkel een amusant, mooi maar niet storend behangpapier.

Het verhaal had mij mee van het begin tot het einde: hartelijk moeten lachen, soms glimlachen, op andere momenten bedenkelijk en hier en daar eens goed moeten slikken om een traan tegen te houden. Ik zat dus duidelijk helemaal ‘in’ de film en toen hij voorbij was was het even verschieten want bleek dat we daar meer dan 2,5 uur hadden gezeten: die uren waren voorbij gevlogen zonder dat ik er erg in had.

Goede film? Voor mij wel dus. Een zeer ontspannen avond en ik heb met plezier mij ticket betaald. Een aanrader? Eigenlijk wel: er zit boodschap en drama en humor in maar het is en blijft luchtige kost. Moet ge de serie kennen? Neent. Absoluut niet. Ten eerste is er een (minieme) inleiding en introductie van de vier vrouwen en hun voorgeschiedenis en ten tweede staat de film er op zichzelf. Om te bevestigen: één van de vriendinnen kent de serie absoluut niet en zij vond het ook een goede film. Ze vond niet dat ze iets gemist had.

Voila: my two cents. En nu bedtijd.

Na twee drukke vergaderavonden ben ik vanavond thuis. Op een woensdag. Met een wijvenfilm op WijfTV dus. Must love Dogs.

Fijn, want het is met John Cusack en die vind ik wreed wijs. En anderzijds verschiet ik er altijd van dat die mens ook ouder wordt. In mijn geheugen zit hij blijkbaar vastgeroest in zijn twintiger jaren.

Vandaag kijk ik alleen: den anderen zit beneden iets uit te leggen over foto’s en beelden en whatnot. Iets technisch en misschien niet te ingewikkeld maar soms is het beter bewust iets niet te leren. Ziet dat ie dan gaat zeggen dat ik het zelf moet doen.

Dus nu nog een beetje genieten, dan vroeg in bed (het is al wat laat geworden met de vergaderingen). Morgen ook thuis, alleen met de kinderen. Pay back vermoed ik voor gisterenavond

Ik heb er hier zo één in huis (kuch, proest *verslikt zich bijna dood*) want hij ziet graag wijvenfilms. En dat klopt nog ook hoor want vanavond zapte hij zelf door naar een ‘wijvenfilm’, met J. Lo en Jane Fonda.

Het is een aandoening die nog maar redelijk recent is. Enfin, het duurt al een paar jaar, maar in verhouding met de tijd waarin wij samen zijn, is het recent. Maar ge hoort mij niet klagen.

Daar houdt het bij op hoor, en ook: dankbaar zijn voor de kleine dingen en zo, nietwaar. ‘k Vraag mij eigenlijk af wat dat gaat geven binnen nog eens 16 jaar.

Gisterenavond nog eens naar de film geweest. Niet zomaar een film, neen hoor. Het was in het kader van het Filmfestival, Memory of film en we gingen naar ‘Blade Runner, the Final cut’.

Nu, bij de ‘Final Cut’ heb ik zo mijn bedenkingen. Er zijn ondertussen al een aantal versies van die film op de markt dat het mij niet zou verbazen als ze erop blijven voortborduren. Maar dit geheel terzijde.

Ik heb ooit wel eens dus een versie gezien, waarin ik mij meen te herinneren dat op het einde het personage van Harrison Ford zelf begon te twijfelen of hij wel of niet een replica was … of wist hij dat hij het nu echt wel was. Enfin, ook details, gewoon maar om aan te geven dat ik die film (of een versie ervan) toch wel al gezien had en het altijd wel leuk is om films uit vervlogen tijden terug te zien.

Toen ik hem de eerste maal zag vond ik dat wel een zeer goede film. Meeslepend, intrigerend en de actie was zeer spannend. Moet ik erbij zeggen dat ik toen zeer jong en geheel kritiekloos was? Goes without saying, zou ik zo zeggen. Niet dat ik hem gezien heb bij het uitbrengen ervan, ik was amper 12 toen, maar ik vermoed dat het de tweede versie moet geweest zijn en dus was ik amper 22 toen (ondertussen heeft mijn wederhelft bevestigd dat het de tweede versie was en dat we die samen hebben bekeken in de cinema).

De film gisteren was goed, maar ook niet meer. Over de jaren ben ik dus wel een beetje kritischer geworden en ja, ook de snelheid waarmee we tegenwoordig een film beleven heeft invloed. Blade Runner dateert nog van de tijd dat het niet echt vooruit moest gaan. Alles is trager en dat ben ik echt niet meer gewoon.

Ook incongruenties vallen mij nu meer op en dat zal dan weer te maken hebben met de snelheid van de film: je hebt tijd om erop te letten, om te zien dat niet alles ‘klopt’.

Maar de actie blijft spannend en is zeer vlot en heeft de tand des tijds zeer goed doorstaan. Vijftien jaar geleden zal ik Michel zijn arm wel murm geknepen hebben en dat heb ik gisteren ook weer gedaan. Ik verschiet eigenlijk wel nogal rap.

Bijna twee uur duurde de film en daarna zijn we nog ‘eentje gaan drinken’. En dat eentje werd er nog eentje en nog eentje … tot het plots 2u ‘s nachts was. Dat komt ervan als ge in goed gezelschap zit en aangename gesprekken kunt voeren, alhoewel de onderwerpen niet altijd even lichtvoetig waren.

Weinig geslapen dus vorige nacht maar raar genoeg viel het vandaag al bij al nog mee.

Gekookt deze morgen en deze middag leuk gezelschap over de vloer om ons te helpen de zuurkool op te eten. Het is jammerlijk mislukt, maar niet bij gebrek aan goede wil en een flinke appetijt. Het had er eerder mee te maken dat zelfs acht personen geen 4kg zuurkool kunnen opeten

Even een klop gekregen vlak na het eten maar niets dat een goed kopje koffie niet kon verhelpen. Eens het gezelschap terug huiswaarts was gekeerd zat ik vol energie en heb ik de afwas gedaan, gewassen, gesorteerd en geplooid.

De kinderen zitten nu in bed en nu ben ik wel volledig op. ‘t Zal niet laat worden vanavond … maar ik heb dat nog al gezegd.