San’s Weblog

Oeps! De titel stond er eerst zonder * en met een e, maar rap veranderd want hoeveel (ongewenste)bezoekers ging mij dat wel niet opleveren.

Maar terzake. De reden voor die uitroep is niets minder dus dan de film, na de serie: Sex and the City, die ik vanavond ben gaan bekijken met twee vriendinnen met nog dezelfde naam ook (wat eigenlijk een gemak is want zo kon ik mij dus niet vergissen als ik tegen de ene iets wou zeggen en per ongeluk de naam van de andere zou uitspreken).

De film dus. Eerlijkheid gebied mij twee dingen op voorhand te zeggen: ten eerste dat ik fan ben van de serie. Ik hou van de humor, van de stijl, van de personnages, van de verhaallijnen (oh zo herkenbaar soms) en ja, ik ben een vrouw, van de kledij. De schoenen, daar smelt ik niet zo van want ik ben niet zo’n soort vrouw, alhoewel, sommige paren… Ten tweede: ik ben de meest afschuwelijke filmcriticus. Enige diepgang en onderbouwde mening moet ge dus niet van mij verwachten.

Voor mij zijn films, net als boeken, iets geheel gevoelsmatig: als ik er ‘in’ zit, dan is het geslaagd voor mij. Als ik meevoel met de personnages, als ik geen moeite moet doen om aan het einde te geraken, dan is het meer dan OK. Dan is het zelfs zeer goed.

Vandaar dat ge mij boeken van allerlei genres kunt zien lezen zonder morren. Toegegeven, als ik zelf moet kiezen ga ik meestal richting detectives, thrillers, who-done-it’s en chicklit, maar als dat slecht geschreven is leg ik het ook naast mij neer. Langs de andere kant heeft Michel mij Asimov laten lezen en daar was ik ook volledig mee weg, zo erg zelfs dat ik zijn hele collectie (en een hele hoop andere fantasy dingen) verslonden heb.

‘t Zelfde dus voor films: persoonlijke keuze dan pak ik een wijvenfilm (vandaar mijn genot met de wijvenfilms op WijfTV de laatste maanden - alhoewel ik de indruk heb dat het ook ferm verminderd is), maar als die niet goed is, is hij niet goed en ga ik dat niet ophemelen for the sake of.

De film van vanavond dan. Ik had vooral gelezen dat het leuk was voor vrouwen voor de kledij dus. Schoenen zijn er vanavond veel minder getoond dan in de serie, dus daar spreken we zelfs niet over. In het begin zijn de outfits mij wel degelijk opgevallen, vooral toen ze in de intro alleen al elk van de vier vrouwen om de x aantal seconden in een andere outfit toonden, maar eens de inleiding achter de rug begon het verhaal en ik moet bekennen, op een paar opmerkelijke stuks na, weet ik zelfs niet meer wat ze allemaal aanhadden. Wat zeer positief is want dat betekent dat, voor mij toch, de kledij was wat het moest zijn: kleren die de acteurs aanhadden omdat ze er moeilijk naakt konden rondlopen. Ze waren niet het belangrijkste van de film, enkel een amusant, mooi maar niet storend behangpapier.

Het verhaal had mij mee van het begin tot het einde: hartelijk moeten lachen, soms glimlachen, op andere momenten bedenkelijk en hier en daar eens goed moeten slikken om een traan tegen te houden. Ik zat dus duidelijk helemaal ‘in’ de film en toen hij voorbij was was het even verschieten want bleek dat we daar meer dan 2,5 uur hadden gezeten: die uren waren voorbij gevlogen zonder dat ik er erg in had.

Goede film? Voor mij wel dus. Een zeer ontspannen avond en ik heb met plezier mij ticket betaald. Een aanrader? Eigenlijk wel: er zit boodschap en drama en humor in maar het is en blijft luchtige kost. Moet ge de serie kennen? Neent. Absoluut niet. Ten eerste is er een (minieme) inleiding en introductie van de vier vrouwen en hun voorgeschiedenis en ten tweede staat de film er op zichzelf. Om te bevestigen: één van de vriendinnen kent de serie absoluut niet en zij vond het ook een goede film. Ze vond niet dat ze iets gemist had.

Voila: my two cents. En nu bedtijd.

Na twee drukke vergaderavonden ben ik vanavond thuis. Op een woensdag. Met een wijvenfilm op WijfTV dus. Must love Dogs.

Fijn, want het is met John Cusack en die vind ik wreed wijs. En anderzijds verschiet ik er altijd van dat die mens ook ouder wordt. In mijn geheugen zit hij blijkbaar vastgeroest in zijn twintiger jaren.

Vandaag kijk ik alleen: den anderen zit beneden iets uit te leggen over foto’s en beelden en whatnot. Iets technisch en misschien niet te ingewikkeld maar soms is het beter bewust iets niet te leren. Ziet dat ie dan gaat zeggen dat ik het zelf moet doen.

Dus nu nog een beetje genieten, dan vroeg in bed (het is al wat laat geworden met de vergaderingen). Morgen ook thuis, alleen met de kinderen. Pay back vermoed ik voor gisterenavond

Ik heb er hier zo één in huis (kuch, proest *verslikt zich bijna dood*) want hij ziet graag wijvenfilms. En dat klopt nog ook hoor want vanavond zapte hij zelf door naar een ‘wijvenfilm’, met J. Lo en Jane Fonda.

Het is een aandoening die nog maar redelijk recent is. Enfin, het duurt al een paar jaar, maar in verhouding met de tijd waarin wij samen zijn, is het recent. Maar ge hoort mij niet klagen.

Daar houdt het bij op hoor, en ook: dankbaar zijn voor de kleine dingen en zo, nietwaar. ‘k Vraag mij eigenlijk af wat dat gaat geven binnen nog eens 16 jaar.

Gisterenavond nog eens naar de film geweest. Niet zomaar een film, neen hoor. Het was in het kader van het Filmfestival, Memory of film en we gingen naar ‘Blade Runner, the Final cut’.

Nu, bij de ‘Final Cut’ heb ik zo mijn bedenkingen. Er zijn ondertussen al een aantal versies van die film op de markt dat het mij niet zou verbazen als ze erop blijven voortborduren. Maar dit geheel terzijde.

Ik heb ooit wel eens dus een versie gezien, waarin ik mij meen te herinneren dat op het einde het personage van Harrison Ford zelf begon te twijfelen of hij wel of niet een replica was … of wist hij dat hij het nu echt wel was. Enfin, ook details, gewoon maar om aan te geven dat ik die film (of een versie ervan) toch wel al gezien had en het altijd wel leuk is om films uit vervlogen tijden terug te zien.

Toen ik hem de eerste maal zag vond ik dat wel een zeer goede film. Meeslepend, intrigerend en de actie was zeer spannend. Moet ik erbij zeggen dat ik toen zeer jong en geheel kritiekloos was? Goes without saying, zou ik zo zeggen. Niet dat ik hem gezien heb bij het uitbrengen ervan, ik was amper 12 toen, maar ik vermoed dat het de tweede versie moet geweest zijn en dus was ik amper 22 toen (ondertussen heeft mijn wederhelft bevestigd dat het de tweede versie was en dat we die samen hebben bekeken in de cinema).

De film gisteren was goed, maar ook niet meer. Over de jaren ben ik dus wel een beetje kritischer geworden en ja, ook de snelheid waarmee we tegenwoordig een film beleven heeft invloed. Blade Runner dateert nog van de tijd dat het niet echt vooruit moest gaan. Alles is trager en dat ben ik echt niet meer gewoon.

Ook incongruenties vallen mij nu meer op en dat zal dan weer te maken hebben met de snelheid van de film: je hebt tijd om erop te letten, om te zien dat niet alles ‘klopt’.

Maar de actie blijft spannend en is zeer vlot en heeft de tand des tijds zeer goed doorstaan. Vijftien jaar geleden zal ik Michel zijn arm wel murm geknepen hebben en dat heb ik gisteren ook weer gedaan. Ik verschiet eigenlijk wel nogal rap.

Bijna twee uur duurde de film en daarna zijn we nog ‘eentje gaan drinken’. En dat eentje werd er nog eentje en nog eentje … tot het plots 2u ’s nachts was. Dat komt ervan als ge in goed gezelschap zit en aangename gesprekken kunt voeren, alhoewel de onderwerpen niet altijd even lichtvoetig waren.

Weinig geslapen dus vorige nacht maar raar genoeg viel het vandaag al bij al nog mee.

Gekookt deze morgen en deze middag leuk gezelschap over de vloer om ons te helpen de zuurkool op te eten. Het is jammerlijk mislukt, maar niet bij gebrek aan goede wil en een flinke appetijt. Het had er eerder mee te maken dat zelfs acht personen geen 4kg zuurkool kunnen opeten

Even een klop gekregen vlak na het eten maar niets dat een goed kopje koffie niet kon verhelpen. Eens het gezelschap terug huiswaarts was gekeerd zat ik vol energie en heb ik de afwas gedaan, gewassen, gesorteerd en geplooid.

De kinderen zitten nu in bed en nu ben ik wel volledig op. ‘t Zal niet laat worden vanavond … maar ik heb dat nog al gezegd.

Ik zit hier al nen helen tijd met een grote glimlach op mijn gezicht wegens Zalige TV.

Programma? Pretty Woman uiteraard.

‘t Is uiteraard niet de eerste keer dat ik hem zie, zelfs niet de derde keer, en het zal alleszins niet de laatste keer zijn. Genieten gewoon.

Onlangs heb ik ‘The Bourne Identity’ en ‘The Bourne Supremacy’ gelezen.

Eerst had ik de film gezien van de ‘Identity’ en toen ik het boek las kwam ik tot het, voor mij toch wel verbazingwekkende besluit, dat boek en film zo goed als niets met elkaar gemeen hadden.

Ja, de personages komen in beiden voor, allez, hun namen toch, de basis (tiep met geheugenverlies probeert identiteit te achterhalen) is dezelfde, er komt in beiden een vrouw in voor, maar daar stopt het zo een beetje.

Het verhaal is helemaal anders, zelfs tegenovergesteld want in de film is hij een moordenaar, in het boek iemand die zogenaamd een moordenaar is, maar dan alleen in naam. De vrouwelijke inbreng is ook volledig anders en wat er gebeurd met de verschillende personages ligt ook in compleet tegenovergestelde lijn.

Na het eerste boek ben ik het tweede beginnen lezen. Het is zo goed als uit en gisteren zag ik dan de film ‘The Bourne Supremacy’.

Hoe groot het verschil ook is tussen het boek en de film ook is in het geval van ‘Identity’, daar zijn er tenminste toch een miniem aantal elementen gelijk. In het geval van ‘Supremacy’ moogt ge zelfs enige gelijkenis volledig vegeten.

En dan is het nog niet alleen dat de twee in het geheel niets met elkaar gemeen hebben. De film is daarenboven nog archieslecht: geen enkele verhaallijn, alleen achtervolgingen en gevechten.

Nu is dus mijn vraag: ben ik dat of is het abnormaal dat, als een boek verfilmd wordt, je toch énige gelijkenis verwacht tussen de twee?

Vanmiddag had Anna weer een rood kaakje, een teken dat er waarschijnlijk weer een tand aan het uitkomen is. Dus controleren geblazen en ja hoor:

tand 6, snijtand rechtsonder, is een feit.

Bij zowel tand 5 als tand 6 hebben we eigenlijk niets gemerkt, behalve de rode kaak dan: geen koorts, geen wenen, niet lastig zijn, niets gewoon. Zalig. Het geeft tenminste hoop voor de overige 14 tanden.

‘k Ben er niet altijd goed in, maar ik heb zo toch mijn momenten. Zoals vorige zaterdag.

Sowieso is zaterdag de drukste dag bij ons in termen van activiteiten voor de kinderen. Het programma ziet er dan zo uit:

• 9-10.30: turnen Zelie
• tussen 9-10.30: boodschappen doen
• 10.50-12.30: tekenschool Zelie
• 11.30-12.30: turnen Louis
• 14-17: scouts Zelie

Gans de voormiddag is dat dus rondrijden en waar mogelijk spring ik dan nog even thuis binnen om vanalles te doen voor het eten, of beter: om instructies aan Michel te geven voor het eten. Aangezien zowel Louis als Zelie dan ’s middags gedaan hebben om 12.30 springt Michel dan bij (met velo) om Zelie af te halen.

Dan is het vlug, vlug alles op tafel zetten om te eten, Jan in bed steken en Zelie voeren. Daarna is het even kalm tot we Zelie weer moeten afhalen.

Zaterdag was er een planswijziging. Het zou geen scouts zijn want we hadden tickets voor het filmfestival (voor kinderen) en dus zou ik met Zelie en Louis daar naartoe gaan. Michel moest al om 12u op het festival zijn (voor iets dat totaal niets te maken had met onze tickets) en dus kon hij Zelie niet afhalen, én er moest een oplossing gevonden worden voor onze twee jongste spruiten.

Nieuwe planning: de voormiddag bleef ongeveer hetzelfde. Wijzigingen: geen boodschappen doen (wijselijk vrijdag gedaan) en in de plaats naar daarvan me geconcentreerd op het voorbereiden van het middageten (m.a.w. duidelijke instructies aan Michel gegeven), Louis afgehaald op het turnen om 12.15, langs thuis gepasseerd om alles in te laden, Zelie afgehaald en naar mamie en grandpère gereden voor het middageten: zij gingen immers op ons twee prutskens passen.

Gezien alles goed voorbereid was qua eten (alleen nog vis bakken en de rest lichtjes opwarmen) zaten we in een mum van tijd aan tafel en waren we op tijd klaar zodat ik zelf Jan nog in bed kon steken en toch nog ruim op tijd in de cinema was.

Een beetje hectisch allemaal en achteraf gezien relatief onnodig: ik had mijn mail ’s ochtends niet meer gelezen of ik had beroep kunnen doen op mijn schoonouders, maar al bij al viel het mee.

Ja, ik heb ook mijn momenten, al zijn ze zeldzaam.

Gisteren liet Michel mij totaal onverwacht in de steek. Tsien, ik moet daar nu toch ongeveer gewoon aan worden

Enfin, tijd voor mij om domme spelletjes op de computer te spelen (gisteren spider solitaire) en naar tv films te kijken.

Eerst iets afschuwelijks gezien op Vijf TV over een pop die levend werd. Nu, Zelie was nog wakker toen het begon en zij vond dat wel wreed wijs natuurlijk. Enige problemen gehad om haar nog in bed te krijgen, maar toch gelukt na enige strenge woorden.

De tweede film was “Not without my daughter” met Sally Fields over een Amerikaans vrouw die met haar (Iraanse) man en dochter op familiebezoek ging in Iran en dat haar man toen besloot om daar te blijven. Gezien ze, wegens getrouwd te zijn met een Iraniër, automatisch Iraans burger was geworden viel ze onder Iraans recht en kon de Amerikaanse ambassade niets doen om haar daar weg te krijgen en nog minder om haar dochter mee te krijgen.

Enfin, na veel vijfen en zessen vlucht ze wel, met dochter en al, en komt ze dus terug in Amerika.

De reden waarom ik mij hierover verbaas is dat ik ervan overtuigd was die  film al gezien te hebben, maar niet helemaal, dus dacht ik om gisterenavond het begin mee te pikken en dan, vanaf het deel dat ik het gezien had, te gaan slapen.

De film die ik gezien had was van Sally Field die terug naar Iran ging, van Amerika dus, om haar dochter illegaal te gaan ontvoeren, en ze deed dat met de hulp van een aantal Amerikanen die zich daarin gespecialiseerd hadden. Ik vroeg me dus toen af hoe die dochter ooit met haar papa in Iran was verzeild geraakt en haar mama terug in Amerika was beland.
De versie gisteren daarentegen begon zoals hierboven beschreven en noch moeder, noch dochter konden Iran verlaten. Beiden werden constant bewaakt door manlief en zijn familie. Uiteindelijk zijn ze kunnen ontsnappen met de hulp van Iranezen, niet Amerikanen dus.

Zijn er dus twee versies van dezelfde film (want de acteurs zijn toch dezelfde dacht ik) of vergis ik mij hier nu schromelijk? Nog een misterie bij?