San's Weblog

‘t Is hier zeer druk, zo tijdens de Gentse Feesten. Er ‘moet’ buitengegaan worden, want wij hebben een engagement dat wij (met veel plezier) moeten vervullen.

Dus zijn wij weg van ’s middags (enfin, rond 14.30u vertrekken we hier toch) tot ’s avonds en dan moet er nog gekookt worden …

Er zijn nog dingen die ik zou willen doen, maar de tijd is nu eenmaal beperkt en daar moet je het mee doen. En al dat andere, zijnde de huishoudelijke taken, die stoppen uiteraard ook niet omdat er buitenshuis dingen te doen zijn.

Dus heb ik mij een beetje georganiseerd vandaag, zodat het niet volledig de spuigaten uit zou lopen tegen het einde van de Feesten. Het eten voor vanavond is grotendeels voorbereid, zodat ik mij niet moet opjagen als het weer een beetje uitloopt, er zijn twee machines ingestoken, de living is (een beetje toch) opgeruimd, de vuilniszakken staan klaar om buiten gezet te worden (donderdag is feestdag, weetwel), de afwasmachine draait en de rest van de was is gesorteerd en klaar om vanavond ingestoken te worden.

Zo georganiseerd, soms verbaas ik mijzelf *tijd om weer te vertrekken*

‘t Zal hier een beetje kalm worden, de komende 10 dagen want het zijn Gentse Feesten en zoals elk jaar gaan we ons daar weer in smijten.

Met ‘ons’, daar bedoel ik dus de kinderen en ikzelf wat betreft het op pad gaan om dingen te zien en daarna er dan over schrijven, en den anderen die achter zijn computer blijft om het allemaal online te kunnen brengen. Niet voor onze eigen blogs, maar voor het Project natuurlijk.

Dus als jullie willen weten wat wij zoal gaan bekijken volgende dagen, één adres: Gentblogt.

Wij beginnen er al een dagje vroeger mee, met de Feesten: vanavond gaan we naar de première van Anna, de musical, van Kamer 58. We hebben al een aantal producties van hen gezien en hebben het ons nog nooit beklaagd, dus ik kijk er wel naar uit. Zelie en Louis mogen mee en die zien het ook helemaal zitten.

Bye for now. Misschien dat ik af en toe nog even langs kom, maar ik vrees er een beetje voor.

Voor alle details, klikt’keer op de affiche.

Kijk zie. De ene dag doet ge een oproep, de volgende zijt ge gewonnen. Of beter, Gentblogt, beter gekend als Het Project, is vandaag verkozen tot beste stadsblog (volledige resultaten alhier).

Jippie jee voor ons en vooral, jippie jee voor jullie allemaal die voor ons gestemd hebben. Bedankt.

Dit weekend was het digitale doe-beurs in Gent. Den anderen zat daar het hele weekend voor het Project, dus was ik alleen met de kinderen.

Zaterdagvoormiddag was er de normale routine en met Louis op weekend was dat toch één kind minder om rekening mee te moeten houden. ’s Namiddags, eens Zelie naar de scouts was, ben ik met Anna en Jan een bezoek gaan brengen aan hun papa. Ik wou wel eens zien wat er te doen was én er was daar kinderopvang en misschien zouden de kinderen dat wel leuk vinden.

En of ze het leuk vonden. Terwijl ik boven een beetje probeerde te helpen bleven zij gezellig beneden spelen. Ze waren lang ook de enige kinderen en er waren twee meisjes om op de kinderen te passen, dus hoe veel meer aandacht konden ze zich wel niet wensen?

Anna is twee keer naar boven gekomen om te kijken of we er nog waren, maar Jan hebben we niet gezien. Ze was telkens in gezelschap van één van de meisjes en dat meisje moest telkens wachten tot ze terug naar beneden zou gaan: papa of ik mochten dat niet doen.

Deze voormiddag zijn we dan met z’n allen (min papa dan) Louis gaan afhalen. Na hun bad en middageten heb ik de kinderen dan gewoon rechtstreeks naar de opvang daar gebracht: Jan en Anna vroegen om terug te gaan en Zelie en Louis wilden wel meegaan.

Terwijl zij daar waren (met papa dus wel een verdieping hoger) ben ik terug naar huis gegaan om eindelijk de cakejes te bakken die Anna dan morgen naar school zal meenemen voor haar verjaardag. Zo’n gemak zeg als de kinderen er niet zijn en gij dan kunt doorwerken. Maar ze hebben zich zo geamuseerd en toen ik hen terug ging afhalen waren ze teleurgesteld: nu al?

Toch leuk hé als iedereen content is.

Sinds deze ochtend heb ik buikpijn. Zo geen doffe, ondefinieerbare pijn waardoor ge u ongemakkelijk voelt. Wel zo’n stekende pijn. Messcherpe stekende pijn. In het midden, dan weer wat lager, dan weer links of rechts. Pijnlijk is een understatement.

En vanavond is het ook Gent over Morgen in de Vooruit. Gelukkig was ik al niet van plan geweest om er naartoe te gaan, anders had ik zeker mogen afzeggen. Stil liggen in de zetel is al pijnlijk genoeg, laat staan dat ik in een drukke overvolle zaal zou willen gaan zitten.

Wie wel in de Vooruit zit, is den anderen. Hij zit daar omdat het hem intersseert maar ook voor het Project en hij doet van live-blogging.

En zo zit ik toch een beetje in gezelschap van vele mensen. Ge moet ook maar eens gaan kijken en regelmatig op refresh duwen.

Denkt u weleens: Goh, het zou toch tofkes zijn als Gentblogt eens wat meer over x of y zou schrijven? Mist u iets cruciaals op ons fantastische weblog? Had u graag wat meer sport gezien, of al eens een stukje over ruimtelijke ordening? Vindt u te weinig moderne muziek terug? Of blijft u helemaal op uw honger zitten wat betreft klassieke dans? Dat kan, inderdaad.

Gentblogt wordt namelijk gemaakt door vrijwilligers. Mensen die in hun vrije tijd de stad afschuimen en daarover berichten. Het is evident dat Gentblogt dus voornamelijk gaat over de interesses van onze redactieleden: want in onze vrije tijd gaan we natuurlijk enkel dingen doen die we leuk vinden.

Wil dat dan zeggen dat al de rest niet op Gentblogt kan? Hoegenaamd niet: wij zijn een vreselijk flexibele groep mensen. En wij zoeken mensen met dezelfde ingesteldheid en eender welke stadsgerelateerde interesse die zich bij ons willen vervoegen.

Concreet kan meewerken aan Gentblogt op heel veel verschillende manieren: heeft u een vlotte pen en is er iets waar u gaarne over mag berichten? Stuur ons uw idee door. Gaat u vaak naar concerten en heeft u overal een mening over? Spaar die mening niet voor uw vrienden alleen, maar giet ze in een recensie en deel ze met ons. Neemt u fijne foto’s in onze stad en kunt u daarover ook iets vertellen? Doormailen die handel. Hangt u op uren dat deftige mensen al lang in hun bed liggen nog aan de toog van allerhande duivelse afspanningen en hoort u daar wel eens leuke nieuwtjes en roddels? Laat het ons weten, of nog beter: trek op onderzoek en probeer uit te vogelen wat ervan aan is.

Of misschien heeft u wel een groot marketingtalent en wilt u dat ter beschikking stellen van de leukste stadsblog ter wereld?

Maar het kan ook anders: wilt u graag meewerken, maar heeft u niet meteen concrete ideeën? Stuur ons uw motivatie door, en wij schrijven u in op onze mailinglijst. Zo krijgt u allerhande persberichten van ons doorgestuurd, waarop u dan wild enthousiast kunt ingaan.

Om het kort samen te vatten: Gentblogt zoekt vers bloed, en misschien stroomt dat bloed wel door uw aderen. Stuur ons door wat u in gedachten had en wij laten u heel snel iets weten. Of kom misschien al eens kennis maken, dit weekend in De Centrale. U herkent ons aan onze innemende charme en oogverblindende schoonheid. En aan onze Gentblogt-button, natuurlijk.

Als u niet kunt langskomen, of u bent verlegen in het echte leven, mag u me gewoon een mailtje sturen (ilse@gentblogt.be). Wij kijken er allemaal heel erg naar uit.

Ik kan er jammer genoeg niet bij zijn, maar laat dat u niet tegenhouden.

Of eigenlijk het uwe.

‘k Heb het er hier nog niet over gehad en ik dacht eerst om er niets over te schrijven omdat ik daar toch niet aan zou meedoen. Het gaat namelijk over muziek en is iets nieuws op Het Project en ik en muziek, dat gaat niet goed samen.

Niet dat ik niet naar muziek luister, allez af en toe toch wel, maar dit nieuw ding heet uwged8 en dat is een top acht van Gentse groepjes (niet zo beperkend als het klinkt hoor: groepen waarvan tenminste één lid in Gent woont of studeert, we zijn daar niet zo eng in) en ge kunt daar dus groepjes instemmen. Maar om te stemmen moet ge wel eerst muziek zoeken en beluisteren en zien of ge het leuk vind of niet en alles en dus dacht ik: dat ga ik nooit doen want daarvoor ben ik veel te lui.

Maar vorige week was het dus de eerste top 8 en die heb ik dan wel beluisterd en wat blijkt: der stond daar wreed wijze muziek tussen. Groepen waarvan ik het liedje kende maar dus niet wist van wie het was maar ook dingen die ik niet kende en die wreed wijs waren.

Deze nacht was de deadline om te stemmen voor de tweede uwged8 en een half uur voordat die afliep heb ik een oplossing gevonden voor mijn luiheid: den anderen. Michel doet dat graag, nieuwe muziek ontdekken en dus heb ik hem gevraagd om een selectie te maken van dingen waarvan hij denkt dat ik ze wel leuk zou vinden. Die liedjes heeft hij dan afgespeeld en ik heb dan zo gezegd van ja, neen of mwoh en na een aantal liedjes dan gezegd: dat eerste/derde/xste en zo had ik plots ook een top drie en heb ik nog in tijd kunnen stemmen.

‘k Ben dus wreed benieuwd wat er dinsdag in de nieuwe top 8 gaat staan en of mijn dingen er ook zullen tussen staan (Michel heeft mij daarna wel laten weten hoe de groepen heten hé waarvoor ik gestemd heb dus ga ik dat wel kunnen herkennen).

Dus, zeker eens doen want ‘t is wreed wijs: gaan luisteren naar uwged8 en volgende week, zeker uw favorieten erin proberen stemmen. Trekt ondertussen ook nekeer aan de mouw van uw huisgenoten, familie, collega’s op het werk of in de klas, de fanclub van uw groep en stemmen maar. Gewoon hier klikken.

Ja kijk. De leeftijd begint zich serieus te laten voelen tegenwoordig. i. mag dan misschien geen drie maal zeven meer zijn, ik ben er zelfs geen vijf maal zeven meer en dan weegt alles nog meer door.

Zoals tegenwoordig wel meer het geval is is het hier een beetje (veel te?) druk. Rennen van hot naar her, vergadering hier, afspraak daar, feestje en wekelijkse activiteiten.

Gisteren heb ik de wekelijkse rondgang als een zombie doorworsteld. Een veel te korte nacht zorgde ervoor dat mijn humeur beneden alle peil was en de kinderen hebben het gemerkt, maar eigenlijk was dat vooral ’s morgens een probleem: tegen de namiddag kwam ik er weer een beetje door.

Grote schuldige was een feestje vrijdagavond. Niet zomaar een feestje: een zeer goed feestje, en ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over dacht. Er was zeer goede muziek, er waren fantastische mensen, er werd heel goed gedanst (dank daarvoor aan mijzelf en vriendin E. en babysit M. (die die avond niet van dienst was – ah ja: ik ga ons vier kinderen toch niet alleen thuislaten) om dat onderdeel in gang te trekken) en heel veel gekletst. Er waren frieten na middernacht die verslonden werden door een bende volk die blijkbaar thuis geen eten krijgt en ik vond het het beste Gentblogt feestje tot nu toe.

Gisteren is het mij uiteraard niet gelukt om vroeg in bed te kruipen zodat ik mij vandaag al niet veel frisser voel, maar de plicht roept dus heb ik niet al te veel tijd om mij te wentelen in zelfbeklag: morgen verjaart Jan en dus moesten er cakejes gebakken worden voor de kindjes van de klas, er moest vanmiddag eten op tafel komen en nu moeten er nog kleren gestreken worden, moeten we nog gaan zwemmen, daarna is het al tijd voor het avondeten en dan, gelukkig, eindelijk gaan slapen.

Pfff. En volgende week ziet het er alleszins niet beter uit.