San’s Weblog

Sinds dinsdagavond geen avond meer vrij gehad. Of neen, ik overdrijf: vrijdagavond was ik thuis en had ik niets te doen, maar gezien mijn algemene toestand van vermoeidheid de laatste tijd volstond die ene avond niet om op mijn plooien te komen.

Woensdagavond was het nog eens vergadering van de wijk. Deze vergaderingen hebben geen vast stramien: ze worden belegd hoe het uitkomt en meestal naar aanleiding van één of andere gebeurtenis. De aanleiding deze keer was o.a. de toekomstige ‘Aperitief in het Park’, onze jaarlijkse wijkgebeurtenis (voor de geïnteresseerden: 15 juni van 11u tot 13u). Op de vorige vergadering waren er ook een paar bezorgdheden bij de buurbewoners gerezen en om antwoorden te kunnen krijgen was onze wijkagent deze keer ook uitgenodigd én was hij afgekomen: speciaal zijn verlof onderbroken om aanwezig te kunnen zijn én, alhoewel hij gerust terug naar huis mocht nadat hij de vragen beantwoord had, hij is nog tot het einde gebleven.

Ik weet niet hoe het met uw wijkagent zit, maar de onze is wel degelijk begaan met ‘zijn’ wijk en wat er gebeurt en het is altijd interessant om horen wat ze nu wel en niet kunnen doen en voor welke zaken je bij hem moet zijn of bij het politiebureau. Het is wel een fijne mens en dat weet ik niet alleen van zijn bezoekje aan de vergadering, maar we hebben hem al een paar keer over de vloer hier ook gehad, dus ik weet het uit eerste hand.

De politie, uw vriend, is in het geval van onze wijkagent wel degelijk dat.

Donderdag nog een vergadering: met andere mensen van Het Project over de Gentse Feesten 2008: eens zien hoe we het dit jaar gaan/kunnen aanpakken. Zo samen rond tafel met een bende geëngageerde en toffe mensen, ik moet er geen tekeningske bij maken. Het was zelfs een beetje té gezellig wegens pas om half twee ’s nachts thuisgekomen. Zo van die situaties waar ge zit te kletsen en te babbelen en dat het wreed gezellig is en dat ge dan naar uw uurwerk kijkt om tot de ontdekking te komen dat het plots een gat in de nacht is.

Vrijdagavond dan maar een beetje gerecupereerd om toch een beetje energie te hebben voor zaterdag. Het hectische over-en-weer rijden van de zaterdag in de voormiddag. Geen scouts meer maar wel naar de kapper met de kinderen en dan ’s avonds wreed leuk bezoek: Freya en Peter. Wreed leuk om twee redenen: het zijn wreed wijze mensen dus een gezellige avond gegarandeerd, maar ook: ze gaan onze keuken voor ons maken en gisteren was het dus bespreken van de laatste details en plannen om dan effectief aan de slag te gaan.

‘t Was een zeer leuke avond en net zoals ik vorige keer mijn vooropgezet idee over hoe de keuken er zou uitzien moest opzij zetten, heb ik gisterenavond mijn mening moeten herzien over welke kleuren de keuken zal krijgen. Ik dacht aan donkergrijze kasten en een felgroene accentmuur. De kasten blijven donkergrijs, maar de kleuren op de muren zullen allesbehalve fel zijn en ik vind dat zelfs meer dan ok. Wat ik eigenlijk het leukst vond aan de avond en de bespreking, was dat, als er iets anders voorgesteld werd dan wat ik in mijn hoofd had, ik daar altijd een deftige en duidelijke uitleg bij kreeg zodat ik begreep waarom iets wel of niet zou werken. Onderbouwde uitleg. Altijd goed. En ook, mensen die weten met wat ze bezig zijn.

Enfin, we kennen nu de details en Michel heeft er een gadget bij: een kraan met een lichtje in. Zo content als een katje was hij met die optie en hij sprong erop. Een geluk want wat hij eerst in zijn gedacht had was een gedrocht van over de 80 cm en moest de afwasbak nu tegen de muur gestaan hebben, tot daar toe, maar gezien onze afwasbak in een soort eiland zal zitten zag ik dat niet zo direct zitten. Opgelost dus.

En nu is het in spanning afwachten tot de datum bekend is dat ze hier kunnen beginnen (na levering materialen en maken van de kasten in hun atelier en al). Wijze tijden in het vooruitzicht.

Onze frigo was dringend aan uitkuisen toe en toen ik zag dat ik vannamiddag toch wel een klein uurke ‘vrij’ had, dacht ik: dat doe ik algauw eens.

Mis poes dus. Zoals altijd heb ik dat serieus onderschat en zo erg, dat dat ene uurke eigenlijk net volstond om alles uit te halen en de boel te ontmantelen. Want als ik iets doe, dan doe ik het wel grondig, dan moet alles wat los kan ook los komen om tot in het kleinste hoekje te kunnen schuren en frotten.

Bijna drie uur later blinkt hij weer als nieuw en staat alles netjes terug waar het moet staan. We kunnen weer even voort.

Een tijd geleden had ik iemand die voor mij de strijk deed. Iemand privé waar ik dan ’s avonds laat nog mijn mand(en) kon naartoe brengen en ze een dag of (maximaal) twee later kon ophalen.

Mijn strijkster kreeg dan gezondheidsproblemen en het was gedaan met de strijk te brengen en sindsdien is mijn huis niet echt om aan te zien. In eerste instantie zag het er niet naar uit dat het nog zou in orde komen. Toch niet genoeg om ooit nog mijn strijk te kunnen brengen, wel goed genoeg om weer gezond en gelukkig door het leven te gaan.

Maar vandaag kreeg ik het beste nieuws: mijn strijkster is toch voor de volle 100% hersteld en is herbegonnen met strijken. Dus kan ik ook opnieuw mijn strijk brengen.

Haha. Nu nog wachten tot Michel terug is en dan begin ik een paar keer over en weer te rijden.

Ik heb het strijkijzer aangezet

Nu nog uit mijnen zetel geraken

Vandaag is de beste schoonmoeder van de wereld langsgeweest met een tuinarchitect. Ze geeft ons een plan voor onze tuin kado, en mensen die al eens een plan gevraagd hebben aan een tuinarchitect, die weten welk een schoon kado dat wel niet is.

Dus deze namiddag was het zover: een meneer in rubberlaarzen die zich oriënteerde op ons lapje onbebouwde grond (ook wel eufimistisch ‘tuin’ genoemd) en er direct ‘iets’ in zag. Eens binnen heeft hij nog een paar dingen gevraagd (wat wij willen in de tuin, wat er absoluut wel in moet komen en wat we absoluut niet zien zitten) en binnenkort zal hij dan contact opnemen om het eerste plan te tonen en bespreken.

We beginnen dus weer met verbouwingen en het lijkt er dus meer en meer op dat dit de allerlaatste keer zal zijn, dat hierna alles, zowel binnen als buiten, gedaan zal zijn.

Tien jaar na aankoop zal het huis eindelijk dan (zo goed als volledig) in orde staan. Ik kan bijna niet wachten.

Nog maar een goed half jaar geleden hebben we hier een aantal kranen vervangen in huis. Lekkende kranen die, logischerwijs, meer slecht dan goed deden.

Voor de kraan in de badkamer gingen we voor het model ‘el cheapo’. De badkamer zal in één van de komende jaren toch grondig onder handen moeten genomen worden en ik had geen zin om dus veel geld uit te geven voor een voorlopig ding. Verkeerde beslissing dus.

Ik denk dat die kraan het twee maanden heeft uitgehouden en plots draaide ze door. Na veel prutsen en doen kreeg ik ze op een stand waarop ze af en toe drupte, maar echt volledig dicht geraakte ze nooit. Op een bepaald moment dus zelfs beslist dat die kraan niet meer mocht aangeraakt worden, wegens dat ze, telkens ze opnieuw moest dichtgedraaid worden, het lekken alleen erger werd.

Tot de bewuste kraan eergisteren per abuis toch nog eens werd opengedraaid en toen was het hek volledig van de dam: ik kreeg ze met geen stokken meer dicht. Totaal doorgedraaid en het water stroomde er zo hard uit dat de lavabo bijna overliep.

De enige oplossing was om de hoofdwaterkraan dicht te draaien met als resultaat dat ik zelfs geen was- of afwasmachine meer kon insteken, uiteraard de afwas ook niet handmatig kon doen of zelfs de kinderen in bad steken.

Vandaag dan thuis gebleven om het probleem aan te pakken: op naar de Brico om een nieuwe kraan. Deze keer heb ik me een beetje laten adviseren over een degelijk ding dat toch nog geen stukken van mensen kost (die dingen zijn duur man): goed prijs/kwaliteit verhouding dus.

Daarna linea recta naar huis, even mails gekeken en aan de klus begonnen. Gelukkig had ik vorige keer goed opgelet toen mijn persoonlijke expert mij hielp en wist ik dus dat de hele lavabo eruit moest vooraleer ik iets kon doen.

Het was een beetje prutsen en niet al te gemakkelijk, maar na een uurtje werk is het uiteindelijk gelukt: er staat een nieuwe kraan aan de lavabo. Ze sluit goed, ze geeft warm en koud water, ze drupt niet. Ik heb zo’n mengkraan gekocht deze keer met een handvat dat op en neer gaat zodat het risico op overdraaien ook drastisch verminderd is.

Waarom dus missie maar half geslaagd? Het is mij niet gelukt om de flexibel waterdicht vast te krijgen: nu komt het water er langs daar uit. Vanavond zal het dus weer hoofdwaterkraan dichtdraaien worden, maar ondertussen zijn de kinderen gewassen en zal de afwasmachine haar ding gedaan hebben.

Morgen is een werkdag maar vrijdag zal ik mij dus nog eens onder mijnen lavabo mogen nestelen om een oplossing te vinden. Dat of beginnen rondbellen voor professionele hulp, alhoewel ik daar tot nu toe geen succes in gehad heb want voor een lekkende kraan is het blijkbaar niet de moeite om af te komen. Andere hulp/raad is uiteraard ook welkom

Wij zijn serieus aan het nadenken over de inrichting van ons huis. Misschien wist u het al, of misschien ook niet, maar binnen een maand of twee herbeginnen de verbouwingswerken hier weer. De derde keer en hopelijk is het deze keer de laatste keer maar dat is vooral hoop.

Wat er allemaal zal gebeuren? Nieuwe keuken, kasten boven en de benedenverdieping van het achterhuis. Wat er allemaal nog zou moeten gebeuren? Het inrichten van onze slaapkamer, het plaatsen van een nieuwe badkamer, de douche op de kinderverdieping en het (eindelijk volledig) afwerken van de kinderkamers. Afhankelijk van wat dat eerste deel allemaal gaat kosten, doen we misschien voort, terwijl we bezig zijn hé.

Maar één ding is dus zeker: in ons huis zelf worden twee kamers volledig afgewerkt, zijnde de keuken en de living, en in het achterhuis wordt de benedenverdieping volledig afgewerkt. Als we zover zijn zal het al een pak aangenamer leven worden.

Ondertussen doen we ideeën op van hoe alles er zou kunnen uitzien. We hebben afzonderlijk zeer lang zitten nadenken van hoe de keuken er zou kunnen/moeten uitzien, in de zin van kleurcombinaties en materiaal, en eens we er eindelijk over praatten bleek dat we krak hetzelfde in gedachten hadden. Wreed wijs want zo moet ge geen toegevingen doen.

Vandaag puur toevallig in de lederen-salon-winkel beland en een schoon salon gezien. Daarnaast aan het kijken voor (andere) interieurdecoratie. Ik ben nogal te vinden voor een fel papierken, iets speciaals, maar op een zeer beperkte oppervlakte. Een keuze hebben we nog niet gemaakt maar dat zal de komende maanden toch moeten gebeuren.

Keuzes maken, beslissingen nemen. Spannend.

Af en toe schiet ik wel eens in gang, maar volhouden doe ik het nooit. Als je iets niet graag doet dan lukt het niet zo om vol te houden.

Strijken. Oervervelend is dat en ik haat het. Of neen, ik haat het niet, zo erg vind ik het nu ook weer niet, maar plezant is anders. Nu en dan strijk ik eens een machine of twee, meestal net genoeg om , maar als je zo’n vier tot zes machines per week wast, is dat gelijk een druppel water op een hete plaat: je merkt er amper iets van.

Vorige week zaterdag was er het turnfeest van Zelie en ze had absoluut één bepaald T-shirt nodig. Met de berg strijk die hier ligt was het zoeken naar een naald in een hooiberg en dat was een beetje de druppel. Ik ben dus de strijk beginnen sorteren per kind.

De drie kinderen werden in een halve cirkel uitgespreid en als ik hun naam riep, moesten ze hun kleren vangen en op één hoopje leggen (Zelie kreeg de hare én die van haar zus). Zaterdag hadden we niet genoeg tijd en het T-shirt had ik niet gevonden (heb er ’s avonds dan maar een nieuwe gekocht), maar zondag hebben we deftig voortgedaan en tegen de middag lagen hier vier hopen kleren in het midden van de living (een vijfde, met mijn en Michel zijn kleren, lagen in een hoek).

Sindsdien heb ik mijzelf tot doel gesteld de kleren te strijken en ik ben begonnen met Louis zijn kleren. Vandaag zat ik door zijn hoop. Gelukkig hebben wij hopen kleren van vrienden gekregen en zo, zodat ik er eigenlijk, ondanks de berg strijk, altijd voldoende had, maar nu merk ik pas weer hoeveel kleren we wel hebben: zijn kasten geraken nog met moeite dicht.

Nu aan Jan zijn kleren begonnen, daarna Anna en dan Zelie (en als ik nog moed heb, de onze). Ik denk dat ik er deze keer misschien zal geraken: ik laat de kleren gewoon op de hoopjes in de living liggen en zo wordt ik er telkens mee geconfronteerd. Hard maar noodzakelijk.

Allez ju paard! Voortdoen!

Na  bijna twee jaar is de druk van ons warm water terug. Gewoon zalig! Ge hebt geen idee! (of misschien juist wel)

Twee jaar geleden verdween de druk op het warm water in ons (hoofd)huis langzaam maar zeker. Toen ik daarvoor in december 2005 een afspraak maakte met de installateur van onze CV installatie, stuurde deze een groentje die geen oplossing kon bieden. Hij zou zijn baas waarschuwen om iemand te sturen die er iets meer van kent.

Nu, ge kunt het al raden: niemand meer gezien. Wel een factuur gekregen voor niet gedane werken, nl. ‘herstel druk warm water’. Dus een telefoontje naar het bedrijf: mannen, ik wil gerust betalen àls dat nu zou gebeurd zijn. Maar er zou iemand anders komen en ik wacht nog altijd.

‘Aha, mevrouwtje, zit dat zo? Awel, geef eens uw nummer en dan bellen we terug voor een afspraak te maken’, wat ik dus deed. Uiteraard niemand meer gehoord, wat dacht u. Wél een herinneringsbrief gekregen voor de factuur.

Tiens, dacht ik. Dat telefoontje zal wel niet genoteerd zijn, dus nog eentje gepleegd. U raadt het al, identiek hetzelfde gesprek gehad. En u kan het alweer raden: niemand meer gehoord of gezien.

Geen herinneringsbrief meer gekregen, maar vanaf dan pleegde ik zo per maand toch wel een telefoontje.

Tot ik zo’n acht maanden later eindelijk gecontacteerd werd door het bedrijf. ‘Oef’ dacht ik, ‘eindelijk gaat dat opgelost geraken’, maar neen hoor. Het was de boekhouding, ‘of ik die achterstallige factuur zou willen betalen?’. Nog eens de situatie uitgelegd en opnieuw hetzelfde antwoord: ze zouden mij terugbellen voor een afspraak en of ik mijn telefoonnummer wou achterlaten?

Ondertussen konden ze waarschijnlijk al een telefoonboek maken met mijn telefoonnummer alleen in, maar enfin: ik geloof in de goedheid van de mensen en dat mensen wel eens verstrooid zouden kunnen zijn en dat nummer (constant) misleggen, dus geef ik het nog maar eens.

Verrassing, verrassing: niets meer gehoord. Tot twee maanden nadien: een herinneringsbrief. Nog een keer. Nu, ze hadden zich vergist hoor: er stond ‘eerste herinnering’ op, maar toch.

Toegegeven, ik was een beetje kwaad. Ik ben in een ver verleden nog wel eens advocaat geweest en zo een telefoontje waarin ik zeg dat ik niet akkoord ben met een factuur voor werken die niet uitgevoerd zijn, dat valt, dacht ik, onder ‘protesteren van een factuur’. Zo een paar telefoontjes (een tiental, but who’s counting), zou toch zo hetzelfde effect moeten hebben. En dus deed ik niets. Want, ook in dat ver verleden, ik had ooit zo iets gelezen dat als een individu (geen handelspersoon dus) niet reageert op een factuur of op een aanmaning, dat als stilzwijgend protest gold (niet dat mijn protest tot dan zo stilzwijgend was geweest, maar enfin, zo was ik toch dubbel gedekt).

Twee weken later kreeg ik dan mijn ‘tweede herinnering’ (derde dus, maar dat daar ergens iets mis was met hun geheugen, dat was al vastgesteld) en deze keer heb ik mij niet op de achtergrond gehouden: een aangetekend schrijven was mijn antwoord. Met alle feiten op een rijtje en een ultimatum: één maand en ze sturen (eindelijk) iemand om de werken te doen of ze mochten de factuur op hun buik schrijven.

En raar maar waar, sindsdien heb ik nooit meer iets van hen gehoord. Maar ondertussen zat ik al een jaar zonder druk op mijn warm water.

Het is raar hoe een mens zich kan gewennen aan iets, zelfs aan iets dat ongelooflijk vervelend is. Want uiteindelijk hadden we wel warm water, het kwam gewoon heel erg traag. De verwarming werkte en een mens past zich aan.

Ook toegegeven, ik ben soms niet de meest initiatiefnemende persoon en dus liet ik de boel de boel.

Tot een tijdje geleden: ik was de lekkende kranen in ons huis grondig beu en een toffe mens/vriend heeft mij uit de brand geholpen om ze te vervangen.

Eens in actie geschoten heb ik de telefoon opgenomen om dan maar de installateur van onze CV van het achterhuis te bellen voor een afspraak voor onderhoud (hij was al eens langsgeweest voor een klein probleempje én hij had dat in no time verholpen én hij had daarvoor niets aangerekend: ongelooflijk sympatiek mens dus) én hem direct gevraagd of hij deze in het hoofdhuis ook kon doen. ‘Geen probleem’ zei hij, dus vertelde ik hem direct ook maar van ons warmwaterdrukprobleem en daar zou hij ook naar kijken.

Vrijdag was dé grote dag: de CV-man zou langskomen en hij deed dat ook. Hij is hier een klein anderhalfuur geweest en heeft in die tijd de installatie vanachter een onderhoudsbeurt gegeven en weer in gang gestoken (de pomp zat blijkbaar geblokkeerd), de installatie vanvoren een goede onderhoudsbeurt gegeven, de warmwaterdruk hersteld (blijkbaar een probleem van reactie tussen ijzeren boilerketel en koperen buizen en bijgevolg roest) én de verwarming op de jongens hun kamer hersteld (Louis was eens op de vensterbank gekropen en had daarbij de knop van de verwarming afgebroken). Onze nieuwe bad/douchekop kon hij niet in orde brengen wegens buizen die op de verkeerde plaats zitten, dus douchen zal niet lukken (eigen schuld eigenlijk: had ik maar op voorhand moeten kijken welke kant warm of koud moest zijn) maar een bad nemen wel: eerst warm water laten lopen en dan koud, dus geen probleem.

Yippie Yee! We hebben weer druk op ons warm water

In de verbouwplannen. Er zit schot in.

Ik had al eens geschreven dat ik vertrouwen had in onze ontwerpers en dat ik er zeker van was dat er iets goeds uit de bus zou vallen, en ik heb nog gelijk gekregen ook.

Toegegeven, toen ik de verschillende plannen zag kreeg ik shock na shock. De plannen waren zo anders dan dat ik ooit had kunnen denken dat ik echt heb moeten bekomen.

En dat is dus helemaal niet negatief bedoeld, maar als je daar zelf geen zicht in hebt en al ‘k weet niet hoe lang op een bepaalde manier van een ruimte gebruik maakt, en als dat dan eigenlijk plots volledig op zijn kop gezet wordt, is dat wel een schok.

Maar zo aangenaam verrast dat ik was. Drie verschillende indelingen van de ruimte en op die drie indelingen, telkens nog twee varianten.

Zes plannen dus. Ge zoudt dus denken dat we daar onze gading dan wel in vinden, maar neen hoor: wij hebben gewoon eigenlijk één plan genomen maar met de trap anders gestoken … zodat dus een aantal elementen van de ene plan ook moeten gewijzigd worden.

Neen. Ik zie het zo ongelooflijk goed zitten, ge kunt het u niet inbeelden.

Volgende fase: details uittekenen en materialen kiezen. Die details, daar maak ik mij ook geen zorgen over. Die mensen weten echt wel waarover ze praten en wat een goed idee is of niet.

Materialen kiezen. Hmm. Daar ben ik minder gerust in. Niet dat Michel en ik niet overeen komen op dat vlak. Griezelig genoeg hebben we op dat vlak identieke smaak (en dat kan je van ons niet veel zeggen). Maar het kan zo twee richtingen uitgaan … of misschien toch een combinatie van de twee?

Er zal nog mogen nagedacht worden en goed gekeken worden naar wat we nu echt het allerleukst vinden en als we dat toch niet vinden, sowieso een beslissing nemen en er mee leven want vanaf moet het vooruit gaan :)