San's Weblog

Ik heb mijzelf eindelijk een goei schup onder mijn gat kunnen geven.

Weet ge nog, een paar maanden geleden, toen C. en ik de gang in vliesbehang aan het zetten waren? We hebben nog voortgedaan en er een eerste laag verf op gezet, de primer. Maar verder waren we niet gekomen.

Er waren dingen, en dan nog eens dingen en nog andere dingen en zo kwam het er niet van om die tweede (en laatste) laag verf erop te zetten.

Maar kijk. Eergisteren heb ik mijn vuile kleren aangetrokken en ben ik beginnen verven. Eerste dag goed doorgewerkt, gisteren maar een beetje in de namiddag en vandaag afgewerkt.

En content dat ik ben, zowel van het resultaat als van mijn eigen.

(en ja, die 10% is nog niet af, maar dat kan nog niet: eerst moet er nog een verwarming verplaatst worden, maar dat staat volgende op de lijst)

En zo bevindt er zich, voor het eerst sinds we elkaar kennen, een droogrek onder onze bezittingen.

‘k Heb mij deze middag opgepakt en ben mij zo’n rekje gaan aanschaffen. Thuisgekomen er direct een machine op gehangen en alhoewel alles mooi in de zon stond was het toch niet allemaal droog. Maar toch meer dan had ik er geen gehad. De rest ligt nu binnen op de verwarming te drogen.

Morgen toch eens bellen naar de winkel, of zij iets van Miele hebben gehoord en zo niet, of zij er toch achter kunnen zitten. Want mensen die beloven om te bellen, zonder een nummer te vragen, daar klopt iets niet.

Die droogmachine, die blijft dus stuk. Behalve frustratie is daar niet veel meer aan toe te voegen.

Morgen eens gaan shoppen voor een droogrek. Hebben we dat dan ook eens in huis

(of om het met den anderen zijn woorden te zeggen, toen ik hem vroeg om mij een aantal vers gewassen kledingstukken toe te werpen om aan de verwarming te hangen ‘Maar dat is kletsnat’. Duh!)

Dat zeg ik nu, maar wat moet C. dan wel niet zeggen.

Vandaag was het de fase ‘we hangen vliesbehang op de plafond’. Euh … er zijn al betere ideeën geweest.

Ok, het ziet er beter uit, maar het vliesbehang dat we gekozen hebben is van het dikkere soort ‘want dat maskeert meer foutjes, mevrouw’ en de gang heeft nogal veel foutjes, dus konden we dat maar beter pakken nietwaar.

Al goed en wel op muren. De zwaartekracht steekt u daar een handje toe. Op een plafond daarentegen werkt de zwaartekracht u serieus tegen.

Ik was voornamelijk assistente vandaag (ge kunt moeilijk met twee op een ladder staan en we hebben maar één ladder) en dus was het lastigste werk voor C. maar ik stond op een stoel en moest toch ook de hele tijd naar boven kijken. Lastig in de nek dus.

Maar kijk. Ondanks de zwaartekracht hebben we toch ongeveer 2/3den kunnen doen.

De schilderfase komt steeds dichterbij.

Gisteren totaal geen fut om ook maar iets te doen, maar voor eens mijzelf gehouden aan wat ik ging doen: op tijd in bed kruipen. Nog steeds niet volledig uitgeslapen, maar toch al een ietsiepietsie meer.

En zo stond ik, een half uur nadat ik de kinderen op school had afgezet, op de ladder. Met schuurpapier in de hand. En plamuursel. En daarna met een verfborstel en een rol: het was tijd om het plafond voor te bereiden voor de werken morgen.

Ik was net niet rond voor ik de kinderen weer moest afhalen, maar ik heb dan alles afgewerkt nadat 90% van de kinderactiviteiten afgelopen waren.

Ben wel een beetje trots op mijzelf

Meer van hetzelfde dus als maandag: meten, afsnijden, inlijmen, opplakken, … tussendoor de was en plas, eten maken en met extra bonus vandaag: 4 kinderen en verschillende activiteiten.

Neen, ze zijn niet lastig geweest en gelukkig zijn Louis en Zelie al oud genoeg om eens iets alleen te doen. Het was veel prutswerk vandaag (balken in de weg, een deur, een hoek) maar uiteindelijk waren we relatief vroeg klaar.

Maar de gang is dus volledig vliesbehangd voor zover mogelijk: het stukje waar de deuropening naar de bureau/speelkamer inzit is nog niet gedaan, wegens dat dat deurgat nog moet aangepast worden.

Morgen verf halen om er al een eerste couche op de lange muur te zetten en daarnaast ook op een deeltje van die ongedane muur toch al isoprimer zetten.

Plezant om het zo te zien vorderen.

Een productieve dag vandaag en deugd dat dat doet, mentaal dan toch, want fysiek … Maar wat meer is: het is allemaal zichtbaar en te bewonderen.

Terwijl de kinderen op school waren is vriend C. nog eens langs gekomen en zijn we het volgende stadium van ‘project gang’ begonnen: vliesbehang gehangen.

De hele lange muur is gedaan en dan het stukje boven de (toekomstige keuken)deur. Opmeten, aftekenen, knippen, lijmen, plakken, wrijven, … ‘k Heb het serieus mogen voelen in mijn rug.

Tussendoor een paar machines gewassen en eten gemaakt (als mensen u komen helpen is dat toch het minste wat ge kunt doen).

In de namiddag de kinderen afgehaald, nog eens eten gemaakt, Louis van de muziekschool gehaald, na het avondeten cakejes beginnen bakken voor de kinders in Jan zijn klas morgen en nog een paar machines gewassen.

Sinds 21u15 in mijnen zetel en ik zal er niet meer uitkomen tot ik naar mijn bed kruip.

Vandaag verder gedaan met de kuis en zo. Van deze keer met hulp van Zelie en Louis ook. Anna liep weer in de weg en Jan deed weer ook zijn best.

Nog een doos geleegd, een ander gevuld met gesorteerd materiaal deze keer.

En dan komt den anderen thuis. Vraagt of we wel iets gedaan hebben, want het ziet er nog slechter uit dan ervoor.

Tja. Ge moet alles eerst eruit halen hé voor ge het er weer kunt insteken, opgeruimd dan wel.

Eigenlijk zijn die startblokken al vorige week verlaten. Toen zijn C. en ikzelf naar het alomgeprezen Colora getrokken om inkopen te doen voor de gang. Aangezien het toen niet de enige inkopen waren was het plots te laat geworden om nog iets te doen en dus maakten we een nieuwe afspraak.

Vandaag dus. Deze morgen kwam C. dus opnieuw de handen uit de mouwen steken en begonnen we er eindelijk aan. Muur kuisen, vlak zetten, afschuren, opvullen en wat nog allemaal. Het minder plezante werk dat de voorbereidingen zijn.

Na een lichte lunch tijd voor het leuke deel, het deel dat ook rapper gaat en waar je direct resultaten van ziet. Tijd voor de isoprimer erop te zetten.

En zo is het eerste deel van de opknapbeurt van de gang gedaan.

Volgende delen: vliesbehang opplakken en schilderen.

Wordt vervolgd.

Zelie, Louis en ik zaten gezellig in de living dingen te doen en te babbelen en zo. Michel zat in de slaapkamer of de badkamer, enfin, ook ergens boven dus.

Toen was er stank. En rook. En meer stank en meer rook.

Wij schroefden onze neus op en de dekentjes werden afgegooid. Michel kwam op hetzelfde moment de living in en we besloten eensgezind: er brand ergens iets (aan?).

Dus keken we rond en plots viel Zelie haar frank: ‘t Is dat dingske, allez, ge weet wel, dat dingske’ tegelijkertijd nogal wild springend om haar argument bij te zetten.

‘Dat dingske’, dat begrepen we niet goed, maar Michel en ik liepen ondertussen al naar beneden om de bron van de stank en de rook op te sporen (we hadden al vastgesteld dat de bron niet boven lag). Mijn hart bonsde inmiddels nogal van anticipatie en ik had al scenarios in mijn hoofd van uitslaand vuur en emmers water die zouden leeggegoten moeten worden.

Al bij al viel het nog mee. Het bleek effectief ‘dat dingske’ te zijn: een mini warmwaterflesje om in de handschoenen te steken, dat, om hergebruikt te kunnen worden, in kokend water moet gelegd worden. Mijn fout dus, want ik had het in het water gelegd én de pot op het vuur gezet om te laten koken, maar was die dan volledig uit het oog verloren.

Resultaat: de deur in de keuken wagenwijd open, alle ramen in de living wagenwijd open en een pan om op het stort te smijten.

Het kon (veel) erger.