San's Weblog

Afspraak twee vandaag met de mensen die ons huis gaan afwerken … en nog een beetje verbouwen ondertussen. Ah ja, want ik heb het er misschien nog niet over gehad, maar we gaan er ons een – hopelijk – laatste keer insmijten.

We zagen de eerste plannen net toen het bouwverlof begonnen was, gaven onze opmerkingen en vandaag werden de aangepaste plannen besproken en bijkomende opmerkingen genoteerd om er rekening mee te houden.

Het ziet er goed uit, wat al getekend is en ik vind het ongelooflijk spannend. Het wordt ook zeer ingrijpend wat inhoudt dat we (nog eens) tijdelijk zullen moeten verhuizen, iets waar ik minder naar uitkijk. Gelukkig weten we waar we terecht kunnen en worden we daar meer dan goed opgevangen waardoor zo’n verhuis al bij al toch nog meevalt.

Waar ik vooral naar uitkijk is dat het gedaan is, want normaal gezien zitten we na deze fase eindelijk in een afgewerkt huis met kasten overal en geverfd en alles. Boyohboyohboy, kijk ik daar effekes naar uit.

Een paar jaar geleden hadden we al het probleem en een paar maanden geleden is dat terug opgedoken: de druk op ons warm water viel langzaam maar zeker weg. Genen paniek deze keer: ik had al een afspraak gemaakt met de chaufagist om de verwarming te voorzien van haar jaarlijkse controle, dus het was enkel kwestie van een paar weken geduld te hebben.

Vrijdag stond de man hier op het afgesproken uur. Hem ingelicht wat er allemaal moest gebeuren (druk warm water dus, nazicht twee installaties: hoofdhuis en achterhuis, en nazicht vloerverwarming achterhuis die schijnbaar niet meer werkte). De man verdwijnt om zijn werk te doen en na een korte tijd komt hij vragen of ik even kan meekomen. Geen probleem.

Hij had opgemerkt dat ik geen warm water had in het bad, dus legde ik hem het probleem uit van de verkeerd gekochte kraan en dat er, eens er genoeg druk was, wel degelijk warm water was. Alleen de mengkraan werkt niet, wel het heet water en koud water. Zegt die lieve mens: wat als ik die kraan nu eens omdraai? Ze gaat dan wel ondersteboven staan, maar uw douche gaat wel werken? Een aanbod waar ik uiteraard geen neen op kon zeggen.

Ik moest die man alleen verder laten doen, want ik had een groepspresentatie voor de opleiding, en liet hem dus verder zijn ding doen.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en merk ik dat hij niet alleen onze badkraan heeft goed gezet waardoor de mengkraan nu werkt, maar dat hij ook de siliconen aan het bad, die grondig versleten waren waardoor er water langs het bad kon lopen, ook vervangen heeft én de lekkende afloop onder de lavabo hersteld heeft.

Ik zeg het u, wij hebben de beste chaufagist ter wereld.

U vraagt, wij draaien: onze nieuwe deuren.

Enfin, toch één er van

Onze binnendeuren staan niet langer in de gang. Gisteren kreeg ik namelijk telefoon: of het morgen (donderdag) of vrijdag zou passen. No time like the present, zei mijn gevoel, en dus zei ik dat hij maar vandaag moest langskomen.

Deze ochtend om 8.30u was hij er, net zoals aangekondigd, en ging hij aan de slag. Kort na de middag zaten ze op hun plaats: drie binnendeuren op het gelijkvloers.

Dat het zo een verschil zou uitmaken, had ik mij niet kunnen inbeelden. De ruimte lijkt anders. Dat is ze ook, maar toch. Maar wat mij vooral opvalt is de temperatuur in de keuken. Vanavond waren hier mensen en zaten we in de keuken EN IK HAD HELEMAAL GEEN EXTRA TRUI AAN! De laatste 10 jaar heb ik geen enkele ‘koudere’ avond in de keuken kunnen doorbrengen zonder extra trui. Vanavond had ik hem (uit gewoonte) aangedaan, maar kon hem gewoon uitdoen. Zo aangenaam warm was het daar.

We hebben binnendeuren en ge kunt u niet inbeelden hoe blij ik daarmee ben

We hebben binnendeuren. Eindelijk! Na 10 jaar! We hebben binnendeuren, joepie!

Ze zijn ze deze namiddag komen leveren. Deuren en chambrants en klinken en sloten en scharnieren en nog vele dingen die ik nu vergeet. Ze staan in de gang.

Nu wachten tot we een afspraak krijgen met de schrijnwerker zodat ze ook nog in de deurgaten komen en we ze effectief kunnen gebruiken

Ik heb mijzelf eindelijk een goei schup onder mijn gat kunnen geven.

Weet ge nog, een paar maanden geleden, toen C. en ik de gang in vliesbehang aan het zetten waren? We hebben nog voortgedaan en er een eerste laag verf op gezet, de primer. Maar verder waren we niet gekomen.

Er waren dingen, en dan nog eens dingen en nog andere dingen en zo kwam het er niet van om die tweede (en laatste) laag verf erop te zetten.

Maar kijk. Eergisteren heb ik mijn vuile kleren aangetrokken en ben ik beginnen verven. Eerste dag goed doorgewerkt, gisteren maar een beetje in de namiddag en vandaag afgewerkt.

En content dat ik ben, zowel van het resultaat als van mijn eigen.

(en ja, die 10% is nog niet af, maar dat kan nog niet: eerst moet er nog een verwarming verplaatst worden, maar dat staat volgende op de lijst)

En zo bevindt er zich, voor het eerst sinds we elkaar kennen, een droogrek onder onze bezittingen.

‘k Heb mij deze middag opgepakt en ben mij zo’n rekje gaan aanschaffen. Thuisgekomen er direct een machine op gehangen en alhoewel alles mooi in de zon stond was het toch niet allemaal droog. Maar toch meer dan had ik er geen gehad. De rest ligt nu binnen op de verwarming te drogen.

Morgen toch eens bellen naar de winkel, of zij iets van Miele hebben gehoord en zo niet, of zij er toch achter kunnen zitten. Want mensen die beloven om te bellen, zonder een nummer te vragen, daar klopt iets niet.

Die droogmachine, die blijft dus stuk. Behalve frustratie is daar niet veel meer aan toe te voegen.

Morgen eens gaan shoppen voor een droogrek. Hebben we dat dan ook eens in huis

(of om het met den anderen zijn woorden te zeggen, toen ik hem vroeg om mij een aantal vers gewassen kledingstukken toe te werpen om aan de verwarming te hangen ‘Maar dat is kletsnat’. Duh!)

Dat zeg ik nu, maar wat moet C. dan wel niet zeggen.

Vandaag was het de fase ‘we hangen vliesbehang op de plafond’. Euh … er zijn al betere ideeën geweest.

Ok, het ziet er beter uit, maar het vliesbehang dat we gekozen hebben is van het dikkere soort ‘want dat maskeert meer foutjes, mevrouw’ en de gang heeft nogal veel foutjes, dus konden we dat maar beter pakken nietwaar.

Al goed en wel op muren. De zwaartekracht steekt u daar een handje toe. Op een plafond daarentegen werkt de zwaartekracht u serieus tegen.

Ik was voornamelijk assistente vandaag (ge kunt moeilijk met twee op een ladder staan en we hebben maar één ladder) en dus was het lastigste werk voor C. maar ik stond op een stoel en moest toch ook de hele tijd naar boven kijken. Lastig in de nek dus.

Maar kijk. Ondanks de zwaartekracht hebben we toch ongeveer 2/3den kunnen doen.

De schilderfase komt steeds dichterbij.

Gisteren totaal geen fut om ook maar iets te doen, maar voor eens mijzelf gehouden aan wat ik ging doen: op tijd in bed kruipen. Nog steeds niet volledig uitgeslapen, maar toch al een ietsiepietsie meer.

En zo stond ik, een half uur nadat ik de kinderen op school had afgezet, op de ladder. Met schuurpapier in de hand. En plamuursel. En daarna met een verfborstel en een rol: het was tijd om het plafond voor te bereiden voor de werken morgen.

Ik was net niet rond voor ik de kinderen weer moest afhalen, maar ik heb dan alles afgewerkt nadat 90% van de kinderactiviteiten afgelopen waren.

Ben wel een beetje trots op mijzelf