San's Weblog

Er was weer eens oudercontact en dat is een aangelegenheid die we altijd proberen bij te wonen. In principe weten we wel dat de kinderen het goed doen op school, puntengewijs dan, maar het is toch altijd interessant om eens de kant van de leerkrachten te horen.

Gisteren bij Louis zijn leraar en alles OK. Meer dan OK zelfs, zeer goed. De leraar is content, Louis doet zijn best en werkt goed mee, hij ligt goed in de klasgroep, heeft goede resultaten, dus wij buiten met een blij gevoel.

Vandaag waren Jan en Zelie aan de beurt. Michel kon er niet bij zijn vandaag, dus ging ik maar alleen. Opnieuw niets dan goed nieuws.

Jan zijn juf is ook zeer content van Jan: hij is lief, luistert, werkt mee, heeft veel vriendjes, blabla. Met dat Jan soms toch wel wat wild kan zijn had ik toch een kleine opmerking verwacht, maar blijkbaar gedraagt hij zich in de klas als een engeltje.

Bij Zelie ook alles zeer goed: goede resultaten, werkt goed mee in de les, ligt ook goed in de klasgroep, speelt goed op de speelplaats.

Een leuke manier om het weekend in te zetten.

Het was vandaag ‘vuile vergadering’ bij de scouts. Het is een vergadering waar Zelie naar uitkijkt en waar Louis niet zo naar uitkeek.

Ik zat vast op het feestje van Jan en dus was schoonbroer zo lief om de kinderen te brengen en te halen en naar huis te brengen.

Het is Zelie haar derde ‘vuile vergadering’ en over het algemeen is het wel grappig. Ze zijn wel vuil maar niets grof.

Dit jaar daarentegen vond ik het er een beetje over. Er was één of andere groene smurrie gebruikt en voornamelijk op de hoofden gesmeerd, maar met uitlopen op de kleren.

Tegen dat ze thuis kwamen was dat volledig aangekoekt in het haar. Drie wasbeurten en het was er nog niet allemaal uit. Een tijdje laten weken en het ging er nog niet volledig uit. Ten einde raad er maar doorgegaan met de luizenkam, want een gewone kam had een te grote afstand tussen de tanden waardoor het er dus nog steeds niet uit ging. Ik denk dat het er nu wel allemaal uit is.

Vieze, vieze bedoening. Een half uur om Zelie haar haar proper te krijgen. Iets minder voor Louis.

Maar wat ik het minst leuk vind (eufimisme) is het feit dat Zelie haar scoutshemd geruïneerd is: vol vlekken in alle kleuren die er niet meer uit gaan. Konden ze nu echt niets gebruiken dat uitwasbaar is.

Ik weet niet hoe het met uw kinderen zit, maar als de onze TV kijken, of een film, of een spelletje, of … gelijk wat waar er mensen of personages in komen, dan ‘zijn’ zij altijd één van die mensen of personages.

Vorige week bij Lord of the Rings, had Louis besloten dat hij Gollum was.

Deze namiddag in de auto zei hij plots in het midden van een ander gesprek ‘of neen, ik ben Legolas, want Gollum was een slechte’ … en praatte toen gewoon verder.

Zelie en Louis zijn weer weg. Scoutsweekend. Tot zondagmiddag. Om 12u zondagmiddag mogen we de kindern weer ophalen.

Het doet toch altijd weer raar, zo twee kinderen minder. Het verschil in drukte is ook ongelooflijk, maar dat is niet verwonderlijk natuurlijk.

Het gaat morgen dus een pak rustiger zijn, maar ‘k zal toch content zijn als we zondag zijn en hen terug kunnen ophalen.

Ik kom iets voor 21u thuis van de zumbales (jaja, ik doe dat nog altijd en nog altijd met evenveel plezier) en normaal gezien zit Louis dan toch al een half uur in bed. Maar ik hoor gestommel boven.

Hij heeft mij horen toekomen en vraagt dus of ik nog eens slaapwel kom zeggen.

Als ik boven kom, zegt hij dan:

‘Mama, weet je waarom ik wakker ben?’

‘Euh, neen’

‘Omdat ik wakker geworden ben’

… Tja, wat kan je daarop zeggen

Deze namiddag Zelie en Louis afgezet bij de scouts en eens thuis ben ik in bed gekropen. 2,5 uur slapen en een dafalgan later en ik kon er even tegen voor de avond.

Bij de scouts hadden ze een kookvergadering vandaag en de ouders waren uitgenodigd om te komen eten. Elke tak ging een deel van een menu maken en zo konden ze ons dat een hele maaltijd voorschotelen.

De opkomst van de ouders was hoog. Altijd wijs om plots met zo’n hoop ouders samen te zijn, eens te zien wie er allemaal is en zo. Op de koer van de school hadden de scouts sta-tafels gesjord en er stonden ook een paar tafeltjes met stoeltjes. Aangezien die ongeveer de enige waren die niet bezet geraakten (iedereen beschaamd zeker om te gaan zitten?) heb ik mij het voorrecht maar genomen om mij daar te installeren, ziek zijnde en al.

Ze hadden hun best gedaan. Een voorgerecht door de Wouters verzorgd van sla, tomaat, ei, tonijnsla en perzik. Daarna hadden de kapoenen een minestrone soep klaargemaakt. Gevolgd door spaghetti bolognese met dank aan de jonggivers en tot slot een fruitsla van de givers.

‘t Was allemaal zeer lekker, maar de fruitsla hebben we moeten overslaan: Zelie had afspraak met haar vriendin om samen naar junior Eurosong te kijken en tegen dan zat ik er weer volledig door, dafalgan of niet.

Maar zoals ze zeggen: een kermis is een geseling waard.

Wat doet ge dan als er drie zieken in huis zijn? Niets.

Nickelodeon stond op vandaag en zo keken de kinderen naar aflevering na aflevering van Avatar. Ik zat erbij en speelde een spelletje op de computer. En nog één. En nog één. Tot het mij beu werd en ik eindelijk mijn lui gat ophefte om eens buiten te komen.

Michel en Louis zijn aan huis gekluisterd tot en met dinsdag. Eigenlijk woensdag, wegens feestdag op woensdag en Michel stelde voor aan Louis om samen nog eens brood te bakken. Louis wil een chocoladebrood maken, en dus heb ik, in gezelschap van Anna en Jan (die ik sinds vanavond, na twee koortsvrije dagen, als effectief genezen mag verklaren), nog een paar boodschappen gedaan.

Al enen zieken minder dus. Nu maar hopen dat er geen bij komen de komende dagen. Ge weet nooit, want vrouwen, dat is toch het sterke geslacht, niet?

Deze morgen is Louis gesneuveld en zo zijn er nu dus drie zieken in huis. Het lijkt zo dat er om de 2 dagen iemand bijkomt: het begon maandag met Jan, woensdag viel Michel en vandaag dus Louis. Afwachten dus wie op zondag zal ziek worden, of zullen de meisjes standhouden?

Gisteren dan nog meneer doktoor gebeld voor advies en aangezien den anderen dan toch een ziektebriefje nodig heeft voor het werk is hij deze namiddag langs gekomen om de officiële diagnose te stellen: griep.

En dat bracht traantjes teweeg bij de zonen, want griep betekent dat ze niet naar de verjaardagsfeestjes mogen waarop ze uitgenodigd zijn: deze morgen nog het eerste van Louis moet afbellen en deze namiddag dan maar het feestje voor morgen afgebeld. Het is nu ook niet de bedoeling om ervoor te zorgen dat de klassen maandag leeg zijn.

Wordt vervolgd waarschijnlijk.

Deze ochtend om 5u hoorde ik luid ‘mama’ geroep. Ik schoot een meter omhoog van het verschieten en terwijl ik langzaam wakker kwam, werd er aanhoudend ‘mama’ geroepen. Het kwam van boven en ik herkende Louis zijn stem en dus sleepte ik mij uit mijn bed om te gaan kijken.

Louis zat volledig verkrampt op het toilet en had diarree. Zo van die leuke die gepaard gaat met ongelooflijk erge buikkrampen. Eventjes bijgebleven tot hij gedaan had en hem terug in bed gestoken. Maar een half uur later was het weer van dat, en 15 minuten nadien nog eens.

Tegen dat ‘we’ moesten opstaan, om 6u30, zat Louis eigenlijk pas weer in zijn bed. Nog steeds met buikpijn, maar hij moest niet meer naar het toilet lopen. Ik liet hem dan maar liggen, want voor vandaag had ik toch een dagje thuiswerken ingepland, en zo kon hij zijn verloren slaap een beetje inhalen (én vergeten dat hij buikpijn had).

Voor hij in slaap viel had ik hem gezegd dat ik hem niet ging wakker maken als ik zijn zussen en broer naar school bracht, dus dat hij niet ongerust moest zijn als hij zou wakker worden en dat er niemand thuis zou zijn. Hij zei nog zwak ‘OK’ en viel toen als een blok in slaap.

Om 8u vertrokken naar school en om 8u40 was ik alweer thuis en het was hier doodstil. Nog geen spoor van Louis en ik was daar blij om, want slaap is altijd het beste medicijn. Maar toen ik om 10u30 nog steeds niets gehoord had werd ik een beetje ongerust. Louis is namelijk de jongen die tijdens de vakanties al om 6u30 aan ons bed staat, klaarwakker om de dag te beginnen, dus zo lang slapen, zelfs als hij ziek is, is niet van zijn gewoonte.

Op kousevoeten en met een bang hartje ben ik dan maar gaan kijken en oef, hij sliep nog altijd gewoon. Zo vast en zo diep dat hij zelfs niet bewoog toen ik over zijn hoofd wreef.

Hij heeft nog 20min geslapen en is dan eindelijk opgestaan. Nog steeds met buikpijn, maar hij ligt niet meer dubbel van de pijn. Eens kijken hoe het verder evolueert.

Louis, Jan en Anna zijn een spel aan het spelen. Een mengeling tussen boef-en-politie en pokémons en zo. ‘t Is met aanvallen en kooien en opsluiten en wegsteken. Enfin, whatever.

Plots hoor ik Louis ‘krr krr krr’ zeggen, en dan legt hij het uit aan Anna en Jan:

‘Ik heb een loper. Een loper is een sleutel die alle deuren opendoet. Zoals Sinterklaas’

Yep. In de 21ste eeuw zou het toch een beetje stom zijn dat Sinterklaas nog steeds langs de schouw komt, niewaar.