San’s Weblog

Niet zo vlot als ik wil, maar toch. De badkamer is dus gisteren af geraakt, kinderen hun kamers zijn sinds deze namiddag spik en span in orde en ik wou nog de living doen, maar mijn stofzuiger heeft ’stop’ gezegd. Zomaar. In het midden van een ruimte. Geen kik meer uit te krijgen. Ik hoop op oververhitting en dat het betert tegen morgen, anders is het miserie. Ware het dus niet van dat, de living zou ook gedaan zijn.

Maar soit. Morgen nog de keuken een beetje deftig krijgen, boodschappen doen en een beetje voorbereidingen voor de feestjes en als de stofzuiger het weer doet nog eens in de living passeren.

‘t Wordt krap maar doenbaar (realisme is soms ver te zoeken bij mij, ik weet het).

i. vraagt om hulp en toen ik het eerst las (een paar dagen geleden in een mail) keek ik direct naar de agenda om mij dan te schieten. Het is vakantie en voor zover dat ik weet hadden wij geen (vaste) plannen om dingen te doen en dus kon ik toch best eens een namiddag gaan helpen, niet?

Echt vaste plannen hebben we niet, ware het niet dat we net maandag nog een mail kregen. Van onze keukenmakers en dat zij volgende maandag beginnen in ons huis. Wat inhoudt dat alle kasten moeten leeggemaakt worden en de kasten zelf dus moeten weggedaan worden.

Bijkomende plezantigheid. Zelie en Louis hadden nog een verjaardagsfeestje tegoed en hebben we dat nu net niet dit weekend gepland. Van alle twee. Zelie doet van slaapfeestje vrijdagavond tot zaterdagvoormiddag en Louis heeft zijn feestje zaterdagnamiddag.

Naast de keuken moet dus ook de badkamer, de living en Zelie haar kamer een zeer grondige beurt krijgen, kwestie dat de logeetjes een beetje proper liggen en zich deftig kunnen wassen.

Deze voormiddag al een goede start genomen met de badkamer en het ziet er naar uit dat die vanavond wel afgewerkt zal geraken. Deze namiddag heb ik de werken al onderbroken om met de kinderen naar het openluchtzwembad te gaan: veel te schoon weer om binnen te blijven en er kwam een uitnodiging van iemand die ik niet kon weerstaan (zowel de uitnodiging als de persoon). Morgen zullen we ons dan kunnen concentreren op de slaapkamer en living en dan overmorgen de keuken leegmaken en kuisen.

Het wordt hard werken de komende dagen, net als i. en dus jammer genoeg zal ik geen paar uur kunnen missen om daar te gaan helpen. En neen, dit is dus geen oproep om hier te komen helpen

Gisterenavond thuisgekomen na twee avonden te vieren. Het was laat geweest en het was al laat toen we thuiskwamen dus heb ik gisteren de boel maar de boel gelaten.

Vandaag daarentegen moet er orde op zaken worden gesteld. De kadootjes uit de zakken gehaald, alles op zijn plaats gezet, de valies leeggehaald, gewassen maar vooral: opgeruimd.

Voor we vertrokken hebben Zelie en Louis nog nieuwe kaften gemaakt voor hun nieuwjaarsbrieven. Ik was zo stom geweest om een heleboel glitters en pailletten te kopen om hun werkjes te versieren.

Stom, ja, want toen we ’s avonds moesten vertrekken was het een ravage in de speelkamer: glitter overal op de grond, pailletten uitgestrooid, lijm overal, … enfin, ik moet er geen tekeningetje bij maken.

Deze voormiddag dus ook de kinderen aan het werk gezet want vooraleer ik de boel bijeen kon vegen moest eerst al het speelgoed opgeruimd worden, iets wat ze sinds Sinterklaas zijn bezoek weeral eens nagelaten hadden.

Het is zo goed als volledig gedaan. Bijna alle kadootjes hebben een plaats gekregen, de kinderen hebben alles mooi opgeruimd, de grootste ravage is opgeruimd. ‘Bijna’ is het woord ook want die glitters, dat kruipt overal op en tussen. Het zal nog maanden duren vooraleer de laatste glitter weg zal zijn (als het geen jaren zullen worden).

Nu een beetje voortdoen met de strijk: ondertussen weeral drie machines erbij sinds mijn laatste keer dus heb ik weer kleren te strijken voor Louis én heb ik er weer een pak bij voor Jan.

Kssh Sandra, kssh! Doe voort!

Wij moeten dringend ons huis opkuisen.

Het probleem in ons huis is dat we geen zolder of kelder hebben. Dus kunnen we geen dingen ‘opbergen’ om het dan te vergeten. Bijkomend probleem is dat we (voorlopig) te weinig kasten hebben. Een euvel dat zal worden opgelost als we eindelijk alle verbouwingen achter de rug hebben, maar ondertussen geeft dat wel opbergproblemen. Onze voorlopige oplossing: alles op kasten en rekken stapelen. Geen zicht dus.

We hadden goede voornemens voor tijdens de voorbije vakantie: we waren alletwee thuis vanaf woensdag (Michel al zelfs dinsdag) en we zouden toch wel een gaatje of twee vinden om op te ruimen.

Mislukt dus. Er was wel altijd wel iets. Daarnaast lopen er nog drie kinderen rond die moesten/wouden geëntertained worden. En de vierde mag dan wel nog niet lopen, ze vraagt wel haar portie aandacht.

Tot we zondag te horen kregen dat er misschien maandagavond een salon zou kunnen gebracht worden. Zondagavond zijn we dus als zotten beginnen de living opruimen.

Resultaat: twee vuilniszakken vol (stelt u geen vragen: niet zozeer veel vuil - het zou er nog aan mankeren - maar wel veel dingen die nu plots wel wegmochten en voordien niet), twee papierdozen vol en een volle zak pmd. Erg gewoon.

Maar de living ligt er nu wel opgeruimd bij, Anna haar kleertjes zijn volledig gesorteerd (wat ze wel en niet meer kan aandoen), alle brol is weg en nu nog eens deftig stofzuigen (het kwam er zondag niet meer van: ‘t was 2u ’s ochtends tegen dat we gedaan hadden) en we kunnen weer zonder schaamrood mensen boven laten komen.

Hoezee! De salon is nog niet toegekomen, maar nu mag het tenminste al.

Volgende project: de slaapkamer want binnen twee weken moet die gans leeg staan voor de komende werken.