San's Weblog

Twee jaar hard werken werd gisteren beloond, want toen kreeg ik mijn diploma. Ik heb nu het diploma van leraar (zo staat het er toch op).

De afgelopen maanden waren dan ook ongelooflijk druk. Met stages en observaties, niet-lesactiviteiten en vooral ook nog ongelooflijk veel taken, verslagen, forumgesprekken en een examen. Maar kijk, het heeft opgeleverd en daar doe je dan uiteindelijk toch voor.

Vier vriendinnen zijn het gisterenavond gaan vieren met mij. Nu, die afspraak was al vastgelegd voordat ik wist of ik geslaagd was of niet: ofwel gingen ze mij helpen om mijn verdriet te verdrinken, ofwel ging het vieren worden. Gelukkig werd het het laatste.

Want van dat verdriet verdrinken, dat was helemaal niet zo onmogelijk. Integendeel. Het zag er toch even helemaal niet goed uit en dan spreek ik over iets zeer realistisch, niet iets dat ik zeg om medelijden te wekken.

Soit. Het is voorbij. Nu nog een kleine twee weken werken en dan heb ik ook vakantie.

Time to relax, yeah!

Hoe slecht ik mij ook voelde na vorige week, deze week was het dan weer een heel pak beter.

De lessen vrijdag verliepen vlot, meewerkende leerlingen, goede commentaren, … meer moet dat niet zijn.

De stress van keihard werken gedurende weken en veel te weinig slapen (enerzijds wegens doorwerken, anderzijds omdat ik in het midden van de nacht wakkerkwam van de stress) viel zomaar van mij af. Het was zelfs zo erg dat, toen ik gisteren de wekker afzette en ‘nog juist even’ mijn ogen sloot, bleek dat ik 45minuten mijn ogen had gesloten: ik was als een blok terug in slaap gevallen.

De komende weken zullen, wat lesgeven betreft, toch iets kalmer zijn. Er moet nog serieus doorgewerkt worden aan de vele taken die moeten ingediend worden, maar dat is een ander soort stress. Dat zal wel lukken. Er moet ook nog andere school gevonden worden om extra uren te geven, maar daar maak ik mij ook geen zorgen over.

Positieve gedachten. Veel en veels leuker.

maar de gewone excuses, die eigenlijk geen excuses zijn maar realiteit, gelden ook hier nog altijd: druk, druk, druk.

Ondertussen heb ik er 3 weken stage opzitten, oftewel 12 uur, en ik moet eerlijk zijn: het gaat niet goed. Niet heel slecht ook, maar voorlopig niet goed genoeg om te slagen. Ja, dat weet ik nu al. In principe zit ik over de helft (we moeten 20u stage lopen) en het volstaat niet. Mijn stagebegeleider ziet het nog altijd wel zitten, dat ik kan slagen, en dat toont ze door mij nu al 4 uur extra op te leggen. Er is geen mogelijkheid om die in mijn huidige stageschool te lopen, dus wordt het weer zoeken naar een oplossing.

Het gesprek heb ik vrijdag gehad en ik kan niet zeggen dat het mij verbaasde: ‘t is niet alsof ik geen realist ben in hart en nieren. Het is een combinatie van factoren die het mij lappen en niet in het minst het soort school waarin ik sta. Mijn stagebegeleidster suggereerde dat het voor een (groot) deel daaraan kon liggen, dat dat gewoon geen school voor mij is, en ik was toen ook al bijna volledig tot die conclusie gekomen: ik begrijp die soort school niet (en neen, ge moet mij om niet meer details vragen, die komen niet). Ik weet niet hoe ik mij kan aanpassen en alles wat ik probeer lukt maar zo-zo, terwijl ik weet dat ik beter kan. Dat ik echt mensen dingen kan leren. Maar daar blijkbaar niet. Dus, moest het zelfs mogelijk zijn die extra uren daar te lopen, dan nog zou het beter zijn om die extra uren niet op die school te geven. Ik kan daar alleen maar mee akkoord gaan.

Het gesprek bevestigde ook nog eens wat ik in november/december eigenlijk al had besloten: hoe het ook afloopt met de stage, met de opleiding, al dan niet volledig gebuisd, sowieso is het afgelopen na juni. Ik werk dit semester af. Ik geef niet op. Ik ga mijn uiterste best doen om mijn stage zo goed mogelijk af te werken, maar als het niet lukt, dan is dat pech. Niet meer, niet minder. Falen is niet altijd slecht. Het zat er dan gewoon niet in. En om dat te weten te komen ben ik uiteindelijk met die opleiding begonnen.

Ik zit er namelijk ook door. Ik ben op. Bekaf. Het is genoeg geweest. De komende drie maanden ga ik mij nog (hopelijk) genoeg kunnen motiveren om dit semester af te werken, maar daarna is het gedaan. Fini. Schluss. The end. Is dat dan zonder diploma, het zij dan zo. Geen man overboord.

Het is ook een rustgevende gedachte, dat er licht is aan het einde van de tunnel, want het is al ongelooflijk zwaar geweest. Iedereen bewondert mij, maar ik ben niet ‘supervrouw’ die alles moeiteloos combineert. Ik ben de ‘ik-sta-ervoor-en-ik-moet-erdoor’ vrouw. Niet meer, niet minder. Ik ken mijn grenzen en ik heb die bereikt, en meer.

Dus gaat het hier nog een beetje stil blijven, misschien, want ik moet dit weekend nog minimum 2 taken, liefst 3 afkrijgen. En moet er daarnaast nog voor het gezin gezorgd worden, gekookt worden, naar een concert-met-de-oudste-dochter gegaan worden, van voetbalkennismaken gedaan worden, pannekoeken gebakken worden voor Jan’s verjaardagsfeestje, het verjaardagsfeestje zelf nog geven en begonnen worden aan de lesvoorbereidingen. Later op de week moet ik nog deelnemen op fora om ‘mijn standpunten uiteen te zetten’ voor dat andere vak dat ik dit semester nog moet afwerken, moet er gewerkt worden, moet ik nog taxi spelen voor de kinderen hier in huis en moet er nog gefuifd (ge moet maar eens afkomen, want het wordt een fuif voor volwassenen en de mannen van Snow Patrol komen een DJ-set draaien) worden.

Tot binnenkort, hopelijk, want ik principe doe ik mee aan Wijvenweek, dus zou hier vanaf maandag elke dag weer iets moeten verschijnen … als ik er de fut voor vind (sorry aan de andere wijven als het mij niet zou lukken, die fut vinden).

De vakantie is nu echt gedaan: ik ben weer uit de startblokken geschoten. Moet ook wel, want volgende vrijdag moet ik niet minder dan 5 uur les geven.

Vijf uur les, dat betekent vijf uur lesvoorbereiding en dan mag alles nog zo goed als volledig in uw hoofd zitten van wat ge gaat/wilt/zult doen, om dat op papier te krijgen gaat dat niet altijd zo vlot. Bovendien merkt ge dat, eens alles op papier begint te plakken, de ideeën in uw hoofd niet altijd zo ‘vlot’ en goed zijn als dat ge wel dacht. Herwerken geblazen dus.

Het was dus dringend tijd om er echt werk van te maken … wat ik nu ook gedaan heb.

Blèh! (maar gelukkig is het nu tijd om te gaan slapen, want net zoals de vakantie gedaan is wat de studies betreft, is de vakantie ook gedaan tout court: morgen werkendag).

Vorige week was hard werken want vandaag moest ik voor de eerste keer les geven. Direct drie uur.

De lessen zaten al een tijdje in mijn hoofd. Ik wist wat ik wou doen, maar dat allemaal nog op papier krijgen is iets anders natuurlijk. Dus was het nadenken en opschrijven en herschrijven en opzoeken om toch maar op zoveel mogelijk voorzien te zijn op het onvoorziene.

Gisteren was ik toch wel zenuwachtig en lag ik nog even te woelen in bed, maar gelukkig niet te lang. Uiteindelijk heb ik nog een deftige nachtrust gehad.

En dan deze morgen. Afspraak om 9u met mijn vakmentor om nog de laatste kopies te pakken en dan was het tijd voor mijn eerste les. De les die ik wou geven was gedeeltelijk gebaseerd op een oefening waarmee ik begon en ik had toch wel schrik dat de leerlingen niet zouden meewerken of ook, dat ze te weinig gegevens zouden uit de oefening naar voor brengen. Maar niets van dat. De oefening was een succes, iedereen werkte goed mee en ik kreeg meer antwoorden dan dat ik ooit verwacht had. Zalig.

De volgende twee lessen verliepen ook vlot en goed en bij die derde (en laatste) les was mijn stagebegeleider ook al direct aanwezig. De laatste les werd dan besproken met mijn stagebegeleider en zij was ook wreed content.

De kop is eraf dus. Drie van de 20 lessen zijn gegeven. Het aftellen is begonnen.

En zo zitten Zelie en ik samen aan de keukentafel. De extra verwarming erbij geschoven voor comfort (want de keuken is écht te koud en gewoon niet warm te krijgen), want we moeten alletwee nog werken voor school. Zij een les leren, ik lesvoorbereidingen maken.

Want vrijdag moet ik voor het eerst zelf voor de klas staan. Drie uur les geven aan twee klassen. En het moet goed zijn ook want mijn stagebegeleidster komt direct kijken naar mijn derde uur. Spannend.

Dus hebben Zelie en ik een extra trui aangetrokken, de bijverwarming onder de tafel gezet om warme benen en voeten te hebben en zijn we hard aan het werken.

Het geeft toch op als je niet alleen moet werken.

Vandaag kennis gemaakt met ‘mijn’ klassen, de klassen waar ik vanaf volgende week les aan ga mogen geven.

Ik weet niet goed wat ik ervan ga mogen verwachten. Het leek allemaal best mee te vallen en ik heb al een beetje mogen meedoen in de les. Niet les geven natuurlijk, maar de lessen hadden bijna allemaal te maken met recht en dus werd mijn mening af en toe gevraagd.

Ondertussen heb ik al een hoop informatie verzameld voor mijn eigen lessen. Tijd om alles eens in een echte les te gieten zodat ik er echt goed klaar voor ben volgende week.

Weekendwerk! Joehoe!

Ik was het al helemaal uit het oog verloren, zo gerust was ik erop. Maar deze namiddag, toen ik met de dochter in de stad liep op zoek naar de laatste solden, viel mijn euro: ik zou mijn rapport vandaag krijgen.

Thuisgekomen zou ik onmiddellijk kijken, maar uiteraard was ik dat in eerste instantie nog eens vergeten. Maar kijk, het is er toch nog van gekomen. Na het eten toch nog gaan kijken en mijn vermoeden werd bevestigd: ik ben geslaagd voor mijn derde semester.

Het is dus officieel en nu mag ik ook officieel met mijn stage beginnen. Overmorgen heb ik al mijn eerste afspraak met mijn stagebegeleider en vrijdag ga ik op observatie in mijn stageschool en vanaf volgende week sta ik dan zelf voor de klas. Spannend.

Vanaf nu nog vier maanden …

Weer twee dagen niet geschreven, maar daar zijn goede redenen voor.

Maandag vergadering met de schoolraad. Altijd wreed interessant. Altijd leuk om de verschillende opinies te horen over schoolzaken, de meningen te horen van mensen die volledig buiten de school staan, de leerlingen van de school zelf, de leerkrachten, de directie en uiteraard de ouders ook.

Dinsdag nog een schoolgerelateerde vergadering, deze keer met de klasafgevaardigden van de basisschool. Ik mocht de vergadering openen, wegens dat de voorzitter een beetje later zou zijn. Niet zo leuk als ge daar niet echt op voorzien zijt (ben normaal gezien de secretaris), maar het viel wel mee. Toch content toen de voorzitter opdook, daar niet van. Leuke vergadering gehad en een nog leukere navergadering. Gezellig bijgepraat, want met die opleiding was het lang geleden dat ik nog eens op mijn gemak kon kletsen met mijn vriendinnen en kennissen.

En dan vanavond weer weg en het is nu ook definitief: mijn korte vakantie-van-de-opleiding is voorbij. Vanavond was het namelijk de informatievergadering voor onze laatste semester, ook gekend als de semester-waarin-we-onze-stage-moeten-doen. Veel informatie gekregen en ik weet nu ook al wie mijn stagebegeleider gaat zijn (had gehoopt op M. en heb haar ook ‘gekregen’, joepie!). Ik weet nu ook dat het tijd wordt om toch al een paar dingen te beginnen voorbereiden, dus tijd om de studies weer op te nemen.

Het wordt nog eens een zeer druk semester, maar ik heb de indruk dat het toch beter gaat meevallen dan vorig semester. Ik voel mij toch al geruster en ik vermoed dat mijn stagebegeleider daar toch ook wat mee te maken heeft: ‘t is een heel toffe, zeer correcte madam, iemand waar ik mij zeer op mijn gemak bij voel, dus alle commentaar die zij gaat hebben, weet ik dat ik dat niet verkeerd ga opnemen. De vakmentor op mijn stageschool is ook al een toffe madam waarmee het lijkt te zullen klikken, dus mijn uitgangspunt is al een pak minder zenuwachtig.

De laatste rechte lijn is ingeslagen. Op naar het einde.

Het derde semester zit er nu ook officieel op.

Gisteren had ik mijn allerlaatste ‘taak’: een gesprek met mijn lerares DCo (Didactische Competentie Oefenlessen). Geen examen, net zoals we voor DCp (praktijkinitiatie) geen examen hadden moeten maken. Wel een laatste evalutatiegesprek.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik een beetje vreesde voor dit vak, maar als ik terugkijk naar mijn semester viel het allemaal nog wel mee en dat bevestigde mijn lerares ook. Vorige week had ik al wat feedback op mijn taken teruggekregen en ik had die met een heel klein hartje opengedaan. Maar drie van de vier feedbacks waren bijna niets anders dan ‘goed’ en ‘zeer goed’. De vierde ging van ‘voldoende’ tot ‘goed’ (met hier een daar toch nog een ‘onvoldoende’, maar die waren serieus in de minderheid). Dus kon ik eigenlijk al weten dat het niet zo slecht was.

Gisteren dus het laatste gesprek en ook daar bevestigde de lerares dat het allemaal we goed zat en dat ik met een gerust hart mijn stage mocht vastleggen en voorbereiden.

Nog geen officiële resultaten, maar ik zie het over het algemeen wel rooskleurig: de examens zijn goed gegaan, het gesprek verliep vlot. Mijn rapport krijg ik pas op 30 januari, maar ik zal nu niet meer bang zijn om het te openen.

Ik heb nu een weekje rust achter de kiezen. Volgende week begin ik dan maar weer: ik mag al mee op een uitstap met mijn stageschool en dan zijn er nog lessen voor te bereiden. En ik kan dan ook weer beginnen aftellen: nog vier maanden en dan heb ik (hopelijk) mijn diploma Specifieke Lerarenopleiding.