San's Weblog

Vandaag voor de allereerste keer yoga gedaan.

Ik fkende dat totaal niet en had daar zo’n idee bij van relaxen en ademenen en zo.Verkeerd blijkt nu.

Gedurende een uur hebben we geademd. Heel diep en zo. Daar niet van. Maar gedurende een uur hebben we ons ook langs alle kanten gerokken en getrokken zodat er van relaxatie geen sprake was. Wel van pijn en moeilijk en al.

Alleen de laatste vijf à tien minuten was het van volledige ontspanning en ik zweer het u, als ik een fractie meer moe was geweest, had ge mijn gesnurk* kunnen horen tot een paar straten verder.

En volgende week ga ik terug.

*waarmee ik niet erken dat ik überhaupt zou snurken want het is alleen bij wijze van illustratie en kwatongen die het tegendeel beweren zijn … tja, kwatongen

Deze nacht zijn we (na een ongelooflijk leuk kerstfeestje op het werk van Michel) naar huis gekomen in de sneeuw. Om 3.30u was het hevig aan het sneeuwen en lag er al een dikke laag op de straten. Het was ergens wel leuk, zo in de kraakverse witte sneeuw fietsen, maar beangstigend ook. Wij zijn niet gevallen, maar een andere fietser heb ik wel horen vallen.

Toen de wekker deze ochtend om 8u afging om Anna naar ballet te kunnen brengen, waren er nog een paar centimeters bijgekomen. De straat lag er spiegelglad bij en dus nam ik de beslissing: geen activiteiten vandaag, behalve het turnfeest deze namiddag. De voetbal was sowieso al officieel afgelast en ik had geen zin om ons leven te riskeren op spekgladde wegen om te kunnen gaan sporten.

We zijn gezellig binnen gebleven, zeer op het gemak, alsof de kerstvakantie al begonnen was. Deze namiddag dan op tijd kunnen vertrekken naar het jaarlijkse kerstfeest van de turnclub waar Zelie en Anna optraden en een cadeautje kregen van de Kerstman. Ondertussen ook gezellig kunnen babbelen tussendoor met een vriendin wiens zoontje daar ook turnt. Niet te laat thuis zodat de kleintjes op tijd in bed zaten en dan weer gezellig onder een dekentje voor de TV.

Ik kijk echt al uit naar de Kerstvakantie, want even een rustpunt in de activiteiten zal ons allemaal deugd doen.

Eerste dag voetbalkamp is niet doorgegaan. Jan stond deze ochtend op met diarhee en tegen dat we moesten vertrekken had hij al twee keer een ongelukje gehad in zijn broek. Ik vond het dus niet echt opportuun om hem zo op kamp te sturen.

Jan zelf zag het trouwens ook niet zitten, dus misschien dat zijn mentale ingesteldheid er wel iets voor tussen zat. Hij was ook nog heel moe: afgelopen week een kamp, druk weekend met feest en tornooi en vandaag opnieuw beginnen … Hij was niet onmiddellijk te motiveren.

Tegen deze middag waren zijn darmprobleempjes voorbij en toen vriendin E. belde om te gaan zwemmen zag hij dat wel zitten. De andere kinderen ook en dus spraken we af om nog eens tot in De Haan te rijden. De gietende regen buiten liet toch niet toe om veel anders te doen en dus gingen we maar binnen in het water spelen.

Twee uurtjes spelen in het zwembad. Veel met Jan en Anna gespeeld en meer dan eens pakpaard gespeeld met die twee rond mijn nek/arm/rug  om de diepere delen te gaan verkennen. Op tijd thuis om te eten en voor één keer zat Jan mooi op tijd in bed.

Toen ik hem vanavond vroeg of hij het zag zitten om morgen op kamp te gaan was hij al veel positiever ingesteld. Wat een dagje bij mama allemaal niet kan doen

Zoveel minuten nog en dan is het voetbalkamp van Jan gedaan.

Zoveel minuten nog en dan zie ik mijn ventje terug.

Zoveel minuten ga ik dus nog aftellen, want het heeft lang genoeg geduurd.

Oef. Het is zondag en vandaag is de vakantie eindelijk echt begonnen. Niets moet, alles mag. Geen wekkers meer voor de komende 15 dagen, behalve als we er zelf voor kiezen.

Gisteren toch wel in schoonheid afgesloten. Er waren nog een aantal kinderactiviteiten. Er was de laatste balletles voor Anna. Ze waren maar met twee kindjes, dus het werd een privé les. Zelie had haar laatste les turnen én tegelijk haar laatste training voor het Kerstfeest van de namidag. Er was de laatste zwemtraining die uiteindelijk geen les bleek maar waar ze vrij mochten spelen. In de namiddag dan het Kerstfeest bij de turnclub waar de groep van Zelie weer een stukje van de show mocht verzorgen. Altijd leuk.

De dag werd afgesloten met lekker eten en vooral fantastisch gezelschap. Avonden die voor herhaling vatbaar zijn.

De plannen voor de vakantie? Eigenlijk niet veel. Er staat al een bezoekje aan de Efteling op de lijst, een bezoek aan broerlief waar we Kerstavond zullen vieren, een filmpje zal er ook meegepikt worden, een verjaardagsfeestje, maar voor de rest zien we dus wel. Veel rusten en zien wat er komt, dat wordt de boodschap en vooral, nergens in opjagen, of toch proberen.

In plaats van te kunnen uitslapen op een vrije dag, stond deze morgen de wekker. Niet op het gewone uur van tijdens een werkweek (6u25), maar op 8u. Want alhoewel het vandaag geen werkdag was, was het wel voetbaltoernooidag voor Jan.

De afspraak was om 9u aan de club en ondanks de wekker, was ik uiteindelijk al om 7u30 uit mijn bed. Het gaf mij natuurlijk iets meer tijd om op het gemak de dingen te kunnen doen in plaats van mij te moeten opjagen. Dus mooi op tijd op de club en tijdig dan daar kunnen vertrekken naar Melle voor het Duiveltjestoernooi.

Het toernooi zou maar een halve dag duren en ze moesten vier matchen van telkens 20min spelen. Ze begonnen met hun eerste match om 10u en daarna elk half uur ééntje zodat ze hun laatste match om 11u30 hadden en de gastjes waren in form vandaag: eerste match gewonnen, de tweede gelijkspel, de derde gewonnen en de vierde verloren. Als ge naar de uitslagen van vorige matchen kijkt, dan weet ge dat ze dus zeer goed gespeeld hebben

Met zo’n resultaten zijn daarmee 2e geëindigd en iedereen (iedere deelnemer, dus ook de andere ploegen) kreeg een mini trofeetje mee naar huis, trofee die Jan nu glunderend door het huis meedraagt.

En wat hebben we geleerd vandaag?
1. zorgen voor handschoenen bij een match, zowel voor zoon als voor moeder
2. zorgen dat er eten mee is naar zo’n toernooi, want honger dat ze daarvan krijgen
3. zorgen voor warmer schoeisel voor mama, want als ge zo twee uur in de kou staat te kijken en supporteren, dan hebt ge warmer voetbekleedsel nodig.

Les 2 ondertussen achter de rug en het was weer ongelooflijk leuk. Minder volk, maar daarom niet minder enthousiast. Allez, van de andere meisjes (ja, enkel meisjes deze keer) weet ik het niet zeker wegens dat ze naast mij stonden en ge niet echt tijd hebt om elkaar te bestuderen. Maar van mijzelf en de leraar kan ik dat wel zeggen.

Wat ik van fysieke klachten aan de vorige les had overgehouden, was niet veel. Tegen zaterdag begonnen mijn kuiten een beetje te trekken en zondag stonden ze stijf, maar gisteren was het al beter en vandaag volledig over. Morgen daarentegen …

Ik vreesde een beetje voor vandaag, wegens vorige nachten te weinig geslapen en dus doodmoe. Maar het ging. Kwa bewegingen al iets beter dan de eerste keer (zoals beloofd door de leraar en dus effectief zo), kwa uithouding moest ik iets meer op mijn tanden bijten, wat te verwachten was. Maar ik heb het volgehouden en ik ben dus trots op mijzelf.

Thuisgekomen heb ik wel een (zeer) warm bad laten lopen om mijn ledematen in te laten weken: ik voelde mij lichamelijk geradbraakt en tegelijkertijd een pak minder moe. Had ik nog naar een feestje gemoeten, ik zou er met veel zwier naartoe gegaan zijn.

Yep. Ik heb ‘mijn sportdink’ gevonden. De dinsdagen en/of donderdagen dat ik niets anders te doen hebt, zult ge mij daar kunnen vinden, maar misschien nog niet direct overmorgen: eerst eens afwachten hoe mij lichaam gaat reageren na deze sessie.

Kijk, ik ben zo geen persoon die aan sport doet. Dat is voor mietjes en mensen die meer karakter dan mij hebben. Niet dat ik altijd zo geweest ben hoor.

Toen ik ‘jong’ was, zijnde van mijn 5 jaar tot ergens begin mijn tienerjaren, sportte ik wel. Ballet gedaan, een paar jaar atletiek, zwemclub en jarenlang scouts, wat ook actie genoeg gaf. Tijdens het humaniora deed ik niet echt veel sport, maar we fietsten naar school of gingen te voet. Niet dat we zo ver van school woonden, misschien 3 kilometer, we  bewogen dus wel. Dat en de vele fietstochtjes om tot bij de vriend(inn)en te rijden maakten dat ik in beweging bleef.

Aan de univ kreeg ik een opstoot van actie. Een vriendin kon me overtuigen om mee te gaan zwemmen en fitnissen en dat hebben we een paar jaar gedaan. Wreed leuk en zo, maar eens de vriendin begon af te haken stopte ik er ook mee.

Sindsdien ben ik zonder sport. Al meer dan 15 jaar en ik schaam mij daar niet voor. De kinderen geven mij de laatste jaren genoeg beweging, ik fiets al zeven jaar van het station naar mijn werk en terug en sinds vorig jaar fiets ik ook tussen thuis en station. Geen gebrek dus aan beweging. Er is ook geen enkele sport die mij genoeg aanspreekt om mijn gat voor op te heffen, laat staan om er ’s avonds nog eens voor uit mijn kot te komen.

Maar er lijkt verandering ingekomen te zijn. Vanavond heb ik mijzelf zo ver gekregen om een proefles Zumba te volgen. Redenen? Ik dans graag en zeker op latinomuziek, dus dat sprak me al heel erg aan. Doorslaggevend was de plaats waar de lessen plaatsvinden: achter de hoek. Ik moet geen sporttas klaarmaken, geen sleutels of portefeuille of andere brol meenemen. Ik trek een trainingsbroek aan, een T-shirt – en als het kouder wordt gewoon een jas erover – en ga gewoon de deur uit om even te sporten. Bijkomende reden: de les begint om 19u30 en dat is nét op tijd: de kleinsten zitten dan net in bed en ik heb mij nog niet in de zetel geïnstalleerd (want anders kom ik er niet meer uit). Een uurtje weg en op tijd terug voor de avondprogramma’s op TV.

Conclusie na één les: zalig! Ik heb de ganse les doorgemaakt met een lach op mijn gezicht. Zo erg heb ik mij geamuseerd. Het is vermoeiend en uitputtend, maar het uur is voorbij gevlogen. Dat ik geen partner had heeft mij geen moment gestoord.

De lessen zijn op dinsdag en donderdag en ge moet geen vaste dag gaan. Ge moet zelfs niet elke week gaan. Ge kunt een beurtenkaart nemen en dan zelf beslissen wanneer ge die op gebruikt. Of gewoon per les betalen per keer dat ge gaat. Volledig mijn ding dus.

Ik heb nu wel een kaart genomen, kwestie van mijzelf toch ergens een beetje te dwingen om terug te gaan, maar ik denk dat er niet veel dwang zal nodig zijn. Oh, en bedankt Drun, voor de tip.

Gisteren was hectisch. OK, het was vroeger ook al zo, maar dit jaar is het (nog) een graad erger geworden. De belangrijkste oorzaak? Jan zijnen voetbal.

Begrijp mij niet verkeerd: ik vind dat fantastisch. Hoe gelukkig die jongen is als hij mag voetballen. Hoe hij daar in opgaat. Hoe veel en hoe rap ze dingen leren, in zo’n club (Jan dus niet alleen, ge moet die andere gastjes sprongen zien maken). Maar kwa tijdsroof kan het tellen.

Zaterdagvoormiddag was vorig jaar ook al druk: turnen (Zelie, Jan én Anna) en zwemmen(Jan, Louis en Zelie). Maar de namiddag was tenminste een rustpunt, zeker omdat er 2 kinderen minder waren wegens naar de scouts. Dit jaar zijn de voormiddagen opnieuw druk: ballet (Anna), turnen (Anna en Zelie) en zwemmen (Jan, Louis en Zelie). In de namiddag zijn Zelie en Louis weer naar de scouts, maar nu komt daar tussenin Jan zijnen voetbal. Elke zaterdag heeft hij een wedstrijd, soms in de voormiddag, soms in de namiddag, en een wedstrijd betekent erbij blijven. Mijn rustige namiddag is dus weg als de wedstrijd in de namiddag valt.

Maar kijk, we (de ouders) hebben zaterdag genoten. Onze jongens hebben weer verloren, maar deze keer maar met 3-4. Twee goals door Noah, één door Jan en vooral, ze hebben goed gespeeld. Op een bepaald moment een prachtige beweging gemaakt tussen 3 spelers met lange passen. Ik ga dus effectief nog een echte voetbalmama worden.

Maar kijk, dat was maar één deeltje van de hectische dag. On a different note heeft Anna haar eerste balletles gekregen zaterdag. Zelie volgt sinds 2 jaar balletles bij Ducatillion en we zijn daar zeer content van: streng maar rechtvaardig en het moet goed zijn zonder de kinderen af te jakkeren en te ontmoedigen. Het is echt ballet en geen ‘huppeldepup’ om de kinderen bezig te houden. Dit jaar kwam er een lesuur bij voor de allerkleinsten vanaf 4 jaar en ik heb gevraagd of Anna het mocht proberen: ze wil graag ballet doen en ge kunt nooit weten hé. Toen ik haar afhaalde glunderde ze gewoon en de juf zei dat ze dacht dat het wel ging gaan, dus proberen we toch nog even voort.

Om een hectische dag volledig rond te maken was er nog een verjaardagsfeestje ’s avonds … in Nederland wat betekende: op tijd vertrekken als in tussen 17u30 en 18u. Als ge maar om 17u thuiskomt, 2 kinderen moet klaarmaken voor de avond én uzelf klaar maken voor een feest, laat dat niet veel tijd.

Het feestje, dat was van mijn broer en zijn vrouw, die dit jaar 40 geworden zijn endit met een zeer leuke fuif hebben gevierd: lekker eten, veel drank, mensen teruggezien die ik 15 à 20 jaar niet meer gezien had, familie, goede muziek en zeer luik gezelschap. Om 2u30 heb ik mijzelf verplicht om toch te gaan slapen: het feestje was nog niet gedaan en ik amuseerde mij rot, maar vandaag was er een lunchafspraak in België en dus moest ik op tijd opstaan. Een voordeel: mijn papa is mij thuis komen halen en heeft mij hier weer mooi afgezet zodat ik zelf niet moest rijden. Moe gelijk ik loop de laatste weken was dat maar goed ook en zo had ik bovendien nog zeer leuk gezelschap gezien Michel thuis is gebleven bij de kinderen.

Vandaag was ik toch blij dat zaterdag achter de rug was.

Vandaag speelde Jan zijn eerste wedstrijd. ‘Zijn’ eerste, want blijkbaar was de eerste wedstrijd vorige week en wegens andere dochter in ziekenhuis hebben we die gemist. Maar soit. De eerste wedstrijd dus.

Ik stond eigenlijk verbaasd over mijzelf. Ik ben allesbehalve een voetbalfan, heb in mijn leven nog nooit een voetbalwedstrijd uitgekeken en dus zag ik er een beetje tegenop dat er wedstrijden gingen zijn, maar ik vond het eigenlijk wel leuk en voor dat ge het weet zit ge in de sfeer. Zoals het cliché dus zegt: het is anders als uw kinderen meedoen.

Ze zijn grandioos verloren (verkocht, zegt den anderen), maar één van de papa’s die mee was zei dat ze het toch beter deden dan vorige week: ze kwamen deze week tenminste op de kant van de tegenspelers

De kinderen hebben nog veel te leren, maar wat wilt ge: ze hebben amper 4 of 5 keer getraind. En ook: ik denk dat Jan niet echt keepersmateriaal is. Maar verder, voor zover ik het kon zien hebben ze zich wel goed geamuseerd en wij als ouders ook, en dat is toch het belangrijkste.