San's Weblog

Oef. Het is zondag en vandaag is de vakantie eindelijk echt begonnen. Niets moet, alles mag. Geen wekkers meer voor de komende 15 dagen, behalve als we er zelf voor kiezen.

Gisteren toch wel in schoonheid afgesloten. Er waren nog een aantal kinderactiviteiten. Er was de laatste balletles voor Anna. Ze waren maar met twee kindjes, dus het werd een privé les. Zelie had haar laatste les turnen én tegelijk haar laatste training voor het Kerstfeest van de namidag. Er was de laatste zwemtraining die uiteindelijk geen les bleek maar waar ze vrij mochten spelen. In de namiddag dan het Kerstfeest bij de turnclub waar de groep van Zelie weer een stukje van de show mocht verzorgen. Altijd leuk.

De dag werd afgesloten met lekker eten en vooral fantastisch gezelschap. Avonden die voor herhaling vatbaar zijn.

De plannen voor de vakantie? Eigenlijk niet veel. Er staat al een bezoekje aan de Efteling op de lijst, een bezoek aan broerlief waar we Kerstavond zullen vieren, een filmpje zal er ook meegepikt worden, een verjaardagsfeestje, maar voor de rest zien we dus wel. Veel rusten en zien wat er komt, dat wordt de boodschap en vooral, nergens in opjagen, of toch proberen.

In plaats van te kunnen uitslapen op een vrije dag, stond deze morgen de wekker. Niet op het gewone uur van tijdens een werkweek (6u25), maar op 8u. Want alhoewel het vandaag geen werkdag was, was het wel voetbaltoernooidag voor Jan.

De afspraak was om 9u aan de club en ondanks de wekker, was ik uiteindelijk al om 7u30 uit mijn bed. Het gaf mij natuurlijk iets meer tijd om op het gemak de dingen te kunnen doen in plaats van mij te moeten opjagen. Dus mooi op tijd op de club en tijdig dan daar kunnen vertrekken naar Melle voor het Duiveltjestoernooi.

Het toernooi zou maar een halve dag duren en ze moesten vier matchen van telkens 20min spelen. Ze begonnen met hun eerste match om 10u en daarna elk half uur ééntje zodat ze hun laatste match om 11u30 hadden en de gastjes waren in form vandaag: eerste match gewonnen, de tweede gelijkspel, de derde gewonnen en de vierde verloren. Als ge naar de uitslagen van vorige matchen kijkt, dan weet ge dat ze dus zeer goed gespeeld hebben

Met zo’n resultaten zijn daarmee 2e geëindigd en iedereen (iedere deelnemer, dus ook de andere ploegen) kreeg een mini trofeetje mee naar huis, trofee die Jan nu glunderend door het huis meedraagt.

En wat hebben we geleerd vandaag?
1. zorgen voor handschoenen bij een match, zowel voor zoon als voor moeder
2. zorgen dat er eten mee is naar zo’n toernooi, want honger dat ze daarvan krijgen
3. zorgen voor warmer schoeisel voor mama, want als ge zo twee uur in de kou staat te kijken en supporteren, dan hebt ge warmer voetbekleedsel nodig.

Les 2 ondertussen achter de rug en het was weer ongelooflijk leuk. Minder volk, maar daarom niet minder enthousiast. Allez, van de andere meisjes (ja, enkel meisjes deze keer) weet ik het niet zeker wegens dat ze naast mij stonden en ge niet echt tijd hebt om elkaar te bestuderen. Maar van mijzelf en de leraar kan ik dat wel zeggen.

Wat ik van fysieke klachten aan de vorige les had overgehouden, was niet veel. Tegen zaterdag begonnen mijn kuiten een beetje te trekken en zondag stonden ze stijf, maar gisteren was het al beter en vandaag volledig over. Morgen daarentegen …

Ik vreesde een beetje voor vandaag, wegens vorige nachten te weinig geslapen en dus doodmoe. Maar het ging. Kwa bewegingen al iets beter dan de eerste keer (zoals beloofd door de leraar en dus effectief zo), kwa uithouding moest ik iets meer op mijn tanden bijten, wat te verwachten was. Maar ik heb het volgehouden en ik ben dus trots op mijzelf.

Thuisgekomen heb ik wel een (zeer) warm bad laten lopen om mijn ledematen in te laten weken: ik voelde mij lichamelijk geradbraakt en tegelijkertijd een pak minder moe. Had ik nog naar een feestje gemoeten, ik zou er met veel zwier naartoe gegaan zijn.

Yep. Ik heb ‘mijn sportdink’ gevonden. De dinsdagen en/of donderdagen dat ik niets anders te doen hebt, zult ge mij daar kunnen vinden, maar misschien nog niet direct overmorgen: eerst eens afwachten hoe mij lichaam gaat reageren na deze sessie.

Kijk, ik ben zo geen persoon die aan sport doet. Dat is voor mietjes en mensen die meer karakter dan mij hebben. Niet dat ik altijd zo geweest ben hoor.

Toen ik ‘jong’ was, zijnde van mijn 5 jaar tot ergens begin mijn tienerjaren, sportte ik wel. Ballet gedaan, een paar jaar atletiek, zwemclub en jarenlang scouts, wat ook actie genoeg gaf. Tijdens het humaniora deed ik niet echt veel sport, maar we fietsten naar school of gingen te voet. Niet dat we zo ver van school woonden, misschien 3 kilometer, we  bewogen dus wel. Dat en de vele fietstochtjes om tot bij de vriend(inn)en te rijden maakten dat ik in beweging bleef.

Aan de univ kreeg ik een opstoot van actie. Een vriendin kon me overtuigen om mee te gaan zwemmen en fitnissen en dat hebben we een paar jaar gedaan. Wreed leuk en zo, maar eens de vriendin begon af te haken stopte ik er ook mee.

Sindsdien ben ik zonder sport. Al meer dan 15 jaar en ik schaam mij daar niet voor. De kinderen geven mij de laatste jaren genoeg beweging, ik fiets al zeven jaar van het station naar mijn werk en terug en sinds vorig jaar fiets ik ook tussen thuis en station. Geen gebrek dus aan beweging. Er is ook geen enkele sport die mij genoeg aanspreekt om mijn gat voor op te heffen, laat staan om er ’s avonds nog eens voor uit mijn kot te komen.

Maar er lijkt verandering ingekomen te zijn. Vanavond heb ik mijzelf zo ver gekregen om een proefles Zumba te volgen. Redenen? Ik dans graag en zeker op latinomuziek, dus dat sprak me al heel erg aan. Doorslaggevend was de plaats waar de lessen plaatsvinden: achter de hoek. Ik moet geen sporttas klaarmaken, geen sleutels of portefeuille of andere brol meenemen. Ik trek een trainingsbroek aan, een T-shirt – en als het kouder wordt gewoon een jas erover – en ga gewoon de deur uit om even te sporten. Bijkomende reden: de les begint om 19u30 en dat is nét op tijd: de kleinsten zitten dan net in bed en ik heb mij nog niet in de zetel geïnstalleerd (want anders kom ik er niet meer uit). Een uurtje weg en op tijd terug voor de avondprogramma’s op TV.

Conclusie na één les: zalig! Ik heb de ganse les doorgemaakt met een lach op mijn gezicht. Zo erg heb ik mij geamuseerd. Het is vermoeiend en uitputtend, maar het uur is voorbij gevlogen. Dat ik geen partner had heeft mij geen moment gestoord.

De lessen zijn op dinsdag en donderdag en ge moet geen vaste dag gaan. Ge moet zelfs niet elke week gaan. Ge kunt een beurtenkaart nemen en dan zelf beslissen wanneer ge die op gebruikt. Of gewoon per les betalen per keer dat ge gaat. Volledig mijn ding dus.

Ik heb nu wel een kaart genomen, kwestie van mijzelf toch ergens een beetje te dwingen om terug te gaan, maar ik denk dat er niet veel dwang zal nodig zijn. Oh, en bedankt Drun, voor de tip.

Gisteren was hectisch. OK, het was vroeger ook al zo, maar dit jaar is het (nog) een graad erger geworden. De belangrijkste oorzaak? Jan zijnen voetbal.

Begrijp mij niet verkeerd: ik vind dat fantastisch. Hoe gelukkig die jongen is als hij mag voetballen. Hoe hij daar in opgaat. Hoe veel en hoe rap ze dingen leren, in zo’n club (Jan dus niet alleen, ge moet die andere gastjes sprongen zien maken). Maar kwa tijdsroof kan het tellen.

Zaterdagvoormiddag was vorig jaar ook al druk: turnen (Zelie, Jan én Anna) en zwemmen(Jan, Louis en Zelie). Maar de namiddag was tenminste een rustpunt, zeker omdat er 2 kinderen minder waren wegens naar de scouts. Dit jaar zijn de voormiddagen opnieuw druk: ballet (Anna), turnen (Anna en Zelie) en zwemmen (Jan, Louis en Zelie). In de namiddag zijn Zelie en Louis weer naar de scouts, maar nu komt daar tussenin Jan zijnen voetbal. Elke zaterdag heeft hij een wedstrijd, soms in de voormiddag, soms in de namiddag, en een wedstrijd betekent erbij blijven. Mijn rustige namiddag is dus weg als de wedstrijd in de namiddag valt.

Maar kijk, we (de ouders) hebben zaterdag genoten. Onze jongens hebben weer verloren, maar deze keer maar met 3-4. Twee goals door Noah, één door Jan en vooral, ze hebben goed gespeeld. Op een bepaald moment een prachtige beweging gemaakt tussen 3 spelers met lange passen. Ik ga dus effectief nog een echte voetbalmama worden.

Maar kijk, dat was maar één deeltje van de hectische dag. On a different note heeft Anna haar eerste balletles gekregen zaterdag. Zelie volgt sinds 2 jaar balletles bij Ducatillion en we zijn daar zeer content van: streng maar rechtvaardig en het moet goed zijn zonder de kinderen af te jakkeren en te ontmoedigen. Het is echt ballet en geen ‘huppeldepup’ om de kinderen bezig te houden. Dit jaar kwam er een lesuur bij voor de allerkleinsten vanaf 4 jaar en ik heb gevraagd of Anna het mocht proberen: ze wil graag ballet doen en ge kunt nooit weten hé. Toen ik haar afhaalde glunderde ze gewoon en de juf zei dat ze dacht dat het wel ging gaan, dus proberen we toch nog even voort.

Om een hectische dag volledig rond te maken was er nog een verjaardagsfeestje ’s avonds … in Nederland wat betekende: op tijd vertrekken als in tussen 17u30 en 18u. Als ge maar om 17u thuiskomt, 2 kinderen moet klaarmaken voor de avond én uzelf klaar maken voor een feest, laat dat niet veel tijd.

Het feestje, dat was van mijn broer en zijn vrouw, die dit jaar 40 geworden zijn endit met een zeer leuke fuif hebben gevierd: lekker eten, veel drank, mensen teruggezien die ik 15 à 20 jaar niet meer gezien had, familie, goede muziek en zeer luik gezelschap. Om 2u30 heb ik mijzelf verplicht om toch te gaan slapen: het feestje was nog niet gedaan en ik amuseerde mij rot, maar vandaag was er een lunchafspraak in België en dus moest ik op tijd opstaan. Een voordeel: mijn papa is mij thuis komen halen en heeft mij hier weer mooi afgezet zodat ik zelf niet moest rijden. Moe gelijk ik loop de laatste weken was dat maar goed ook en zo had ik bovendien nog zeer leuk gezelschap gezien Michel thuis is gebleven bij de kinderen.

Vandaag was ik toch blij dat zaterdag achter de rug was.

Vandaag speelde Jan zijn eerste wedstrijd. ‘Zijn’ eerste, want blijkbaar was de eerste wedstrijd vorige week en wegens andere dochter in ziekenhuis hebben we die gemist. Maar soit. De eerste wedstrijd dus.

Ik stond eigenlijk verbaasd over mijzelf. Ik ben allesbehalve een voetbalfan, heb in mijn leven nog nooit een voetbalwedstrijd uitgekeken en dus zag ik er een beetje tegenop dat er wedstrijden gingen zijn, maar ik vond het eigenlijk wel leuk en voor dat ge het weet zit ge in de sfeer. Zoals het cliché dus zegt: het is anders als uw kinderen meedoen.

Ze zijn grandioos verloren (verkocht, zegt den anderen), maar één van de papa’s die mee was zei dat ze het toch beter deden dan vorige week: ze kwamen deze week tenminste op de kant van de tegenspelers

De kinderen hebben nog veel te leren, maar wat wilt ge: ze hebben amper 4 of 5 keer getraind. En ook: ik denk dat Jan niet echt keepersmateriaal is. Maar verder, voor zover ik het kon zien hebben ze zich wel goed geamuseerd en wij als ouders ook, en dat is toch het belangrijkste.

Zoals Michel zegt: vanaf nu zijn wij officieel ‘voetbalouders’ want Jan mag sinds vandaag voetballen. Voor hem ‘eindelijk’. Wij zijn geen voetbalfans, ik heb er zelfs een grondige hekel aan, maar ik moet toegeven: uwen kleinen zo zien rondlopen en hem amuseren is fantastisch.

Hij moet nog veel leren, maar daarom net gaat hij dus naar een club. Ik heb veel goede dingen van de club gehoord en op het eerste zich lijken ze allemaal al te kloppen, dus ik zie het eigenlijk wel zitten om af en toe naar een training te gaan. Meer dan af en toe zal toch niet lukken wegens werk enderzijds en andere kinderen ook met activiteiten anderzijds.

Maar gelukkig dat Jan was én is, ge hebt er geen idee van. Hij vraagt dat dus al jaren en ik had hem gezegd, pas als je 5 bent. Toen hij in februari 5 was geworden stond dat voor hem gelijk met het feit dat hij dus eindelijk naar een voetbalclub kon. Gelukkig had ik hem altijd gewaarschuwd dat hij zou moeten wachten tot het nieuwe seizoen, maar ik stuurde wel onmiddellijk een mail naar de club om te weten wanneer dat seizoen juist zou beginnen. Ze gingen mij terugmailen met de nodige details.

Eind juli kreeg ik dan de mail dat de trainingen op 12 augustus zouden starten. Jan kan al deftig optellen, maar de laatste twee weken heeft hij zich toch goed bezig gehouden met aftellen.

Zelie, Louis en Jan gaan sinds een paar maanden zwemmen in de zwemclub, want zwemmen is belangrijk. Dat heb ik nog maar eens goed gemerkt toen we op vakantie waren en bleek dat, alhoewel Louis had leren zwemmen met school, hij eigenlijk nog helemaal niet kon zwemmen. Toch niet in de mate om hem alleen in een diep zwembad te laten.

Dus zitten ze in de zwemclub. Om techniek te leren en ook kracht. Om echt goed te leren zwemmen.

Zelie en Louis zijn samen begonnen. In de tweede groep. ‘Tweede’ in de zin van één stapje hoger dan de kindjes die dus voor de allereerste keer leren zwemmen, zoals Jan dus, die dus in de eerste groep zit. Want de zwemclub eist relatieve perfectie in techniek vooraleer ze in de volgende groep mogen.

Met dat Zelie ondertussen toch al vier jaar kan zwemmen mocht zij na enkele weken al over: haar techniek moest gewoon wat geperfectioneerd worden.

Om de zoveel weken, meestal na een reeks en voor een nieuwe reeks begint, worden ze dan geëvalueerd. Kijken naar de vorderingen en de techniek en dus kijken of ze klaar zijn om over te gaan naar de volgende groep.

Het einde van de reeks komt er weer aan en vorige zaterdag werden Zelie en Louis geëvalueerd. Louis had zijn evaluatie bijna gemist, maar gelukkig had hij zijn badmuts aan het zwembad vergeten zodat hij terug gegaan was en dus nog eens het zwembad in mocht. Zelie was ook al wat later dan gewoonlijk en uiteindelijk kwamen ze bijna gelijktijdig terug. Eerst Zelie bijna euforisch omdat ze over mocht: ze mag nu in het ‘grote’ zwembad. Een paar minuten later kwam Louis doodgelukkig terug: hij mocht ook over.

Vandaag was het dan aan Jan. Ik was nog net op tijd om zijn laatste 10 minuten les te volgen en dus zag ik het ook toen hij getest werd. Een eerste poging ging niet goed zodat het bijna leek of hij nog een reeks in de eerste groep zou moeten blijven. Maar zijn juffrouw zei dat hij het wel kon en dus mocht hij nog een tweede poging doen. Resultaat na poging twee: hij mag ook over gaan.

Drie dolgelukkige kindjes dus en een overtrotse mama.

Vandaag zijn de eerste buitenschoolse activiteiten begonnen. Nu, eigenlijk mag dat in het enkelvoud hoor: de turnles is opnieuw begonnen.

Dit jaar een verandering ten goede: Zelie haar lesuren zijn opgeschoven van 9u naar 10u30. Dubbel joepie, want niet alleen is dat dus later en moeten we ons op zaterdagmorgen niet meer opjagen. Bovendien valt dat samen met de aanvang van het kleuterturnen (voor de kleintjes van 3 en 4 jaar) en nu moet ik dus maar één keer rijden voor drie kinderen.

Dit jaar zijn er dus drie kinderen die turnen. Zelie doet voort met ritmisch turnen. Jongeren dit jaar. Jan doet zijn tweede jaar kleuterturnen en Anna is ook begonnen aan haar eerste jaar. In principe is het maar vanaf 3 jaar, maar Anna is een ferme en toen ik er de organisatie vorig jaar over sprak, of ze nu al mocht beginnen, zeiden ze dat ze kon proberen en als het goed ging, dat ze mocht blijven.

Deze ochtend dus met de kinderen naar de turnles. Toen ik gisteren tegen Anna zei dat de lessen vandaag zouden beginnen was ze zeer enthousiast: ze was het nog niet vergeten dat zij ook mocht gaan turnen. Toen ik haar deze ochtend afzette keek ze zelfs niet meer om: direct mooi op de bank en mama bestond niet meer. Ze heeft het hele uur flink meegedaan en vond het fantastisch. Zelfs een kleine valpartij heeft haar niet ontmoedigd. Ze doet zeer goed mee en mag dus blijven.

De kleutergroep is opgedeeld in de 3-jarigen (Anna nu dus) en de 4-jarigen en dus mocht Jan nu bij de ‘grote’ kleuters turnen in de grote zaal. Hij had het een beetje moeilijker om mijn rok los te laten, maar na een paar minuten is dat dan ook gelukt. Samen met Louis heb ik mij dan in de cafetaria gezet om naar hem te kijken en eens de les begonnen was, voelde hij zich weer als een vis in het water.

Een uur na aanvang mocht ik de twee kleinsten aankleden. Nog een half uur later was Zelie er ook klaar voor. Drie enthousiaste kinderen op hun eerste dag buitenschoolse activiteiten. Het schooljaar is nu wel echt begonnen.

Pluim voor mijzelf. Soms mag dat ook eens.

Morgen zijn er drie kinderen die een lunchpakket nodig hebben: Louis en Zelie omdat ze sportdag hebben, Anna omdat het staking is op de peutertuin. Vanavond heb ik dus al voor een deel van de lunch gezorgd.

Eerst gaan winkelen nadat ik de kinderen afgehaald had. Bakker (Anna heeft bokes nodig voor haar 4-uurtje), beenhouwer (beleg), Spar (groenten en fruit).

Dan naar huis om de kinderen eten te geven en ondertussen aan de lunch voor morgen te beginnen: pasta koken, komkommer in fijne reepjes doen, kerstomaatjes in twee, bloemkool stomen en in kleine roosjes verdelen, erwtjes blancheren. Alles mengen, er een yoghurtsausje opdoen en verse bieslook overstrooien. Afwerken met gesneden ham. Verdelen in drie porties in doosjes die ze morgen zo in hun knapzak kunnen steken en alles bewaren in de frigo.

Gaan nog mee in het lunchpakket, voor de groten: een petit gervais kaasje, twee stukken fruit, een koek, fles water. Voor Louis waarschijnlijk nog een paar boterhammen ook voor op de opvang na de sportdag. Voor Anna, naast de pastasalade, nog een paar boterhammen en een stuk fruit.

Soms ben ik dus wel degelijk een goede (huis)moeder.