San’s Weblog

Morgen zullen de kinderen goed ingeduffeld naar school gaan: jas, sjaal, muts, handschoenen. You name it, they’ll have it.

Morgen gaan we namelijk allemaal met de fiets naar school. De eerste dag van een nieuwe gewoonte. Want vanaf morgen zal het elke dag met de fiets te doen zijn, behalve op woensdag. Tot nu toe deden we dat al op vrijdag. Nu komen daar dus maandag, dinsdag en donderdag bij.

Morgen gaat Anna ook naar school. Wat betekent dat er een halte minder is bij het kinderen afzetten. Wat betekent dat ik een kwartier win. Wat betekent dat ik geen omtoer meer moet maken om van thuis naar het station te rijden. De twee schoolgebouwen liggen namelijk op een rechte lijn tussen ons huis en het Sint-Pietersstation en dus kan ik vanaf morgen met de fiets naar het station en onderweg de kinderen afzetten.

Morgen zal ik op mijn tanden moeten bijten. Morgen en alle komende dagen. Het voornemen is er wel, maar ik weet dat ik af en toe wel serieus ga afzien. Eigenlijk is de timing niet al te goed: net als het kouder begint te worden en het zoveel aangenamer is om met de auto te gaan. Maar het zal ook wel wennen. Alles went.

Morgen is dus de eerste dag van een nieuwe periode. Ik denk dat ik de komende weken ook wel serieus ga investeren in deftige regenkledij voor mij en de kinderen. Maar dat nog net niet morgen.

Toen ik deze morgen mijn fiets, die gestald was in de fietsenstallingen aan het station in Brugge, wou losmaken bleek iemand het fantastische idee gehad te hebben om hem nog eens vast te maken: met zo’n plastic sluiting die je aantrekt om dan, zonder enige hulp van iets scherps, niet meer los te krijgen.

Ik stond daar toch even met mijn mond vol tanden naar te kijken. Bekeek dan de fietsen naast mijn fiets om te zien of het één of ander modeverschijnsel was (het vastmaken van fietsen die de uwe niet zijn), maar mijn fiets leek de enige.

Het fietsmeldpunt heeft er een container vlakbij staan maar uiteraard was daar om 9u ’s ochtends nog niemand aanwezig, net zoals de stadswachters die op andere dagen daar wel met twee rondwandelen om hun tijd te passeren.

Na deze vaststellingen was mijn verbazing ook uitgewerkt, heb ik mijn zakmes genomen en het spul doorgesneden. Wie denken ‘ze’ wel dat ze zijn en wie krijgt het nu in godsnaam in zijn hoofd om iemand anders zijn fiets vast te maken? Langs de andere kant: beter nog eens vastgemaakt dan gestolen.

Behalve deze ochtend ben ik vandaag nog niet buiten geweest. Het weer heb ik nog niet aan de lijve meegemaakt, maar horen doe ik het des te meer.

Het moet nogal hard waaien buiten. Ik hoor de wind langs ons huis suizen en de hekkens van de werf naast de deur zijn nu al zeker vijf keer omver gewaaid.

Zeer leuk want het zijn de hekkens langs de kant van de straat, dus is de straat telkens geblokkeerd: het zijn zo van die hoge ijzeren en ze hebben ongeveer de lengte van de breedte van de straat. Telkens er auto’s de straat moeten inrijden moeten ze stoppen om de hekkens terug te plaatsen.

Ergens hoop ik op de gewoonlijke snelheidsduivels die met gierende banden de hoek komen omrijden en dan KABOEM! op/in/door de hekkens rijden, maar ik denk dat ik pech heb vandaag

Ik weet dat u wettelijk gezien zeer goed beschermd bent als ‘zwakke’ weggebruiker. Ongeveer gelijk wat ik doe als ik in mijn wagen zit en u komt in aanraking met mijn wagen, zal sowieso als ‘mijn fout’ geïnterpreteerd worden.

Dat u, halverwege mijn achterwaarts parkeermanoeuvre, alsnog probeert om u tussen de stoeprand en mijn wagen te wringen en ik dus jammerlijk genoeg uw fiets - en gelukkig niet U - meehad, daarvoor draai ik op, begrijpe wie begrijpen kan. Ik persoonlijk dénk er niet over om een wagen, die een manoeuvre uitvoert, te proberen passeren op de fiets: die persoon in de wagen is op dat moment immers met vele andere dingen bezig in plaats van NOGMAALS vijfhonderd keer naar links, rechts en achteruit te kijken om ook nog fietsers te proberen zien die ABSOLUUT die seconde willen winnen door er zich tussen te wringen, maar dat ben ik.

Want ja: ik rij ook per fiets. Tweemaal per dag. In Brugge: niet de meest gemakkelijke stad voor fietsers én automobilisten met al die touristen die denken dat een straat in Brugge eigenlijk toch hetzelfde is als een voetpad, maar soit.

Maar als ik nu stapvoets rij, niet zwalpend, mooi rechtdoor, zonder uit te wijken naar links of rechts, omdat ik een parkeerplaatsje zoek, waarom MOET u dan per se tegen mijn wagen fietsen terwijl u mij voorbijsteekt? En nog groffer: waar haalt u het lef vandaan om uw middenvinger naar mij op te steken? Voor de goed orde: ik reed NIET tegen u. U reed tegen MIJ én u fietse nadien rustig door zonder er zelfs maar aan te denken de schade aan mijn wagen te bekijken en (eventueel) te vergoeden.

Beste fietser: laat uw arrogantie aub thuis. Als zwakke weggebruiker bent u nog steeds dat: een zwakke weggebruiker, hoe goed u ook beschermd wordt door de wet. In geval van aanrijding met een wagen zal u nog steeds de meest zware (materiële én lichamelijke) schade hebben. Mijn wagen zal een zoveelste bluts bijhebben, maar uiteindelijk doet dat geen pijn. Maar vooral: volgens de wet zal IK mogen opdraaien voor uw onvoorzichtigheid, voor uw ongeduld en voor uw arrogantie, en dat doe ik liever niet.

Met vriendelijke groeten.

The deed is done. The dice have been cast.

Daarnet was ik op het politiebureau om klacht neer te leggen voor het voorval van vrijdag. Ik vraag mij nu wel af of ik er ooit nog iets van ga horen maar daar gaat het niet echt om. Het is het principe, nietwaar

Kijk zie, daar kan ik mij nu eens blauw aan ergeren: mensen die niet kunnen parkeren, die hun auto op twee plaatsen zetten of zo schots en scheef gaan staan dat ge er langs geen kanten bij kunt.

Gezien ik de trein neem naar mijn werk probeer ik ’s ochtends op het klein parkeerterreintje achteraan het station te staan: ‘t is voor de ganse dag en daar is het de enige plaats waar het nog gratis is (niet dat ik veel illusies heb dat dat nog lang zal blijven, daar niet van), dus wel even de moeite waard.

Als ik op tijd ben kan ik gerust wachten tot er iemand wegrijdt, maar gisteren had ik geen tijd om te wachten en wat bleek: minstens 10 auto’s stonden op twee plaatsen geparkeerd. Op zo’n klein terreintje als dat achter het station is dat dus enorm veel hé.

De egoïsten. De klojo’s.

De herfstvakantie wordt blijkbaar door meer en meer mensen als volwaardige vakantie genomen.

Tijdens ‘normale’ schooldagen is het tegen 8u ’s ochtends bijna niet meer te doen van het verkeer als ik vertrek. En nu: een vlotte doorgang van thuis tot aan de onthaalmoeder, geen ‘files’ op de ring om dan naar het station te rijden en zelfs om van de ene kant (= voorkant) van het station naar de andere kant (= dus achterkant) te geraken ging het in minder dan één minuut, daar waar het anders gemakkelijk een kwartier kan duren (echt niet overdreven).

Voor mij mag het alle dagen zo zijn.

Maar wil dat eigenlijk zeggen dat veel meer mensen thuis blijven/op vakantie gaan, of wil dat zeggen dat ze gewoon later vertrekken?

Zondag een mooi staaltje meegemaakt. En de kinderen ook, jammer genoeg.

De kinderen en ik gingen een boodschap doen. We stonden op de hoek van de straat, in ons woonerf, klaar om over te steken, toen ik een auto (te rap) hoorde aankomen. Rap de kinderen achteruit geroepen en toen de wagen passeerde een klein teken met de hand gedaan van “een beetje trager aub”.

Zo rap als tel stond die wagen stil: midden van de straat, bestuurder eruit en hij begon te roepen tegen mij: hij reed niet te rap, en wie dacht ik wel dat ik was, was ik misschien de verantwoordelijke van de straat en de straat is geen speeltuin dus houdt uw kinderen bij, etc.

Ik stond er maar zeer verbaasd naar te kijken en telkens die meneer een beetje adem haalde probeerde ik zo rustig mogelijk op zijn vragen te antwoorden (dat als hij maar 20 km uur reed, hij eens dringend naar zijn garage moest; ik ben bewoonster en neen, niet de straatverantwoordelijke maar wat heeft dat nu voor belang; dat in een woonerf de kinderen op straat mogen spelen en dat hij zich moet aanpassen; . ..).

Uiteindelijk begon hij te roepen dat ik moest kalmeren (maar ik ben kalm meneer). Hij heeft het maar opgegeven en is dan maar weer in zijn auto gestapt, heeft zijn deur zwaar dichtgeslaan en is met bijna gierende banden de straat uitgereden.

Dit alles nam plaats onder het oog van de politie die, geheel toevallig, bij een buur moest zijn. Ze hebben de hele uitwisseling gadegeslaan en niets, maar dan ook helemaal niets gedaan of gezegd. De politie, uw vriend.

De beste reactie kwam eigenlijk van Zelie. Eens de mens weggereden was keek ze nogal verwonderd naar mij en zei “Maar mama, gij waart toch kalm?”.

Tja, ik kon dat enkel beamen.