Amaai

Drie daagjes niet op tinternet gekund en direct veel in te halen. Het is wat. Wie had er beweert dat het kalmer was tijdens de zomermaanden …?
Ja, sinds ze woensdag van Telenet moesten komen waren (en zijn) er hier wat computerproblemen.

Eerst kon ik niet op het internet. Michel heeft dus moeten prutsen om den boel hier weer te laten draaien. En nu werkt het draadloos internet nog niet zodat ik ’s avonds niet kan surfen en bloggen wegen geen computer.

Jaja, ik hoor jullie wel denken dat er hier toch genoeg computers staan en dat is ook zo, maar zo werkt het niet hé! Ge kent dat toch van die dokter die ziek is maar zelf niet naar een dokter wil gaan? Awel, hetzelfde gaat op voor alle beroepen, dus ook voor mensen die van computer moeten doen op het werk: hij zal dat *dan* wel eens in orde maken (geen verwijt hoor schatje) 🙂
Enfin. ‘k Heb er nog niet veel last van gehad: woensdag en donderdag was ik toch niet thuis behalve ’s avonds (eigenlijk het moment waarop ik meestal blog, maar enfin) en vandaag heb ik het kot voor mij alleen, allez, als ge Anna niet meerekent 😉

Dus tot het draadloos internet weer werkt zal ik mijn postjes moeten opsparen en dan allemaal ineens publiceren. ‘k Ga daar dan nu mee beginnen.

Post

Zelie kreeg gisteren post. Van Interfot-sports.

Nu eigenlijk niet Zelie maar Lelie: de idioten hebben haar naam niet goed genoteerd. Wie die idioten zijn? Wel, de mannen die fotos trokken op de ING loop hier in Gent. Zelie heeft toen meegelopen en bij aankomst werd een foto van haar gemaakt.

Er zat in die enveloppe een foto van haar als ze aankomt en een begeleidend briefje.

Leuke foto, dat wel. Ge ziet dat ze aan het einde van haar krachten is maar toch niet wil opgeven.

Het briefje was minder leuk:

“Ter herinnering aan jouw sportieve inspanning, hopen wij je aangenaam te kunnen verrassen met deze unieke foto. Indien je hem graag zou behouden, hoef je alleen maar 6 euro over te maken via het bijgesloten bankoverschrijvingsformulier. Deze verzending is geheel vrijblijvend en houdt geen enkele aankoopverplichting in.”

6 euro! Voor nen foto! Waar ik zelfs niet om gevraagd heb! Dat mogen ze nu wel schoon vergeten. Ik heb niet voor niets rechten gestudeerd: alles wat u opgestuurd wordt zonder dat ge het gevraagd hebt moet ge noch betalen, noch terugsturen.

En dat gaan we dan ook niet doen.

Bedankt voor de foto mannen. Het is effectief een schoon aandenken, maar als ge geld wilt moest ge maar een bestelling opgestuurd hebben en niet de foto zelf.

Ergernis

Een paar weken geleden zijn ze er aan begonnen: de verbouwing van het beschermd “krot” van naast de deur.

Het zijn serieuse verbouwingen. Uiteindelijk hebben de nieuwe eigenaars een gevel gekocht. Binnenin was er eigenlijk niets meer om naar huis over te schrijven.

We hebben de vorige eigenaar gekend en die heeft ons eens binnengelaten: de muren stonden op blote steen, de vloer beneden half weg, de muren tussen de ruimtes volledig damp, geen trap meer naar boven, geen plafonds meer op de benedenverdieping en eigenlijk zo goed als geen vloer meer op de verdieping erboven zodat je van beneden recht naar boven kon kijken, … Enorm veel werk dus.

En dat werk is aangevangen. Voor de Gentse Feesten hebben ze al een paar containers weggevoerd met stenen die ze weggekapt hebben: de rest van de vloer, de binnekoer, muren? Wreed veel lawaai dus.

Het heeft toen een paar weken stilgelegen met het bouwverlof maar deze ochtend stonden ze daar weer en zijn ze er weer aan begonnen. Uiteraard op een onnoemelijk vroeg uur, maar eigenlijk stoort mij dat niet. Ook het ongelooflijke lawaai van al het kappen en boren en wat voor andere machines ook, stoort mij ook niet echt.

Niet dat ik het leuk vind, integendeel, maar ik kan er mij niet in opwinden. Uiteindelijk gebeurt er eindelijk iets en verbouwingen gaan nu eenmaal niet zonder lawaai.

Maar waar ik de kriebels van krijg, wat mij wél enorm stoort, is de muziek.

Waarom moeten die mannen altijd een radio meehebben én die op volle bak zetten. Vooral als ze zoveel lawaai maken dat ze zichzelf toch niet horen denken, laat staan dat ze een noot muziek kunnen horen.

Zij horen er dus niets van maar ondertussen wordt de hele buurt wel ongewenst getrakteerd op muziek.

Grrrrrrrrrrrrrrr!

Nostalgie

Vanavond op de Vrijdagmarkt was het Q-Music Greatest Hits tour. Nostalgie ten voeten uit. Muziek van de jaren ’80 live gezongen.

Even de deur uit dus met drie van de vier: Zelie en Louis en Anna.

Voor het eerste optreden, Udo, stonden Zelie en Louis vlak voor de boxen op de eerste rij. Ik heb mij met Anna een beetje opzij geplaatst kwestie van haar oren een beetje te beschermen. Hij zong niet alleen liedjes uit de jaren ’80 maar wel allemaal klassiekers die je goed kon meezingen.
Zo’n optreden is blijkbaar duidelijk niet voor Louis: na 2 liedjes werd hij er door de security uitgepakt omdat hij bij mij wou zijn. Eens bij mij bleef hij vragen wanneer we nu naar huis gingen.

Zelie daarentegen. Blijven staan tot het einde van het optreden en ik zag haar armen, en waar mogelijk haar benen, lustig meezwaaien.

Ikzelf vond het ook zeer goed. Dienen mens kan zingen, wreed goed zelfs. Hij kiest goeie ambiance nummers en we kregen een bezoekje van Sandrine erbovenop.

Na Udo wou ik naar huis gaan: Anna moest eten en het was uiteindelijk al half tien, maar Zelie keek zooo teleurgesteld dat we een zitplaatsje gezocht hebben (zodat ik Anna kon voeden) en dan gebleven zijn tot na het optreden van ABC.

En blij toe. Glad vergeten welke muziek ABC maakte maar ik kende nog alle liedjes: The Look of Love, Poison Arrow, All of my Heart, … Wreed wijs. Een beetje gedanst (niet te wild: Anna ging op mijn buik) en vooral de liedjes luidkeels meegezongen (ocharme het oudere koppel dat naast mij zat want ik heb nu eenmaal niet de meest toonvaste stem).
Jaja, en allemaal van in mijnen jongen tijd 🙂

Gezien we nu verder stonden van het podium en Louis vrij kon rondlopen amuseerde hij zich nu ook rot. Zowel hij als Zelie stonden te dansen en te springen en over de grond te rollen (letterlijk, niet figuurlijk!).

Om 22u15 dan toch huiswaarts getrokken maar we hebben allemaal een heel toffe avond gehad.

Te kort

Het slaapprobleem met Anna is opgelost of beter: de oorzaak is gevonden. Slaapprobleem in de zin dat ze van 9 uur slapen terug naar 4 of 6 uur gegaan is. ‘k Had het natuurlijk al vroeger kunnen weten als ik er een beetje meer aandacht aan besteed had.

De oorzaak? Een melktekort. Het is begonnen met dat zeer warme weer. Ik merkte dat ik veel meer moest drinken en dat mijn borsten toch niet zo vol waren. Vandaag duidelijk gemerkt dat ik niet veel melk meer aanmaak. Blijkbaar nog genoeg om Anna zo een kleine drie uur zoet te houden, maar langer ook niet. Niet genoeg dus.

Ik drink nochtans genoeg, zo’n vier liter per dag, minimum. Ben niet uitzonderlijk moe. Geen flauw idee dus hoe het komt: bij de vorige drie heb ik er nooit problemen mee gehad.

Het drinken wordt dus nog vermeederd en ik ben beginnen afkolven: als de vraag stijgt zou het aanbod moeten volgen. Ik hoop het toch.

Er zit nog een beetje melk in de diepvries, dus voorlopig ben ik nog niet zo ongerust. Enig probleem daarmee is dat Anna (nog) niet van de fles wil drinken, maar hopelijk zal ze er nu gauw aan wennen. Eens ze dat doet slaapt ze misschien ook weer haar 9 uur.

Het is geen weer …

om een kat door te jagen … of is het een hond? Enfin, toeternietoe.

Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk niet wreed erg vind: het is nog altijd warm genoeg om in een T-shirt rond te lopen en dat is voor mij meer dan voldoende. Kou in de zomer vind ik het ergst. Regen is misschien niet leuk om mee buiten te komen, maar ik hou wel van het gekletter op de ramen.

Maar binnen blijven met drie zeer actieve kinderen is eigenlijk zo goed als geen optie als je ze geen ganse dag voor de TV wil zetten, dus zijn we deze namiddag nog maar eens gaan wandelen.

Goed begonnen: in T-shirts met een vaag zonnetje. Maar het zag er naar uit dat het geen blijvertje was door voor de zekerheid de regenjassen en paraplus maar meegenomen, en maar goed ook.

Doel van deze namiddag: de bibliotheek. Zelie en Louis met hun fietsen, Jan en Anna in de dubbele buggy en ik achter de buggy … te voet.

Mooi weer gehad tot we zo’n goede 250m verwijderd waren van de bibliotheek en dan openden de hemelen zich big time. Een plensbui dat het geen naam had. Geen probleem: we stonden net bij een klein afdakje, net groot genoeg om de regenjassen uit te halen en iedereen aan te kleden. Eenmaal iedereen aangekleed dacht ik dat het al bij al nog mee viel en liepen/reden we verder tot ik vijf meter later besefte dat het toch beter was om nog even te schuilen. Nog vijf meter later was er een groter afdak waar we allemaal zonder probleem onder pasten en daar hebben we de bui dan maar even laten uitregenen.

We moesten niet lang wachten en een goede 5 minuten later stonden we in de bibliotheek. Louis en Jan konden daar een beetje spelen terwijl Zelie en ik rondneusden en boekjes uitzochten.

Na de bibliotheek eerst naar het shoppingcenter op het Zuid om een bikini te zoeken voor Zelie: incasseren op een uitstaande belofte. Toen we daar niets vonden langs een andere weg naar huis om door het centrum te gaan en daar eens te kijken. Jammer genoeg niets gevonden wegens o.a. ook te weinig tijd voor de winkels sloten.

Verder op het gemak naar huis gewandeld. Alhoewel, gemak. Tussen het Zuid en het centrum hadden we al twee (kleine) buien over ons gehad en eens de Langemunt in was het weer van dattem. Dus in plaats van naar huis te slenteren hebben we er goed de pas in gezet om toch niet doornat thuis te komen: er leek een heviger bui in de lucht te hangen dan dat we al gehad hadden.

We zijn de bui kunnen voorblijven een zonder nog een druppeltje op ons hoofd thuisgeraakt.

5 minuten rust

Na twee weken thuis met de kinderen had ik dringend nood aan een beetje rust.

Vandaag zijn de drie lopende kinderen dan ook naar respectievelijk de vakantieopvang en de peutertuin geweest. Zaaalige stilte in huis. Zeker na gisterenavond: ze waren zo lastig dat ik ze met hun hoofd tegen de muur had kunnen kloppen … bij wijze van spreken dan.

Ik weet al langer dan vandaag dat ik niet in de wieg gelegd ben om een thuisblijvende moeder te zijn, maar los daarvan: ik ben er van overtuigd dat de kinderen er ook nood aan hebben om niet de hele vakantie thuis te zitten.

Twee weken waren ze nu thuis zonder dat er opvang ergens was. De eerste week was ideaal want het waren Gentse Feesten. Alle dagen op stap, veel te zien en te doen. Geen tijd dus om zich te vervelen.

De tweede week hebben we dan ingezet met een beetje rust, maar kinderen recupereren rap en na twee dagen was het al: ik verveel me, wat kan ik doen? Gaan we ergens naartoe? etc. We gaan dan wandelen, of naar het park, we zijn op uitstap geweest en op bezoek, …

Dus toen de opvang weer openging deze week was ik gelukkig … en de kinderen blijkbaar ook. Toen Louis gisteren hoorde dat ze pas vandaag gingen gaan wegens het tandartsbezoek was hij diep teleurgesteld.

Vandaag waren ze dan alle drie weg … en alle drie doodcontent. Ik heb dus een rustige dag gehad en er zeer van genoten. De batterijen zijn weer opgeladen voor morgen, want dan blijven ze weer een dagje thuis.

Tandartsbezoek

Een toeval maar vandaag zijn wij voor de jaarlijkse controle naar de tandarts geweest.

Het was voor Zelie al het vierde jaar, voor Louis het derde jaar en de eerste keer voor Jan. Ze waren alledrie zeer flink en doodbraaf.

Louis zijn vorige tandartsbezoek is nochtans niet zo leuk geweest: hij was op school gevallen en zijn voorste tand diende eerst ontstekingsvrij gemaakt worden en daarna ontzenuwd te worden. Verschillende bezoeken aan de tandarts die niet zo aangenaam waren: verdoven, boren, zuigen, slijpen, weet ik veel wat nog allemaal, allemaal met wijd opengesperde mond en nogal lang durende. Onze Louis lag daar doodkalm in de zetel en gaf geen kik. Geen enkele keer. Hij was geen moment bang en zeker niet bang om terug te gaan. Ongelooflijk.

Vandaag dus ook geen probleem. Hij wou zelfs als eerste gaan. Braaf in de zetel en mooi zijn mond open. Gezien hij de laatste weken af en toe klaagt dat dat specifieke tandje pijn doet moest er ook een fotootje genomen worden en ook dat was geen probleem … ook al moesten het uiteindelijk vier keer overgedaan worden gezien het spel niet werkte.

Diagnose: waarschijnlijk zijn definitieve tand die duwt tegen de melktand. Gezien het niet constant pijn doet raadt de tandarts aan af te wachten. Als het meer pijn begint te doen kan hij alsnog trekken, zoniet zal de tand vanzelf uitvallen als de tijd er is.

Volgende aan de beurt was Jan. Flink in de zetel en ook braaf zijn mondje open. Hij moest dan zijn mondje een klein beetje dicht doen maar niet helemaal en dat deed hij ook zonder probleem en uiteindelijk zijn tandjes op elkaar zetten. Hij heeft momenteel een kleine overbijt door zijn tuutje dus dat moet zo rap mogelijk weg, maar anders is alles pico bello in orde.

Ten slotte was Zelie aan de beurt en dat was het snelst voorbij: in de zetel, kijken, alles in orde en er direct weer af.

Dus drie kindjes met gezonde tandjes. Meer moet dat niet zijn.

Als laatste mocht ik gaan. Duurde een beetje langer want voor het eerst in mijn leven had ik tandplak en dat moest weggekuist worden. Maar voor de rest ook alles in orde.

We zijn er weer van af voor een jaar. Hopelijk toch 🙂

Het einde

Hoera, hoezee, juich, happy happy, joy joy, etc.: na een jaar van bloedneuzen zijn ze eigenlijk voorbij.

De vrijdag voor de Gentse Feesten had ik een afspraak met een NKO arts om het rebellerende neusgat eens van dichtbij te laten bekijken.

Diagnose: een poliep van zo’n 2mm/3mm was aan de binnenkant gegroeid en het was dat euvel dat zo makkelijk en veel bloedde.

Geen probleem: een schaaltje onder mijn kin (door mijzelf vastgehouden) om het bloed op te vangen, even een plaatselijke verdoving (in en rond de poliep) waarbij terzelfdertijd ook mijn lippen meeverdoofd waren. Eens de verdoving werkte de poliep uitgetrokken, een watje in mijn neus met één of ander bloedstelpend product (was meer dan nodig) en eens het ergste bloeden gestopt was dichtgebrand. Pijnlijk, zelfs mét verdoving.

Op een half uurtje was alles voorbij.

Enfin, sindsdien niets meer. Nada, noppes, rien de knots. Fantastisch gewoon. Het besef weer rond te kunnen lopen zonder kilo’s zakdoeken bij te moeten hebben voor het geval dat …

Life can be good 🙂