Favorieten?

Vandaag maakte ik de opmerking tegen mijn vriendin E. (en later ook tegen mijn zus) dat het toch ongelooflijk is hoe graag je je kinderen ziet. Het is niet te vergelijken met om het even wat.

Mijn vriendin vroeg daarop of ik een favoriet had en ik moest heel eerlijk bekennen: neen. Ik zie mijn kinderen allemaal even graag. Misschien niet allemaal op exact dezelfde manier, het zijn vier heel verschillende karakters, alhoewel ik dat zelfs betwijfel.
Mijn vriendin zei hetzelfde: geen favorieten, gewoon twee schatten van kinderen.

Toevallig had mijn zus (twee kindjes) ongeveer dezelfde conversatie gehad met mijn nicht (drie kindjes) en beiden hebben hetzelfde gevoel: geen favourieten.
Vandaar dat ik niet goed begrijp waar sommige mensen zich zorgen over maken als ze voor een tweede kindje gaan: of ze dat tweede kindje even graag zouden zien als het eerste.

Voor mij is dat zelfs nooit een vraag geweest. Liefde is niet iets dat je in bepaalde hoeveelheid hebt en dan maar moet zien te verdelen. Integendeel, hoe meer mensen je graag ziet, hoe meer liefde je hebt te geven.

De liefde die ik voelde toen ik Zelie kreeg, het exact zelfde gevoel kreeg ik bij Louis, Jan en Anna. Als ik naar mijn kinderen kijk is het alsof mijn hart zwelt. Fantastisch gewoon.

Kadeeën

Waar ik oorspronkelijk vandaan kom zijn kadeeën kinderen, eerder gebruikt in de zin van kapoenen.

Waar ik oorspronkelijk vandaan kom zijn het ook bierfeesten, elk laatste weekend van juni.

Ik heb het uiteraard over Oudenaarde.

Vroeger, in mijnen jongen tijd, waren het alleen bierfeesten. Die begonnen vrijdagavond met de verkiezing van de bierprinses en -prins met daarna nog een optredentje van een lokale artiest. Een kalme opening.

Zaterdag was de hoofddag: de markt afgesloten, iedereen op straat en ’s avonds ambiance met terassen die vervijfvoudigd waren in omvang, optredens op een groote podium, veel ambiance en gratis bieruitdeling.
De zondag waren er dan allerlei activiteiten en wedstrijdjes zoals bierbakken stapelen, varkensworp, …

De zaterdagavond was de meest belangrijke: niet alleen de jeugd was in grote getale aanwezig, de ‘oudjes’ moesten zeker niet onderdoen. Heel veel ambiance dus, waarvan de meeste uiteraard werd gemaakt door jezelf met je bende vrienden. Het was een vaste afspraak die niet gemist mocht worden.

Toen ik afstudeerde van het humaniora waren de bierfeesten dé gelegenheid om allemaal weer samen te komen na een jaar studeren in verschillende scholen en steden. Gezien mijn ouderlijk huis toen op de markt zelf was werd afgesproken bij ons. Niet alleen door mijn vrienden maar ook de vrienden van mijn ouders, broer en zus kwamen opdagen. Massa’s volk kwam er de zaterdagavond van de bierfeesten bij ons langs (één avond heb ik eens een 87 man geteld).

Die samenkomsten zijn beginnen verminderen de laatste twee jaar voor mijn ouders verhuisden. De laatste samenkomst met mijn vrienden dateert van toen ik (hoog)zwanger was van Zelie: ik 39 weken zwanger en twee van mijn vriendinnen 7 maanden zwanger. Schoon zicht. Het jaar daarop was het afgelopen: mijn ouders verkochten het huis en ik en mijn vriendinnen bleven thuis bij onze babies.

Het einde van een traditie.

Maar een jaar of twee later zijn ze in Oudenaarde met een nieuwe traditie begonnen: de Kadeefeesten. Het is een onderdeel van de bierfeesten gefocused op de kinderen.

Daar waar voordien de kinderen vooral op zondag kwamen werd dit nu verzet naar zaterdagnamiddag. De ganse hoogstraat wordt afgezet en er worden springkastelen (van bij mijn zeer goede vrienden) geplaatst, een rommelmarkt georganiseerd, enz.

Ondertussen is dit uitgegroeid tot een vaste waarde en trekken de feesten veel volk. Alles is zeer goed uitgewerkt en georganiseerd en dit jaar was er zelfs een thema doorheen de feesten: piraten. Er stonden drie immense springkastelen, een trampoline gedoe, ponies om te bereiden en zelfs een mini molen en uiteraard waren er heel veel kinderen die op de rommelmarkt stonden hun oud speelgoed te verkopen.

Die nieuwe tradie, daar gaan we nu naartoe, met de kinderen. Zo hebben zij ook iets aan de bierfeesten, nietwaar.

En nadat de kinderen uigesprongen zijn doen we toch nog een beetje mee aan de bierfeesten zelf: een pintje pakken op een terras.

Geluk en ongeluk

Op 13 juni is onze familie een jongentje rijker geworden: Klaas is de zoon van mijn nicht K. en haar partner K. (nog een geluk dat hun namen niet met een M beginnen, anders was het M&M :)).

Alhoewel de bevalling niet zonder slag of stoot ging (moeilijk is een eufimisme in dit geval), is het resultaat meer dan de moeite waard: een heel flinke en fantastisch mooie baby. Zoals ik zei tegen mijn nicht: in feite maken wij alleen mooie babies in de familie … en zoals ik benadrukte aan de trotse vader: een zeer schoon baaske maar toch is Anna nog mooier (kan ook niet anders want ten eerste is het mijn dochter en ten tweede is het mijn dochter).

Uiteraard waren haar ouders ook apetrots op hun 4e kleinkind (haar zus heeft het haar al voorgedaan met drie jongentjes).

Groot was dan ook de schok toen ik gisterenavond telefoon kreeg van mijn zus: mijn nonkel D., vader van K. en grootvader van Klaas, is gisteren overleden. Plots. Zonder aanleiding. Voor zover we wisten was hij kerngezond. Mijn zus aan het huilen aan de telefoon, ik aan het huilen en beven.

Via deze weg wil ik mijn familie dan ook heel veel sterkte wensen in de komende dagen, weken, maanden en jaren.

Sportdag

Zelie doet een relaas van één van de activiteiten:

“We hebben een spelletje gespeeld. Er was een thuisploeg en een veldploeg. Ik zat in de veldploeg en meester deed ook mee. Hij zat in onze ploeg.

En we zijn gewonnen!

Maar ik ga nu eerst vertellen hoe het spelletje gaat …”

Ja, eerst de belangrijke zaken hé 🙂

Armen en handjes

Een tijdje geleden heeft Anna ontdekt dat als ze wild met haar armen zwaaide, ze soms tegen de speelgoedjes boven haar hoofd botste. Ze kijkt dan zo geconcentreerd als om te zeggen: en nu nog controle krijgen over die dingen en dan zult ge pas wat zien.

Eergisteren heeft Anna nu ook haar handjes ontdekt.

Ze zat in haar maxi-cosi in de auto en keek zeer intens naar haar ene handje. Ze was heel gefascineerd over hoe haar vingertjes open en toe gingen.

Onze meid wordt groot … nu al 🙁

Vraag

Dinsdagavond, 21u17.

Michel hoort nog lawaai in de kamer van Zelie en Louis. Of ik eens iets wil zeggen (hij had al twee keer gereclameerd). Ik sluip heel stilletjes de trap op om te zien wie er feest aan het houden is, kwestie van de juiste persoon te straffen.

Ik zie Louis relatief stilletjes tegen zijn knuffels praten. Als ik om de hoek kijk zie ik een heel klein stukje Zelie dat doodstil in bed ligt.

Alles in orde, meld ik Michel, ’t is maar Louis die tegen zijn knuffels bezig is. Ze zijn niet aan het spelen.

21u20, zelfde avond.

Louis komt op de trap staan en vraagt waar Zelie is. Ik kijk verbaasd naar Michel en hij naar mij: wij hebben Zelie niet zien of horen uit haar bed komen. Antwoord dus: in haar bed? Maar ik zie haar niet, zegt Louis met een klein piepstemmetje. Misschien is ze op het toilet. 2 seconden later: daar is ze ook niet, met nu al meer angst in de stem.

Ik dus naar boven, lichtjes ongerust, want waar kan Zelie in godsnaam naartoe gaan? Louis vliegt als de weerga in zijn bed als hij mij hoort afkomen. Eens boven werp ik één blik op Zelie’s bed: zij ligt daar rustig te snurken.

Louis er met zijn neus op gedrukt (niet letterlijk natuurlijk). Hij gerustgesteld en alles werd heel stil … eindelijk.

One small step …

Louis is nog een beetje bang in het water. Vandaar dat hij nog geen zwemlessen krijgt.

Sinds een week of twee ga ik nu elke dinsdag en vrijdag na school gaan zwemmen met Zelie, Louis en Jan (Anna blijft nog vanop de zijlijn toekijken). We gaan samen met de vriendjes van school, of beter: een andere mama met ook drie kindjes  (meisjes) waarvan de twee oudste samen met respectievelijk Zelie en Louis in de klas zitten (en haar jongste volgend jaar bij Jan zal zitten :)).

Een goed iets blijkbaar want het vriendinnetje van Louis kan wel al zwemmen en dat geeft Louis iets om naar te streven. Vooral omdat hij met N. wil spelen en dat dat moeilijker is als zij in het diepere deel gaat van het kleine bad.

Vandaag konden de vriendjes niet. Jan zat nog op de peutertuin en gezien zijn recente ontmoeting met de windpokken vond ik het raadzamer dat hij nog niet mee ging zwemmen. Dus alleen naar het zwembad met Louis en Zelie.

Zelie begint ondertussen beter en beter te zwemmen dus daar moest ik niet erg op letten. Met Jan afwezig kon ik mij dus volledig bezighouden met Louis.

Louis begon trots met te tonen dat hij, met dichtgeknepen ogen en neus, zijn gezicht in het water durfde steken.

Ik daagde hem toen uit om met zijn hoofd onder water te gaan. We deden het heel geleidelijk: op de trapjes zitten en dan steeds een trapje lager gaan.

De eerste pogingen lukten maar half: de bovenkant van zijn hoofd bleef telkens boven water. Maar Louis gaf niet op en uiteindelijk is gans zijn hoofd onder geweest.

Een goede truc dus van mij, zeggen dat zijn hoofd onder moest, niet alleen zijn gezicht. Zo concentreerde hij zich volledig op het ondergaan van zijn hoofd zonder er teveel bij stil te staan dat hij ondertussen steeds maar weer kopje onder ging.

We zijn nu dus al zo ver. Volgende stap: van het ondiepe naar het “diepe” deel van het klein badje gaan. Daarna: in het zwembad springen zonder schrik dat zijn hoofd onder gaat.

Jawel, one small step …

Kaka

Deze morgen kijkt Jan naar de kattenbak.

Met verwonderde, en beetje bezorgde, blik kijkt hij naar mij en zegt: “Oh, Cate kaka daan”

Ik kan niet anders dan bevestigend antwoorden dat Hecate kaka heeft gedaan.

Hij bekijkt mij nu met een bestraffende blik, vingertje omhoog en zegt: “Kuisen hé?”

Windpokken II

Ik begin mijn twijfels te krijgen of het nu echt wel windpokken waren.

Jan had veel rode vlekjes, maar maar 5 ervan hebben ooit (heel kleine) blaasjes gehad. Voor de rest is hij nooit ziek geweest en nu is alles al verdwenen.

Ofwel de kortste windpokken ooit, ofwel was het iets anders (misschien toch muggebeten?). Vrijdag wou ik de diagnose laten bevestigen door de huisarts maar die was in opleiding. Morgen kan ik dat niet meer laten doen want er is niets meer te zien.

Nu ja, Louis heeft ook windpokken gehad … denken we: hij had twee pokken boven zijn oor (in zijn haar) en één op zijn wang. Ook nooit ziek geweest, dus de broertjes zullen waarschijnlijk op elkaar lijken in dit geval.

Doorslapen II

Het begin van het einde is hopelijk aangebroken. Touch wood zeggen ze zo.

Vanacht heeft Anna de nacht doorgedaan: geslapen van 21u30 tot 8u30 deze morgen. OK, het waren uitzonderlijke omstandigheden en gisteren (op haar feestje) heeft ze eigenlijk wreed weinig geslapen, maar hoop doet leven.

De laatste weken, sinds mijn vorige post hierover, sliep ze al langer: variërend tussen de 7 en 8 uur. Vorige nacht heb ik haar gehoord na 8 uur: ze maakte haar geluiden alsof ze wakker kwam (gekruin, half geween en zo) maar is dan blijkbaar stilgevallen en ze heeft dan dus doorgeslapen.

Ik hou nu mijn vingers gekruisd dat het niet eenmalig is. Ik verwacht nu niet direct dat het definitief is (toen ze van 3 uur slapen naar 6 uur ging en daarna naar 8 uur, was dat ook van één nacht wel, de volgende niet, dan weer drie nachten, nog eens niet en uiteindelijk altijd), maar wel dat het meer en meer gebeurd zodat ik haar binnenkort kan verhuizen naar haar (en haar zus haar) kamer.