Babyfeest

Gisteren hebben we (eindelijk) een feestje gegeven om Anna te verwelkomen en het was heel leuk.

De dagen ervoor heb ik vooral van hot naar her gereden en gelopen om alles voor te bereiden: de tafelbekleding, eten bestellen, drank inslaan, de nodige bestekken en serviesen bijeenrapen, …

We verwachtten zo’n 67 mannen, vrouwen en kinderen altegaren, zij het niet allemaal gelijktijdig. Het enige probleem was dat ik niet wist wie er wanneer kwam en hoelang ze al dan niet bleven.

Dus taart en ribbetjes besteld voor 60 man en nog kleine worstenbrochetjes voor de kinderen erbovenop, ge kunt nooit weten zeker?

De taart was geen probleem. Ik had er vier besteld bij Les tartes de Françoise (na Brussel, nu ook in Gent): chocolade, aardbeien, citroen meringue en kaastaart. Zalig! Ongelooflijk. Mens, die mannen hebben goei taarten. Het volk vond dat precies ook want er bleef alleen een stukje citroentaart over én we waren toen zeker niet met 60 man.

Tegen de avond gingen er al maar meer mensen naar huis, nog voor de BBQ werd opgestart. Van de in totaal 67 die langsgekomen zijn bleven er uiteindelijk nog een 35 over voor het avondeten: ongeveer 20 volwassenen en 15 kinderen (give or take a few).

90 ribbetjes was dus (net?) iets te veel. Los daarvan heeft iedereen wreed goed gegeten, meer dan initieel gedacht. Deze middag eten we nog eens van de overschot en de rest gaat dan de diepvriezer in: niets zo lekker en gemakkelijk als BBQ op een zonnige middag en met nog een 50-tal ribben in de diepvries (de worstjes zijn wel op) zullen we niet omkomen van de honger 🙂

Anna is bewonderd geweest door iedereen. Veel ah’s en oh’s en wat een schoon boeleke (niet dat ik dat nog niet wist maar bevestiging is steeds leuk, nietwaar). Ze ging van arm tot arm en bij de ene bleef ze al wat langer dan de andere. Een groot gemak als je zelf ook nog wat wil helpen en hier en daar nog wat voorbereidingen moet doen. Het meeste werd wel gedaan door mijn schoonmoeder (vreselijk bedankt mamie) zodat ik af en toe ook eens met de mensen kon babbelen en vooral Anna eten geven: met het warme weer eet ze meer en rapper.

De laatste mensen zijn hier doorgegaan rond 23u. Daarna nog wat afwassen en opruimen en het was ruim middernacht gepasseerd vooraleer ik in bed lag. Al bij al een leuke en geslaagde dag.

Windpokken

Gisteren, toen ik Jan afzette aan de peutertuin, zei de kinderverzorgster dat het er naar uit zag dat hij de windpokken had.

Ik keek doodverbaasd: windpokken? Waar? Hoe? Ik had al rode vlekjes gezien op zijn vel, maar niet zo veel en ik dacht eerlijk gezegd dat het muggebeten waren. Er stonden nergens blaasjes op dus …

Nu, de kinderverzorgster was er toch goed van overtuigd maar gezien hij nog geen blaasjes had mocht hij blijven (kinderen met windpokken mogen namelijk niet in de peutertuin tot de blaasjes opgedroogd zijn).

En ja hoor. Tegen dat ik hem ’s namiddags ging ophalen waren er al een pak vlekjes meer en had hij zijn eerste echte windpok (met blaasje) op zijn rug. Direct bij de apotheker gestopt om een voorraad producten binnen te halen: uitdrogende lotion, anti-jeuk poeder, koortswerende middelen, …
Jan is nu thuis tot alle blaasjes opgedroogd zullen zijn. Gelukkig is hij (nog niet?) ziek in de zin dat hij koorts heeft of lastig is. Hopelijk blijft het dus zoals het nu is.
Windpokken betekent ook geen water en geen zon. Beiden niet zo goed. Dinsdag en vrijdag gaan we normaal gezien zwemmen, dus dat mogen we vergeten voor de komende (twee) weken. Geen zon zal ook een probleem zijn als het weer weer mooi wordt want Jan (en de anderen) doen niets liever dan buiten spelen.

Het grootse probleem is voor zaterdag: we hebben een feestje en er zullen veel kinderen zijn en we dachten om de zwembadjes buiten te zetten. Dat mogen we nu vergeten want hoe leg je uit aan een twee-jarige dat iedereen in het water mag spelen behalve hij?

Vreemd

Op dit eigenste ogenblik zitten er twee vreemde mannen in onze keuken.

Ze hebben iets groots bij, waar ze nu aan het prutsen zijn, en gaan iets (gelijkaardigs) klein terug meenemen.

Juist: de mannen van Adek zijn er met ons vuur. Hiep hiep hoera!!!!

Controle op twee maanden

Vorige donderdag voor de controle na 2 maand opnieuw bij K&G.

Ons meisje groeit gelijk kool:

  • gewicht: 5kg410gr
  • lengte: 59,5 cm
  • hoofdomtrek: 39,5 cm

Voor een vergelijking: klik hier.

Opnieuw een controle van kop tot teen door de kinderarts en zij heeft ook gezien dat Anna te veel naar één kant kijkt. Haar hoofdje is op die kant ook een klein beetje afgeplat, dus veel op haar buik leggen als ze wakker is zei de dokter. Anders doet ze het prima. Alles is supergoed.

Van dat teveel naar een kant kijken wisten we al en daar doen we al iets aan, maar dat op de buik liggen … Dat is zeer vermoeiend voor babies en ik doe dat dus alleen zolang Anna aangeeft dat ze het niet te lastig vind. De buiklig is trouwens sowieso goed voor de ontwikkeling van de nekspieren (en nog een paar andere die ik niet zo direct weet, armspieren ook vermoed ik) dus dat deed ik al regelmatig.

Daarnaast heeft ze ook haar eerste vaccinatie gehad. Anna heeft eventjes geweend maar het was onmiddellijk voorbij. De dag nadien heeft ze geen koorts gehad of niets (net zoals haar broers en zus) dus dat was ook een gemak.

Volgende controle begin juli.

Vaderdag

Om 7u was Louis wakker en stond hij aan ons bed: kadootjes voor vaderdag, fluisterde hij opgewonden.

Eén kadootje had hij onder ons bed verstopt (een spiegeltje) het ander lag beneden samen met dat van Zelie en Jan en mij.

Zelie was ondertussen naar beneden de andere kadootjes gaan halen en twee minuten later stond ze er ook.

Even geaarzeld of ze Michel wel mochten wakker maken maar het enthousiasme en de anticipatie op hun gezicht deden me rap Michel aanporren: wakker worden, gelukkige vaderdag.

Ik kan niet zeggen dat hij het wreed kon appreciëren 🙂 maar de kinderen des te meer. Hij heeft gelukkig wel het nodige enthousiasme kunnen opbrengen voor hun kadootjes vooraleer weer in slaap te vallen.

Eens dat hij wakker was zijn we gaan sangria-aperitieven op het buurtfeest achter ons deur. De kinderen deden (uiteraard) mee aan de stoepkrijtwedstrijd en Louis was zelfs bij de winnaars: drie tekeningen werden als mooiste uitgeroepen en Louis zijn dinosaurus was er één van. De drie ‘winnaars’ mochten als eerste een prijs kiezen, daarna was het de beurt aan alle andere kindjes.

En dan was het een geluk bij een ongeluk voor mij dat Michel zijn ouders niet thuis waren zondagnamiddag: zo moesten we niet kiezen bij wie van onze vaders we vaderdag zouden vieren.

Gisterennamiddag zijn we dus naar Oudenaarde getrokken om gelukkige vaderdag aan mijn papa te wensen. Gezien mijn papa bij mijn zusje eet in het weekend zijn we daar naartoe getrokken.

Wij zaten gezellig in de tuin maar eigenlijk vooral zonder papa: de wereldbeker is begonnen en mijnen papa zal dus de komende maand heel veel voor de TV zitten. Gisteren was geen uitzondering. Maar we hebben toch een beetje kunnen kletsen tijdens de pauze en toen de match gedaan was.

De kinderen zaten in het zwembadje te spelen en onder crazy Daisy te lopen.

Great fun for everyone.

Auto wassen

Zaterdag kwamen we terug van een korte wandeling naar de fietswinkel (Zelie’s fiets was in reparatie) toen ik de buren zag hun auto wassen.

Het was toch wel al een jaar geleden dat ik de onze gewassen had (zelf gewassen dus, car wash niet meegerekend) dus stelde ik voor aan de kinderen om ook onze auto te wassen.

Wreed warm, een beetje water: zeer goed idee vonden de kinderen.

Anna buiten geïnstalleerd op haar speelmat terwijl de drie anderen de vodden en sponzen bijeenzochten en emmers naar buiten brachten.

Ze zijn alle drie zeer enthousiast begonnen. Toen ze de auto rond waren hebben ze dan nog de straat een beetje gewassen en daarna toch nog een beetje de auto.

Niet zo’n goed idee merkte ik een beetje later. De straat hier ligt namelijk nog vol zand van de heraanleg. Het zand was dus in de vodden gekropen en daarmee hebben ze de auto gewassen. Eens het water verdampt was lag de auto dus vol zand.

Tegen dan waren de kinderen het (uiteraard) beu en heb ik de auto volledig mogen herdoen.

Maar we hebben ons toch goed geamuseerd 🙂

Mottig

’t Is hier nogal stil geweest, wat meestal het geval is in het weekend.

Michel zit dan voor de computer en deze keer kon ik zijnen draagbaren , waar ik anders op werk, niet gebruiken en bij zijnen anderen kon ik niet uitvissen hoe de vork in de steel zat.

Dat laatste kwam dan ook vooral omdat ik mij sinds vrijdag goed mottig voel: hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, hoesten … noem maar op. Nog net geen koorts. En als ik mij mottig voel heb ik niet de energie om dan nog eens te proberen uitvissen hoe iets technisch in elkaar zit.

’s Avonds zat ik dan ook uitzonderlijk vroeg in mijn bed en het heeft al deugd gedaan. Ik ben nog niet 100%, maar toch al 70%.

De kinderen zijn op school, respectievelijk peutertuin en alleen Anna is nog thuis, dus heb ik vandaag tijd om weer een beetje te schrijven.

Want het is niet omdat ik mottig was, dat dat wil zeggen dat ik gans weekend in bed heb gelegen: onmogelijk met een invalide man en 4 kinderen.

Wat zijn wij vrouwen sterk hé 🙂

De buit

Gisteren dag één van de braderij en ik heb een goede buit binnengehaald.

Helaas, op één paar schoenen na, niets maar dan ook niets voor mijzelf. Wel een hoop voor de kinderen.

Zelie heeft de meerderheid van de kleren (zo’n 10 stuks), Anna en Louis hebben een mooie gedeelde tweede plaats (4 stuks) en Jan eindigt als laatste met … 0 stuks.

Ik heb immers de kinderen hun kasten gesorteerd en Jan zijn kast puilt uit van de kleren. Hij heeft dus absoluut niets nodig. De kleren dat hij nu heeft kan hij eigenlijk al niet aandoen op tijd. Bovendien heb ik niets uitzonderlijks moois gezien waarvan ik zei dàt moet hij hebben, en dus ben ik er goedkoop vanaf gekomen voor hem.

Anna heeft eigenlijk ook niets nodig, maar dat ligt anders. Ten eerste is het een baby en kledij voor babies is nu eenmaal enorm schattig. Ten tweede zijn de meeste kleertjes die ik heb ofwel unisex, ofwel voor jongens en dus heb ik me tegoed gedaan aan een paar kleedjes en typisch meisjes dingen.

Straks vertrek ik voor de tweede ronde. Deze keer voor Michel en heel misschien kom ik uiteindelijk toch nog iets tegen voor mijzelf?

Update:

Heb het mij toch niet geriskeerd voor Michel te kopen maar ben wel een vrolijk kleedje rijker voor mijzelf 🙂

Uit

9u20 ’s ochtends en Michel belde net of ik een kaart bij de bank kon afhalen.

Nope. No can do today. Drukke dag voor iemand die in se niet werkt.

Vandaag begint namelijk de braderij in de Korte Dagsteeg en alle bijhorende straten en ik MOET daar naar toe.

Moeten, zeg ik u, want ik hou immers van nieuwe dingen kopen en dan nog vooral als ze afgeprijsd zijn. OK, ’t zijn dingen uit vorige collecties, maar zo’n modefreak ben ik nu ook niet. Van de meeste dingen zie je trouwens niet of het nu van dit jaar is of van vorig jaar, dus who cares.

En eigenlijk moet ik mezelf hier verbeteren: ik hou van nieuwe dingen kopen bijna alleen als ze afgeprijsd zijn. Ik voel me altijd schuldig om de volle pot voor iets te betalen dus zijn braderijen (en solden) de idealen plaatsen voor mij.

Er komen er hierna nog twee, als ik mij niet vergis, maar deze is mijn favoriete omdat er een aantal winkels meedoen waar ik zeer graag kom.

Dus deze voormiddag kan ik helemaal niet naar de bank.

Deze namiddag kan ook al niet: om 13u is het controle bij K&G voor Anna, om 15u leesuurtje bij Zelie in de klas. Tegen dat dat gedaan is moet ik de twee jongens halen en zo is de dag weer voorbij.

Het zal dus voor morgen zijn.

Rust

(vroege) Namiddag ten huize Vuijlsteke-Pattyn.

Vader gaan werken, moeder alleen thuis met de vier kinderen.

Anna slaapt, Jan slaapt, Louis zit beneden te puzzelen zingend “hoofd, schouders, knie en teen …” al zeker 10 minuten, Zelie zit te zonnen vlak voor de deur, mama zit voor de computer met half gesloten ogen.

Zalige rust 🙂