Hazeslaap

Vrijdag was Louis moe. De ganse voormiddag zat hij in zijn ogen te wrijven en toen ik hem vroeg of hij moe was zei hij van ja.

Dus stelde ik hem voor om te slapen na het eten en als hij wou kon hij bij mij in bed. Louis vond dat een goed idee.

’s Middags gegeten en toen Louis gedaan had ruimde hij zijn bord weg en ging onmiddellijk naar boven. ‘Ik ga slapen’ zei hij en weg was hij.

Ik hoorde hem boven naar mijn kamer gaan, één seconde pauzeren en toen hoorde ik hem terugkomen: ‘Ik heb een beetje geslapen en nu ben ik niet meer moe’ riep hij naar beneden, ‘mag ik nu een filmpje kijken?’

De kortste slaap ter wereld zou ik zo zeggen 🙂

Wassen

Toen Anna pas geboren was waste ik haar in onze pompbak. Het is zo’n grote ronde en ze pastte daar net in.

Anna in bad

Veel gemakkelijker dan zo’n babybadje want dat moet je eerst gevuld zien te krijgen en daarna is er de miserie om het weer te legen en proper te maken.

Ik heb zo’n babybadje en zelfs een goed: op poten zodat je het overal kan zetten. Ik heb het vooral gebruikt voor Zelie en Louis, maar ik vond dat zo’n gedoe.

Eerst moest het met de sproeier gevuld worden en altijd die miserie als het badje er even stond en ondertussen afkoelde om het dan weer op temperatuur te krijgen. Het dan legen in het groot bad ging veel gemakkelijker, maar daarna moest je het telkens uitkuisen: zo’n onhandig ding en er bleef altijd wel een beetje water in staan zodat je dat moet uitdeppen.

Bij Jan heb ik het gemak van de pompbak ontdekt en daarna heb ik hem gewoon in bad gestoken. Voor Anna doe ik hetzelfde.

Nu ze te groot is voor de pompbak gaat Anna dus gewoon in bad. Een groot gemak. Ik laat gewoon een bodempje water in het bad lopen en dan leg ik haar er gewoon in, zonder haar te moeten vasthouden.

Anna in bad

Want dat is ook een probleem bij een babybadje. Je moet de baby vasthouden en gezien het geen stabiel voorwerp is kan het tricky zijn. Zeker als je badolie gebruikt, dan wordt het een glibberige bedoening.

Dus Anna gaat gewoon in het grote bad waar ik haar mooi inleg. Het water komt net hoog genoeg om aangenaam te zijn voor Anna zonder een gevaar te vormen. Ik moet haar niet hele tijd vasthouden en kan ook meer genieten van het spelen met haar.

Misschien een tip voor toekomstige ouders 🙂

Vermoeidheid

Het betert met de vermoeidheid. Moet eigenlijk ook want hoe zou je anders weer ooit kunnen gaan werken.

Deze voormiddag wel geslapen, maar het was toch een tijdje geleden dat ik in de voormiddag sliep.

Waar ik wel aan probeer te houden, voorlopig toch, zijn de dutjes op zondagnamiddag als Jan ook in zijn bed ligt. Vorige zondag is dat niet goed gelukt, Anna had het een beetje lastig, maar normaal gezien lukt dat best. Dan geef ik Anna te eten in ons bed en vallen we beiden samen in slaap … tot Jan wakker wordt.

Goede evoluties dus. Tegen de zomervakantie zal ik er dus weer voor 100% tegen aan kunnen 🙂

Extreme breastfeeding

Vandaag op Vitaya een programma gezien over borstvoeding geven aan oudere kindjes … de oudste was 8 jaar.

Ik zie het mezelf niet zo rap doen, maar op zich heb ik er niets op tegen: ’t is gezond dus ik zie niet echt in wat er mis mee is en als de kinderen er zich goed bij voelen, waarom niet. Vele “oudere” kindjes stoppen blijkbaar zelf spontaan als ze er genoeg van hebben, dus waarom niet wachten tot het kind het zelf aangeeft?

Waar ik wel een probleem mee had is dat de vrouwen die ze toonden de borst eerder gebruikten als fopspeen: om te troosten, om in slaap te vallen, uit verveling, … Het resultaat was dat die kinderen aanlagen op elk moment van de dag en dàt vind ik niet zo gezond. Uiteindelijk is (voor mij toch) borstvoeding euhm … voeding, eten, en wij eten toch ook niet constant de hele dag door.

Bij mijn kinderen is de borstvoeding een beetje vanzelf gestopt, zijnde de productie bij mij. Het lag dus niet aan enige keuze bij de kinderen. Gezien de kinderen eigenlijk respectievelijk vier, drie en een half en vijf en een half maanden waren was dat ook niet echt mogelijk 🙂 Heeft er hoogstwaarschijnlijk mee te maken dat ik na die tijd opnieuw (voltijds) begon te werken.

We zullen zien hoe lang ik het deze keer zal trekken.

Lachen

Vorige vrijdag heeft Anna voor het eerst bewust gelachen.

Het gebeurde toen we aan het wachten waren voor ons afspraak met Louis zijn lerares. Anna zat op mijn arm en we waren er beiden naar aan het kijken en plots glimlachte Anna.

Michel en ik keken naar elkaar en vroegen quasi gelijktijdig of we wel goed gezien hadden. Ja dus 🙂

Sindsdien heeft ze al 3 keer gelachen: zo elke dag toch één keer.

Wijs.

Ritme

Er lijkt een vast ritme te zitten in Anna’s slaappatroon. Ik noem het wakkerdagen en slaapdagen.

Vandaag (of moet ik eigenlijk al ‘gisteren’ zeggen?) was zo’n slaapdag. Dit houdt in dat ze eigenlijk alleen zo’n half uurtje wakker is om te eten. Daartussen slaapt ze zo goed als constant. Heel gemakkelijk eigenlijk: eten geven, laten boeren, terug in de wieg. Geen last van in het geheel.

Gisteren had ze daarentegen een wakkerdag. Op zo’n dagen slaapt ze zo goed als niet en eigenlijk bijna alleen als ik er mee weg ga: in de buggy wandelen of in de auto bv. Het zullen de wiegende bewegingen dus wel zijn. Ook thuis, als ze op mijn arm blijft, valt ze wel in slaap, maar in tegenstelling tot haar slaapdagen, eens ik haar neerleg in haar wieg komt ze binnen de 15 min. weer wakker. Dus dat zijn high maintenance dagen. Gezien ze nog zo klein is kan ik haar immers moeilijk ergens neerleggen of -zetten zodat ze zichzelf kan bezighouden, dus moet ik het maar doen.

Uiteindelijk balanceren die wakker- en slaapdagen elkaar wel uit.

En de wakkerdagen zijn ideaal voor als er bezoek is: dan kan ze lekker bij iedereen op de arm en moet ik mij niet schuldig voelen omdat ik haar niet zou willen wakker maken als ze slaapt, want dat gebeurt dan meestal niet.

Tot nu toe is dat al goed uitgekomen: op het feestje van mijn neefje, vorige zondag, had ze zo’n wakkerdag en nu gisteren ook. Iedereen vond dat fantastisch en ik eigenlijk ook. Ik moet namelijk toegeven dat ik het wel heel leuk vind dat anderen blijkbaar ook zo kunnen genieten van ons meisje 🙂

Voetbal

Heb ik ooit al gezegd dat ik een hekel heb aan voetbal? Indien niet, dan zeg ik het nu: ik heb een hekel aan voetbal.

Maar de laatste weken kijk ik vol interesse naar een documentaire reeks op BBC over voetbal, meer specifiek over de wereldbeker: geschiedenis, verhalen van landen (vorige week Brazilië, nu Frankrijk), …

Weird. Alhoewel, verhalen over iets, ook al is dat iets op zich niet zo interessant, kunnen wel leuk zijn zeker, zoals deze reeks bewijst. Uiteindelijk is het geen 90 van mannen die achter een bal aanlopen hé.

Er zijn geen zekerheden meer

Vroeger was onze relatie duidelijk omlijnd: Michel de huismus, ik de uitgaander. Hij bleef thuis, ik zette de bloemetjes buiten met mijn vriend(inn)en. Simple comme bonjour.

Toen we kinderen kregen was dat nog beter: nooit een babysit nodig als ik uitnodigingen kreeg uit mijn vriendenkring want Michel bleef toch liever thuis.

Waarom oh waarom kreeg hij het toch in zijn hoofd om sociaal te worden 🙂

’t Is nu de omgekeerde wereld: hij gaat uit tot een gat in de nacht (zogenaamd aan het vergaderen) terwijl ik moederziel alleen bij de kinderen achterblijf.

Gisteren dacht ik toch nog eens uit te gaan maar mijn moederhart kon het niet verdragen om mijn dochter zo te zien: het was overduidelijk te veel voor haar en ze had dringend nood aan rust en slaap. Dus om 22u30 ben ik dan maar huiswaarts getrokken om, juist, moederziel alleen bij de kinderen achter te blijven (oké, het was technisch gezien maar één kindje en eens we thuis waren heb ik haar niet meer gehoord én momenteel kan niemand anders lang voor haar zorgen wegens borstvoeding, maar toch :(). Michel daarentegen heeft het tot 4u30 getrokken.

Maar ik zweer het, eens Anna de nacht doorslaapt neem ik mijn wraak: uitgaan tegen de sterren op. Allez, tenminste als ik er de energie toe vind…

Sensory overload

Vanavond naar het Eurovisiesongfestival gaan kijken in groep: er was eten en drank en veel mensen en dat is altijd leuk voor het songfestival, want ik kijk daar nu eenmaal niet naar voor de schone muziek, wel omdat het zo leuk is commentaar te geven. En in je eentje commentaar geven en lachen met acts is niet leuk, niewaar.

De drie oudsten zijn gaan slapen bij mamie en grandpère. Anna kan dat uiteraard nog niet, zij moet nog dicht bij mij blijven kwestie dat ze dan tenminste eten heeft.

Het was zeer gezellig en druk en ook wel luid. Tot 22u30 heeft Anna zich eigenlijk wreed braaf gehouden. Nadat ze gegeten had dacht ik een toertje te maken zodat ze in slaap zou kunnen vallen, maar dat is niet gelukt.

Anna lag met wijdopengesperde ogen in de buggy en gaf geen teken om in slaap te vallen. Ik ben dan maar met haar naar huis gegaan om haar in alle rust in haar bedje te kunnen leggen.

Thuis bleef ze maar overalert en zelfs na nog wat gedronken te hebben, waarvan ze meestal slaperig wordt, bleef ze superwakker.

Ik heb haar nu uiteindelijk gewoon in haar wieg gelegd en na nog een heel klein beetje tegensputteren is ze toch (eindelijk) in slaap gevallen.

Het was duidelijk allemaal te veel voor haar.