Ik ben fan. Al van bij The Smiths.
Wreed goede muziek, zowel de groep als solo.
Hij is vanavond op Jools Holland (BBC) en ik ben mij een bult verschoten: hij is oud geworden!!
OK, het is normaal, maar ik heb hem eigenlijk niet meer gezien sinds ergens begin de jaren ’90. Vraag me niet hoe dat komt: nooit meer op TV gezien en alleen de platen gekocht, dus ik heb nog altijd dat beeld van die jonge gast in mijn hoofd. Weird. Vooral omdat zijn muziek nog steeds hetzelfde is.
Ik ben nogal fanatiek als het op het dragen van de gordel aankomt in de auto. Bij mij mag niemand meerijden als hij/zij z’n gordel niet wil aandoen en dit geldt dubbel en dik voor kinderen.
De reden: de beginscène uit Dead Calm, waarbij ze heel grafisch het effect tonen van een kind dat door de voorruit vliegt in een auto-ongeluk. Het zou trouwens verplicht moeten zijn dat alle (toekomstige) ouders die scène zien, er zou geen enkel kind meer loszitten in de auto en misschien geen enkele volwassene ook.
Bij Louis en Zelie zit dat er zo ingebakken dat ze, voor ze zichzelf konden vastmaken, zeiden dat ik niet mocht vertrekken als ik vergeten was hen vast te maken. Nu kunnen ze dat zelf en als ik al eens te rap vertrek wordt ik altijd terechtgewezen.
Momenteel ben ik dus bezig Jan gordelbewust te maken: geen gordel is niet meerijden.
Vorig weekend waren wij op bezoek bij Michel’s ouders en toen we naar huis gingen weigerde Jan zijn gordel te laten aandoen: roepen, tieren, huilen. Hij boog zijn lichaam in alle bochten zodat ik hem niet met kracht kon vastmaken. Dus zette ik hem maar uit de auto (bij grandpère die stond toe te kijken). Ik zei hem duidelijk dat als hij zijn riempjes niet wou aandoen, hij maar daar moest blijven. Jan zei koppig dat hij niet wou vastgemaakt worden en dus reden wij weg.
Toen hij besefte dat ik het meende (maar niet echt hoor) begon hij te wenen en liep achter de auto. Uiteraard bleef ik onmiddellijk staan en ging hem halen (we waren nog maar een meter of 5 verder hoor). Hij beloofde toen om braaf te zijn en we hadden geen problemen meer om hem vast te maken.
Bij Zelie heb ik dat maar één keer moeten doen. Of beter, ik heb haar één keer uit de auto gezet omdat ze haar gordel zelf had losgemaakt. Ik ben toen niet weggereden (zelfs niet alsof), maar ze was zo verschoten dat ik haar uit de auto zette dat ze het nooit meer gedaan heeft.
Louis heeft nooit problemen gemaakt, voor zover ik mij herinner (ik kan me vergissen natuurlijk).
Jan daarentegen is koppig. Gisteren was het weer hetzelfde liedje: hij weigerde zich te laten vastmaken. Opnieuw uit de auto gezet en (alsof) weggereden. Zolang hij mij zag bleef hij koppig kijken zonder een kik te geven. Eens de auto uit zijn zicht verdween begon hij natuurlijk te krijsen. Ik was al gestopt en ben hem dus onmiddellijk gaan halen en hij was weer zo mak als een lammetje.
Hopelijk heeft hij het nu door dat het mij menens is, maar hem kennende vrees ik ervoor. Nu, bij mijn kinderen is mijn motto ‘de aanhouder wint’ en waarbij ik de aanhouder ben, niet de kinderen 🙂
Jan spreekt relatief (zeer) goed voor zijn leeftijd. Hij spreekt ook bijna constant en als hij niet babbelt is hij aan het zingen. Hij is zelfs wreed inventief: als hij ongeveer alle liedjes gezongen heeft zal hij een nieuw liedje maken met stukjes uit verschillende liedjes. Prachtig gewoon.
Op dat vlak zijn Zelie en hij zo een beetje hetzelfde: twee babbelaars dat het geen naam heeft. Bij Zelie was dat ook als ze zo klein was: een bijna non-stop geb(r)abbel en gezang.
Louis daarentegen was (en is meestal nog) een stille. Zo stil zelfs dat ik eens naar de supermarkt gereden was met Louis, uitstapte en toen ik wou binnengaan realiseerde ik mij dat ik iets vergeten was. Ik moest zo’n tweetal seconden denken om te weten wà t ik nu vergeten was toen het me daagde dat het Louis in de auto was. Iets dat dus onmogelijk was (en nog altijd is) bij Zelie en Jan.
Ondanks de spraakwaterval die Jan is én dat hij voor zijn leeftijd (nu 2j en 3m) goed spreekt, is het niet zo dat hij altijd verstaanbaar spreekt. Het meeste is verstaanbaar maar dus niet alles.
Gisteren kwam Jan boven en begon hij een heel verhaal af te steken, alternerend Michel en mij aankijkend om bevestiging te krijgen dat we wel aan het luisteren waren en dat we het al dan niet eens waren met zijn redenering. Hij keek heel geconcentreerd en serieus. Het onderwerp was blijkbaar heel zwaar … en noch Michel, noch ik begrepen er één woord van. We wisselden toen een blik van ‘weet gij waarover hij het heeft?’ en moesten ons dan inhouden om niet in schaterlachen uit te barsten. Kwestie van hem toch niet te fnuiken in zijn ontwikkeling.
Het ziet er toch naar uit dat tegen dat hij naar de kleuterschool gaat, hij volledig verstaanbaar zal praten.
Er wordt gezegd dat, als je verschillende kinderen hebt, het goed is om met elk van hen afzonderlijk iets te doen, ze ‘one on one’ time te geven.
Zolang ze echt klein zijn is dat nogal moeilijk, maar eens ze wat groter zijn en een interesse krijgen die je kan delen lukt dat al beter.
Dus heb ik nu de eerste stap gezet. Zelie heeft leren zwemmen op school en vanaf vandaag hebben we ons voorgenomen elke vrijdag te gaan zwemmen: de meisjes ondereen. Alle meisjes in ons huishouden want voorlopig gaat Anna ook nog mee … tot zij haar nacht zal doorslapen.
Onze eerst keer vanavond was leuk. Zelie zwemt nog niet heel erg goed, maar wat wil je: het is pas sinds woensdag dat ze zonder enig hulpmiddel zwemt. Het komt er nu alleen op aan om veel te oefenen en dat hebben we vanavond ook gedaan. Naast het zwemmen hebben we ook gespeeld natuurlijk, anders zouden onze uitstapjes niet al te lang duren denk ik.
Voor een persoonlijk verslag van Zelie kan je altijd hier luisteren 🙂
Vanaf volgende week ga ik het indelen in een beetje zwemmen met Zelie, zelf ook een beetje zwemmen en dan nog samen spelen. Zo krijg ik ook nog wat beweging (en zwemmen zou goed zijn voor de rug, dus twee vliegen in één klap).
Hoe het met de jongens zat? Jantje zat op tijd in zijn bedje en Louis had een ‘one on one’ met papa. Hoe dat geweest was zal ik morgen wel horen.
Via, een kwiske:
Your color is red, the color of racy sportscars, blushing cheeks, and luscious roses. Red symbolizes passion, romance, and love. So, since you’re ruled by red, you probably trust your feelings more than your brain and tend to act spontaneously.
Altijd leuk 🙂
– Hoe was het op school vandaag Zelie?
– Goed *glunder glunder* … ik kan zwemmen 🙂
Voorgeschiedenis:
Zelie is twee maal met Free time op ‘zwem’vakantie geweest: de eerste maal watergewenning, de tweede maal om te leren zwemmen. Wat er die tweede maal gebeurd is weet ik niet maar het kwam er op neer dat ze na twee dagen opnieuw bij de ‘kleintjes’ van watergewenning werd gestoken: ze durfde niet. Volgens mij ligt dat dan meer aan de monitoren dan aan het kind, maar soit. Ik hoorde dat ze met school sowieso zou leren zwemmen dus dat kwam wel in orde.
Het hele jaar de zwemlessen gevolgd en er leek toch niet echt schot in te komen: te bang.
Een week of vier geleden vroeg Zelie of we nog eens zouden gaan zwemmen. Ik deed dat namelijk wekelijks met Zelie en Louis tot zo ongeveer een drietal maand voordat Jan geboren werd. Na de geboorte van Jan ben ik niet herbegonnen want met drie niet-zwemmende kindjes vond ik het niet echt verantwoord daar alleen in een zwembad mee te zijn.
Ik heb Zelie dan maar uitgelegd dat gaan zwemmen met vier kindjes die niet konden zwemmen onmogelijk was en dat zolang zij niet zelf kon zwemmen, wij dus niet meer samen zouden zwemmen.
Ze zei dat ze bang was en toen legde ik haar uit dat ik dat best begreep, maar dat het juist het resultaat was van te kunnen zwemmen dat je niet meer bang was om onder water te gaan omdat je wist dat je toch weer boven kwam.
Ergens moet het een snaar geraakt hebben en heeft ze zich over haar angst gezet. De week erop zei ze al dat ze nu dingen vanop de bodem van het zwembad durfde oprapen.
Vorige week sprak ik dan met haar lerares en die vertelde me dat Zelie als één van haar slechtste leerlingen was begonnen, maar dat het er nu naar uit zag dat ze als één van haar beste leerlingen zou eindigen. En ja hoor, toen ze vorige week thuiskwam zei ze dat ze nu met blokjes zwom in plaats van met een ‘worst’ … en vandaag heeft ze dus zonder enig hulpmiddel gezwommen.
Zelie kan zwemmen.
Ik zie het nog altijd niet zitten om met vier kinderen te gaan zwemmen, maar ik denk dat ik vanaf nu met Zelie naar het zwembad zal gaan op vrijdagavond: de Van Eyck is open tot 23u dus tijd genoeg. Goed voor haar om te oefenen en ik kan misschien eindelijk beginnen zwemmen wat goed is voor mijn rug én dan heb ik eindelijk een activiteit die ik met Zelie alleen kan doen.
Het zal hier een beetje kalm worden de volgende dagen wegens computerproblemen …
Vandaag is Jan voor het eerst jaloers geweest op Anna.
Anna en ik lagen deze namiddag te slapen in mijn bed toen Michel met een pas wakker geworden Jan in de kamer kwam. Toen Jan merkte dat ik niet alleen lag en dat Anna in de weg lag opdat hij bij mij zou kunnen kruipen keek hij heel boos. Hij probeerde langs alle kanten om toch bij mij te komen en ik moest hem telkens weghouden van bij Anna zodat hij toch niet op haar zou kruipen.
Uiteindelijk heeft Michel Anna bij hem gepakt en kroop Jan dicht bij mij, doodcontent.
Eigenlijk mag ik het hem niet aanrekenen: Jan worstelt een beetje met een ochtendhumeur als hij wakker wordt (ook al is het dan namiddag). Genen die worden doorgegeven … en het zijn niet de mijne 🙂
Weer iets bijgeleerd, wat altijd interessant is.
Vrijdag was ik op de markt met mijn vier kadeeën en we kwamen daar één van de kinderverzorgsters van Jan tegen: M.
Jan is dol op M. Als we naar de peutertuin gaan en zij is er is hij altijd zeer enthousiast. Hij is ook dol op de andere verzorgsters en gaat dus heel graag naar de peutertuin.
Maar toen we M. op de markt tegenkwamen stond hij doodverbaasd te kijken, zo van ‘wie is dat mens en hoe kan dat dat zij mijn naam kent?’ Totaal geen herkenning. Toen M. op hem toeliep om hem een kusje te geven liep hij zelfs weg.
M. wist beter dan ik wat er aan de hand was. Blijkbaar kunnen kleuters van de leeftijd van Jan nog niet de link leggen van personen in welbepaalde situaties naar andere situaties. Dus Jan herkende M. in het geheel niet toen hij haar zag buiten de peutertuin.
Dus geen reden voor mij om beschaamd te zijn over zijn gedrag: het bleek doodnormaal te zijn en M. was in het geheel niet geaffronteerd.
Ik vind konijn nogal wreed lekker en de kinderen ook. Vrijdag was het dus markt en ben ik met de kinderen konijn gaan kopen.
Het plan was om konijn met pruimen te maken, maar zaterdagnamiddag kwam ik per toeval i. tegen en zij raadde mij een ander recept aan: met witloof en worteltjes in biersaus. Het leek me een goed idee want mijn kindjes lusten ook zeer graag witloof en wortelen, dus wat kon er verkeerd mee zijn?
Ingrediënten gaan halen en deze morgen klaargemaakt. Mij een beetje misrekend met de gaartijd van de schotel zodat we deze middag eigenlijk boterhammetjes gegeten hebben en het konijn moesten uitstellen tot vanavond.
Gedurende het garen van het konijn kreeg ik evenwel mijn twijfels. Enerzijds lukte het niet zo goed met zachtworden en anderzijds vond ik het er niet echt lekker uitzien of lekker ruiken. Nu, het ‘kwaad’ was geschied dus op hoop van zege.
Deze avond aten we dus konijn met witloof, worteltjes en frietjes en ik moet i. gelijk geven: zééér lekker. Zowel ik als de kinderen zijn zeer enthousiast. Dus voor de geïnteresseerden, hier het recept (tenminste, mijn interpretatie ervan):
In een pan het konijn aanbraden; kruiden met peper en zout. In een ander pot: ajuin stoven, een knoflookteentje, de wortelen en het witloof erbij. Een beetje laten stoven en dan het konijn erbij. Overgieten met bruin bier (ik vond geen Liefmans dus heb ik Rodenbach gebruikt, een goed surrogaat). Kruiden naar smaak met peper en zout. Peperkoek besmeerd met mosterd erbij (voor het dikken van de saus) en laten garen. Simple comme bonjour.
Smakelijk.