Foutje in de planning

Vandaag ging ik cursus twee afwerken: voorbereiding doen, structuur en een eerste keer studeren, … maar dat was buiten de planning gerekend.

Niet dat die planning er op het eerste zicht druk uitzag. Er was een wandeling gepland om 14u en Zelie moest om 17.30u op het feest van de plechtige communie van haar vriendin zijn, dus dat viel toch nog mee?

Maar toen bedacht ik dat het toch vaderdag was en ik een cadeautje had voor mijn papa en het toch niet kon maken om het hem niet te brengen. Dus even over-en-weer naar Oudenaarde was het plan. Zelie ging mee, de rest bleef thuis, dus hoe lang kon dat duren als ik om 11u vertrok?

De vertrektijd zat goed, maar toen bleef ik iets langer dan voorzien babbelen met mijn papa en moesten we toch zeker nog eens langs mijn zus passeren en bleef ik daar even babbelen. En nog een geluk ook want bleek dat ik de babyborrel van nichtlief verkeerd op de planning gezet had: die was toch wel vandaag niet zeker?

Studeren ging toch nog wel lukken, hield ik mijzelf voor: wandeling tot ongeveer 15.30? Dan thuis een kwartier later en dan had ik nog anderhalf uur vooraleer ik Zelie moest voeren. Vandaar zou ik dan doorrijden met de rest van het gezin naar de babyborrel.

Pas terug thuis van Oudenaarde om 13.30u, dus net genoeg tijd om iedereen in de auto te krijgen en naar de plaats van afspraak te rijden voor de wandeling. Heel leuke wandeling gehad en ook zeer interessant (ook mede dankzij alle kennis van vriendin Murphy en haar dochter M.), maar wat ik dacht dat anderhalfuur zou duren, duurde uiteindelijk meer dan twee uur. Dus pas thuis om 16.30u.

Zelie moest zich dus klaarmaken voor het feest en haar haar wassen, wat gaf dat ik een beetje later haar haar stond te drogen (als ze het in de lucht laat drogen lijkt het immers alsof ze er in weken niet in gekamd heeft, en dat kon nu toch niet voor een feest) en dus toch geen tijd had om in de boeken te neuzen.

We hebben ons uiteindelijk nog mogen reppen ook opdat Zelie op tijd zou zijn en rond 18.15u stond ik dan met de drie andere kinderen op de babyborrel.

Het nadeel aan activiteiten waar mijn familie mee gemoeid is, is dat een tijdsplanning nooit kan aangehouden worden. Het was een zeer gezellige babyborrel maar in plaats van ten laatste tegen 20.30u thuis te zijn, zoals ik het in mijn hoofd had (studeren, weetwel), waren we uiteindelijk pas om 21.45u thuis. Tegen dat iedereen klaar was voor bed, erin zat en ik weer beneden stond was het 22.15u: geen uur meer om nog te beginnen studeren. Bovendien moest ik om 23.00u Zelie afhalen en had ik nog 15min vooraleer ik naar daar moest vertrekken.

Een studeerloze dag dus vandaag. Morgen zal ik toch wel een tandje moeten bijsteken.

Feedback

Eén op vier vakken is definitief voorbij. Alle feedback is binnen en vandaag dan mijn feedbackgesprek gehad.

Didactiek Praktijkinitiatie. Drie lesmomenten moeten geven en dan nog vier observaties gaan doen en daarover verslag geschreven.

Conclusie van alle feedback: ‘k heb het goed gedaan dit semester en ik mag over naar Didactiek Oefenlessen. Uiteraard neem ik een aantal werkpunten mee, maar dat doet iedereen 🙂

Nog drie vakken te gaan en dan weet ik of ik dit semester geslaagd ben. Voor één vak heb ik ook geen schrik: het was een vak in gecombineerd onderwijs (vier contactmomenten en voor de rest op afstand). Geen examen en ik denk dat dat ook wel in orde zal zijn. Ik heb er alleszins veel energie in gestoken en het ook graag gedaan en op twee van mijn drie verwerkingsopdrachten toch goede commentaar gekregen. ’t Zou dus al raar moeten lopen.

Volgende week nog twee vakken en nu wel met examen. Eén vak al eens goed doorgenomen en half gestudeerd. Ik weet niet echt goed wat daar mee aanvangen want het is open boek examen en we mogen alle materiaal gebruiken die we hebben. Dus grondig doorlezen en zorgen dat ik het goed begrijp en weet waar alles staat. De oefeningen in de cursus nog eens goed bekijken en oplossen en verder … we zien wel. Mijn opdrachten voor dit vak zijn ook mooi op tijd ingediend maar op geen van de twee feedback gehad. Afwachten dus.

Dit weekend vak twee studeren en eventueel nog maandag. Ook zo iets raars want dit gaat gedeeltelijk gesloten en open boek zijn. Ook nog eens twee opdrachten daarnaast moeten maken, deze keer in groep, en onze groep heeft twee keer heel goede commentaar gekregen. Dat zit dus toch al voor een deeltje goed.

Dinsdag en woensdag dan vak één en ’s avonds examen. Donderdag en vrijdagvoormiddag vak twee herhalen en in de namiddag examen.

En avant. Nog een week en ik ben er vanaf … toch van dit semester.

De universele babysit

Volgende week heb ik examens. Wilt het ’toeval’ dat de kinderen net nu een lang weekend hebben: met het Pinksterweekend breit de school daar nog een facultatieve vrije dag aan en nog eens een pedagogische studiedag, en voor je het weet zijn ze een halve week thuis.

Thuis tot en met woensdag, en ik heb mijn eerste examen woensdagavond. Een combinatie die niet gaat lukken.

Ik heb het dit stukje namiddag al goed gemerkt: Zelie en Louis zijn naar hun activiteiten dus alleen de twee kleinsten blijven over, maar laat dat nu net de twee luidste zijn. Ze waren mooi aan het kleuren hier aan tafel, braaf en kalm, daar niet van, maar dat getetter er constant bij … ik moet er geen tekeningske bijmaken, denk ik.

En toen vroeg Jan of ze TV mochten kijken, iets wat normaal gezien verboden is tijdens de schoolweek, maar waar ik nu plots bij dacht ‘Jey! TV!’ en dus volmondig toestemming gaf.

Het is hier ondertussen rustig en nu kan ik goed doorwerken. Ik vrees dat er de komende week nog veel TV zal gekeken worden en dat er hier een paar zijn die dat niet jammer zullen vinden 🙂

Het valt allemaal nog mee

Er was donderdag de vrees dat Jan dezelfde kant op zou gaan als Louis en dus trok ik vrijdag met hem (en de hele bende eigenlijk) richting meneer doktoor.

Het verdict viel nog mee: een keelontsteking. En ja, hij heeft een paar zeer kleine (maar pijnlijke) wondjes in zijn mond, maar het zijn absoluut geen aften.

Dus is het antibiotica geworden en pijnstillers en we zijn een dag verder en hij heeft al geen koorts meer, alleen nog hoofdpijn. Ja, zelfs zijn keelpijn is zo goed als volledig weg (alleen nog een beetje als hij slikt) en van pijn in zijn mond klaagt hij ook al niet meer, dus die wondjes zijn ondertussen ook mooi genezen.

Maandag zal hij dus zonder problemen terug naar school kunnen, wat goed is want zoveel vrij kunnen wij nu ook niet meer nemen.

Cadeau

Al heel de week ongelooflijk hard gewerkt, maar het resultaat mag er zijn: niet alleen zijn alle opdrachten af, ze zijn nog allemaal voor (of toch ruim binnen) de deadline ingediend.

Het resultaat: ik heb mijzelf een weekend cadeau gedaan. Als dat niet fijn is. Want de laatste opdracht moest ingediend worden ten laatste op 5/6 23.59u en ik heb hem nu net ingediend.

Ik ben er van af, van al die opdrachten en opzoekingen en werkjes en watnog.

Maandag beginnen we voor serieus te studeren, maar nu eerst nog een weekend mij met de kindjes even bezig houden. Ze zullen ook content zijn.

Triest

De dochter is triest.

Mama kan niet mee om ‘dingen’ te doen. Mama moet werken. Eerst werken om opdrachten af te werken en op tijd in te dienen. Daarna werken om te studeren en klaar te zijn voor de examens.

En dus zit de dochter verdrietig te wezen in de zetel.

Wat mama op haar beurt ambetant maakt, want mama vindt het ook niet leuk om geen ‘dingen’ te kunnen doen met haar en haar broers en zus. Mama vindt het ook niet leuk dat ze moet werken. Maar mama wil nu eenmaal niet dat zij, in plaats van nog 2 weken hard te werken en erdoor te zijn, zij er nog een paar weken bijkrijgt omdat ze tweede zit heeft.

Dus is de dochter triest en de mama ambetant en lukt het werken niet zo goed als ik zou willen.

Timing kon beter

Typen met negen vingers, het is een keer iets anders. De duim doet het niet wegens een ontsteking … denk ik toch.

Ondertussen al gemerkt dat ge, om blind te typen, uw duim niet echt nodig hebt, alleen om de spatiebalk in te duwen, dus valt de ‘schade’ nogal mee. Want de timing is niet zo goed, om nu een ontsteking te hebben op mijn duim: er moeten nog 3 taken getypt worden tegen 5 juni.

Gelukkig zijn alle taken toch al voor een deel gedaan, maar ik vrees dat ik nog een beetje zal afzien tot aan de deadline.

‘k Heb het al eerder gezegd: nog een paar weken op mijn tanden bijten en dan kan ik rusten … en mijn duim ook 🙂

Over en weer

Even over en weer naar Nederland vandaag. Bij mijn broer en zijn gezin. De 9e verjaardag van mijn neefje gaan vieren.

Wat begon als een druilerige dag deze morgen is uitgedraaid op een zalige namiddag met lekker veel zon en leuke babbels in de namiddag. Was het in Nederland nu zoveel beter weer dan hier, of is het hier ook opgeklaard?

Hoedanook, we konden gewoon de hele namiddag (en vroege avond) buiten genieten van het weer en het eten en het gezelschap. Meer moet dat ook niet zijn, nietwaar.

Steak

Er is hier in huis maar één iemand die echt graag steak eet. Den anderen. Ik lust dat wel, maar ben daar niet zot van. De kinderen zullen wel eens een stukje eten, maar echt graag steak eten doen ze niet.

Maar zo af en toe haal ik dus steak in huis, gewoon omdat het heel lang geleden is en dat den anderen dat dus wel graag eet. Vandaag was dan zo een dag.

De tweede vraag is dan, wat gaan we daarbij eten? En toen dacht ik, waarom geen steak sandwich? Voorgesteld aan den anderen, die vond dat een goed idee, dus ging ik inspiratie zoeken op internet.

Het is iets heel simpels geworden: ciabatta, rucola, tomaat, champignons in room, lekker saignant gebakken steak in reepjes gesneden, zelfgemaakte mayonaise en cocktailsaus. Samen te stellen naar goesting.

Een succes blijkbaar, want niet alleen vonden wij volwassenen het heel lekker, de kinderen hebben er ook serieus goed van gegeten. Wat Zelie deed opmerken: Ah, steak is dus wel lekker, ge moet hem alleen op de juiste manier klaarmaken 🙂

en by the way

wat Mme Zsazsa zegt hé meiskes.

Het zijn kinderen, geen monsters, en een paar weken samen thuis zijn is alleen maar genieten (en ook af en toe u inhouden om ze niet met hun kop tegen de muur te klakken, maar soit).

Ik verschiet er altijd van hoe snel het gaat en dat we uiteindelijk nooit alles hebben gedaan wat we gezegd hebben dat we gingen doen.

Dus volg de goede raad van Mme Zsazsa: niet opjagen, rustig blijven, afwachten en genieten. Everything’s going to be allright.