Lap, ’t is nu dat weer

Deze namiddag nog een sms van de dienst oppas zieke kinderen in de zin van ‘beste mevrouw, morgen om 12.30u komt X bij u oppassen. Mvg’. Nog geen kwartier later (echt waar): ‘beste mevrouw, X zal morgen niet kunnen komen omdat zij zelf ziek is gevallen. Tot onze spijt kunnen wij u niet helpen. Mvg’.

Michel moet naar Brussel, ik moet naar de les (groepswerk waarop we gequoteerd worden, dus kan er moeilijk onderuit) dus zal Jan wel naar school moeten.

Vandaag had hij enkel nog een heel klein beetje koorts deze morgen, voor de rest van de dag is hij koortsvrij geweest en heel vrolijk en vanavond is hij gaan slapen zonder koorts. Eigenlijk wil ik de kinderen pas terug naar school sturen nadat ze een hele dag koortsvrij zijn geweest, maar nood breekt wet zeker?

Vingers gekruist houden dat hij morgen op school niet hervalt.

Ziekskes

Jan is dus nog steeds ziek en we kunnen het deze week gelukkig opvangen: Michel thuis in de voormiddag, ik (wegens halftijds werken) in de namiddag. En ik hoor het jullie al denken: maar bel dan toch naar de ziekenkas voor een oppas zieke kinderen. Wel, laat dat nu net zijn wat ik gedaan heb.

Gisteren vanop het werk was dat het eerste wat ik gedaan heb, want inmiddels had ik een doktersbriefje. Een vriendelijke dame aan de lijn, verzoek genoteerd (woensdag- en donderdagvoormiddag en vrijdagnamiddag) en ze zou mij terugbellen. Een paar minuutjes later een telefoon: geen mensen meer vrij voor woensdag en donderdag, enkel voor vrijdag. Blijkbaar zijn er veel zieke kindjes en die zijn dus vroeger ziek geworden dan Jan en dus hebben zij een oppas en Jan niet.

Maar kijk, ondertussen heb ik wel ontdekt dat het systeem zeer vlot werkt en dat je zeer rap bediend kan worden, ook al is die bediening ‘geen bediening’.

Clusters

Vanaf nu zullen jullie post updates krijgen in clusters. Niet dat dat in het verleden nog niet gebeurd zou zijn, maar toen was er eigenlijk geen echt goede reden behalve luiheid om dingen af te werken. Nu is er wel een goede reden: de laptop is (voorlopig toch) buiten gebruik.

Dit wil zeggen dat ik naar het achterhuis moet om iets te schrijven, en zo gans alleen vanachter zitten, ’s avonds, zeker nu het koud is buiten, dat is niet zo aanlokkelijk. En dus ga ik mijn postjes kort opschrijven in een boekje en dan af en toe naar achter gaan en ze (met de juiste datum) hierop pleuren.

U weze gewaarschuwd.

Timing is everything

Vandaag om 11.00u telefoon van school: Louis was misselijk en wat ik er van dacht? Euh… lastig. Ik ‘moet’ werken tot 12.00u en dus vroeg ik of hij nog een uurtje op zijn tanden kon bijten. Kwestie dat ik dan kon uitklokken en ondertussen naar een oplossing zoeken want Michel was vandaag in Nederland. Louis was dapper en zag dat wel zitten. En wie weet, na een half uurtje zou het misschien wel voorbij zijn…

Om 12.10u stond ik aan school, zoekend op de speelplaats en een Louis zonder enige fut kwam aangesloft. Niet beter dus en dus nam ik hem maar mee. Want ondertussen had ik Michel’s moeder kunnen bereiken en zij was zo lief om voor Louis te zorgen zodat ik verder kon werken. Even over-en-weer tot daar, Louis gedeponeerd en terug aan het werk, en hopen dat hij niet zou moeten overgeven daar: dat is toch allemaal maar een vieze bedoening, zowel voor mijn schoonmoeder als voor Louis.

Iets langer gewerkt, de andere drie kinderen even in de opvang gelaten en toen ik ze eindelijk ging halen kwam er een tweede kinde met lood in zijn schoenen aangesloft: Jan met bloedrode kaken. Overduidelijk met koorts. En we moesten nog met de fiets naar huis. Ocharme het ventje heeft bijna de hele weg naar huis geweend van miserie.

Nurofen doet gelukkig wonderen, maar vandaag niet echt rap genoeg, want 2 uur na zijn eerste portie had hij nog steeds koorts. De dokter dan maar gebeld.

Ondertussen had mamie Louis ook thuisgebracht en met hem ging het gelukkig al heel wat beter. De misselijkheid was zo goed als volledig weg en hij had weer kleur in zijn gezicht.

Vanavond kwam de dokter dus nog langs. Louis had geen klachten meer, dus keek de dokter niet naar hem, alleen naar Jan. Diagnose: begin van een keelontsteking. Medicijn: een paar dagen thuis blijven en rusten.

Nog een geluk dat Michel nu ook in Gent werkt, zo kunnen we aflossen in het thuis-bij-Jan-blijven en moet ik geen congé pakken: ik werk de rest van de week toch enkel maar in de voormiddag.

Moe, (bijna) weg

Vandaag kreeg ik de opmerking dat ik er zeer moe uitzag. Het moet gezegd dat ik de laatste weken afwisselend zeer moe of gewoon moe loop. Soms is gebrek aan slaap de oorzaak, maar soms ook niet en ben ik gewoon moe. Echt goed slapen doe ik ook niet meer, de laatste weken, dus dat zal er ook wel mee te maken hebben.

Als ik moe ben, ben ik snel geïrriteerd, maar wie niet? Ik probeer de kinderen dan wel te waarschuwen dat ik niet veel kan hebben, maar het blijven kinderen uiteraard, dus lawaai is er sowieso.

Vandaag was ik dus ook zeer moe. Het was de gewone ochtendroutine met als afwisseling vandaag, in plaats van een uurtje rust terwijl de kinderen zwemmen, gewoon 3 van de 4 afzetten en dan doorrijden met Jan voor zijn voetbalmatch. De rest van de namiddag was er dan ook geen rust: match, Louis afhalen, boodschappen doen, eten maken, … gecombineerd met 4 actieve kinderen en tegen dat het avondeten afgelopen was kon je mij op een hoopje vegen.

Maar dat was buiten Zelie gerekend. Gisteren waren we, na de scoutsvergadering, langs de kerstmarkt gepasseerd en ik had (in een vlaag van zinsverbeistering?) beloofd vanavond terug te gaan. Belofte maakt schuld, dus raapte ik mijn laatste beetje energie bij elkaar om nog een uitstapje te maken met de kinderen.

En kijk. We zijn een kleine 2 uur weggeweest. We hebben de kraampjes bekeken, hebben staan shaken op de live-band, hebben al 2 kerstcadeautjes gevonden, hebben warme chocomelk gedronken en de kinderen hebben elk een ‘prachtige’ kerstmuts gekregen.

En maar goed ook dat ik mijzelf heb kunnen oppikken, want ik voel mij nu minder moe dan voor we vertrokken.

Passie

Het zijn mensen zoals de persoon die ik vanavond hoorde, die mij sterken om door te zetten in de opleiding. Mensen die hun passie overbrengen zonder er iets te voor moeten doen, alleen al omdat ze er in geloven.

Vanavond kregen we een lezing van Wim Danschutter over ‘Herstelgericht onderwijs in een multiculturele setting’ en het was meer dan interessant. Niet alleen omdat die mens vertelde over zijn ervaringen in een multiculturele school, maar vooral omdat, ondanks alle moeilijkheden, hij zo ongelooflijk positief was en optimistisch en hij er na 12 jaar nog steeds volop in geloofde.

De passie waarmee die mens sprak, fantastisch.

De inhoud was ook zeer goed. Het uitgangspunt was wel ‘multicultureel’ en vooral het eerste deel van de lezing was zo’n beetje de ’theorie’ en de situaties. Maar in het tweede deel werden ook mogelijke oplossingen aangereikt, allemaal zeer praktisch, en die oplossingen kunnen eigenlijk toegepast worden in elke school, multicultureel of niet.

Na de lezing zei ik het tegen hem: als je hem zo bezig hoort, heb je direct zin om in zijn school te komen werken.

Hieperde …enz

Zoals elk jaar net dubbele verjaardag achter de rug. Eigenlijk wel twee speciale cijfertjes dit jaar, want ikzelf bestijg een nieuwe tram en deze blog heeft er 5 jaar opzitten.

En ja, ik weet dat ik de laatste tijd nogal wisselvallig ben in het posten hier, maar de moed om te schrijven ontbreekt mij tegenwoordig ’s avonds en overdag zit nogal wreed vol met tal van dingen te doen. Excusetrut eerste klas aan het woord, maar toch. Ik ga niet beloven dat het gaat beteren in de toekomst, maar ik ga alleszins mijn best doen, want ondanks alles ben ik het nog steeds niet beu om hier te komen leuteren.

Los daarvan, een fantastische avond achter de rug met 16 fantastische madammen die allemaal speciaal voor mij midden in de week hun activiteiten hebben stopgezet om mij gezelschap te houden. Om maar te zeggen, één van die madammen is net terug uit Afrika waar ze een tweetal weken hard gewerkt heeft, en toch vond ze, tussen alle vermoeidheid door, nog de moed om tot hier te komen. Soms weet ik niet waaraan ik het verdiend heb om zoveel en zo’n goede vriendinnen te hebben. Dus dames, bedankt voor de fantastische avond.

Morgen ga ik nog een beetje nagenieten van die verjaardag: een dagje vrijaf dus veel tijd om helemaal niets te doen (en ook een beetje veel te studeren).

Komen eten

Michel had vrienden uitgenodigd voor vanavond en ik was al blij dat het vanavond was, want eerst was er sprake van een vrijdagavond en toen dacht ik: oeioei, hoe gaan we dat doen als ik om 18.30u Jan nog van de voetbal moet halen?

Even uit het oog verloren dat zaterdag niet minder druk is en als zeker niet als Jan dan nog een voetbalmatch in de namiddag heeft in plaats van in de voormiddag … zoals vandaag dus. Bovendien had Louis vandaag geen tekenles op zijn gewone locatie, maar hier in het centrum en was het de bedoeling dat Michel bij hem ging blijven (het was iets met ouders) want ik zat bij Jan én er moesten nog boodschappen gedaan worden én Anna moest dus met iemand mee en en en …

Resultaat: Michel is over en weer met Louis meegegaan en is dan thuis gebleven om eten te maken. Ik ben met Anna Jan gaan afzetten op de voetbal en ben dan met Anna boodschappen gaan doen. Na de boodschappen heb ik Anna dan thuis bij Michel kunnen afzetten (met de boodschappen) en heb ik nog de laatste 10 minuten van Jan zijn match kunnen zien. Daarna naar huis, Jan afzetten, de fiets op en Louis afhalen en dan terug naar huis en meehelpen aan de laatste loodjes voor het eten en dan voornamelijk de tafeldekking.

Bizar genoeg: alles was klaar tegen dat het volk er om 19u30 was, behalve één van de drie de aperitiefhapjes. Soms zijn we toch té georganiseerd.

Teleurgesteld

Vandaag de tweede workshop in de opleiding. Ik had gekozen voor stemhygiëne, maar de lerares kon niet komen en dus moest ik aansluiten bij een andere workshop. Het werd ‘multimediale geletterdheid’ en zo content was ik van de workshop vorige week, zo teleurgesteld was ik deze week.

Niets bijgeleerd en een instructeur die blijkbaar de theorie kon geven, maar de toepassingen zelf niet kende. Los daarvan, wel ongelooflijk veel lol gehad met te prutsen in ons groepje, gewoon omdat we ons geamuseerd hebben, ook al bracht het niet echt iets bij bij de workshop.

Oh ja, het kan niet altijd fantastisch zijn en voor zover ik begreep was het ook nog maar de eerste keer voor die persoon, dus we zullen een beetje feedback geven zodat ze weten wat de verwachtingen waren en hoe ze daar eventueel rekening mee kunnen houden tegen volgend jaar (want het idee van die workshops, dat vind ik wel zeer goed en het kan effectief iets zeer nuttig zijn in de opleiding).

Verbod

Deze morgen stond Michel op. Wankelend op zijn benen begon hij zich aan te kleden, dus vroeg ik hem wat hij van plan was?

Hij moest een workshop geven in Brussel en ging dat dus doen. Een hele dag lang. Van ’s morgens vroeg tot vanavond laat.

Ik heb hem gezegd dat hij geschift was en dat hij terug in zijn bed moest kruipen: hij was absoluut niet in staat om een hele dag op pad te gaan. En raar maar waar, veel protest kwam er niet: hij is braaf terug in zijn bed gekropen (na eerst een mailke te sturen naar de mensen die hem verwachtten).