Dag 2

‘t Is niet beter gegaan na mijn dutje gisteren, een dutje dat allesbehalve aangenaam was wegens constant wakker worden omdat ik ijskoud had en mij te slecht voelde om een extra deken op te leggen. Dat heb ik ‘s nachts dan maar wel gedaan.

Vandaag nog hetzefde maar dafalgan kan toch kleine wonderen verrichten. Nog steeds geen koorts dus, maar wel hoesten en mij mottig voelen.

Deze middag was ik aan het lezen en deed ik even mijn ogen dicht. Of dat dacht ik toch, want toen ik ze weer opendeed was het anderhalf uur later.

Een viruske dat zichzelf wel zal opklaren, maar ondertussen is het toch wel mottig.

Blèh!

Gisteren al op Facebook gezet, maar vandaag bevestigd: ik voel mij mottig. Hoofdpijn, spierpijn, druk op mijn ogen.

Maar ik heb mij deze ochtend toch maar opgepakt, mét fiets, om mee te doen aan een schriftelijke test voor een vacature.

Hoe ik het er vanaf gebracht heb? Laten we het zo stellen: voor een proef waar ge geen ‘kennis’ voor nodig had en waar ze alleen ‘inzicht’ gingen vragen, moest ge toch heel veel kennen. Of m.a.w. ‘t was genen vetten, maar een mens leeft op hoop.

En dus heb ik nu eindelijk ontbeten (doe ik liever niet als ik zenuwachtig ben, anders moet ik constant naar het toilet) en ga ik eens zien of een beetje slaap mijn mottigheid kan verhelpen. ‘k Heb echt geen zin om écht ziek te worden.

Uitstap

Gisteren hebben we de 7de verjaardag van mijn neefje gevierd. Een heel leuk feestje (dat jammer genoeg een beetje in mineur is geëindigd) waar mijn broertje en zijn zoons ook nog eens aanwezig was.

Mijn broer is de peter van Louis en hij had beloofd dat Louis eens zou mogen komen slapen en toen waren we erover aan het praten en zei mijn broer, waarom vanavond niet? Geen probleem voor ons, geen probleem voor Louis en dus is Louis gisteren meegegaan naar Nederland.

Deze namiddag ben ik hem dan gaan afhalen. Louis had zo’n zalige glimlach van geluk op zijn gezicht en had duidelijk van zijn bezoekje genoten. Broerlief had nog voor avondmaal gezorgd (steak, frietjes, heel lekkere salade en zelfgemaakte bearnaise) en zo moest ik mij niet opjagen om op tijd voor het avondeten thuis te zijn.

Leve familie 🙂

Dat van die kermis en die geseling

Twee avonden op een rij uit geweest.

Donderdagavond nog eens een nichtenavond. Ongelooflijk goed geamuseerd en gelachen en uiteindelijk werd het 2u tegen dat ik goed en wel thuis was.

Dat was allemaal zo erg niet geweest, ware het niet dat Jan om 5u aan mijn bed stond omdat hij pijn had in zijn oor. Uit bed dus, oortje verzorgd, Nurofen gegeven en terug in bed.

Ik toch, want nog geen half uur later stond hij daar weer. Deze keer volledig aangekleed en blijkbaar had hij broer en zussen ook wakker gemaakt, want het was een gestommel van jewelste daarboven.

Terug uit bed dus om iedereen aan te manen terug in bed te kruipen en te slapen, omdat het nog veel te vroeg was. Tegen dat ik terug in slaap lag ging de wekker uiteraard, dat ziet ge van hier.

Gisterenavond dan met een negen andere vrouwen afgesproken om samen ons verstand op nul te zetten en naar Sex and the City 2 te gaan kijken. Uiteraard kunt ge nu eenmaal niet afspreken om zo’n film te gaan bekijken zonder die uitgebreid te analyseren achteraf en dat deden we dan bij een drankje.

Opnieuw was het 2u vooraleer ik thuis was en opnieuw was de nacht erop veel te kort, maar gelukkig niet zo kort als de vorige.

Er is nog een drukke dag voor de boeg met sebiets een voetbaltoernooi voor Jan en nadien een verjaardagsfeestje bij mijn zus.

Het zullen lastige uren worden vooraleer ik terug in mijn bed mag. Gelukkig zullen het ook plezante uren worden (wie had dat ooit gedacht, dat ik ging uitkijken naar een voetbaltoernooi).

Controle

Vandaag nog eens een controle gehad met Anna voor haar handje. Deze keer niet bij Harry, maar bij de plastisch chirurg zelf. Enfin, zijn assistent toch.

‘k Moet zeggen dat ik niet zo overtuigd was van die jongen. Goeie student waarschijnlijk en zo en ook op weg om een goede dokter te worden, maar ik denk niet dat hij al veel ervaring heeft met brandwondenverloop bij kleine kinderen.

Dus na zijn ‘diagnose’ toch nog eens langs geweest bij Harry. In theorie omdat Anna haar verbandjes toch nog eens onder de naaimachine moeten, maar dan toch maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om de diagnose van de dokter te bespreken.

En Harry is eerder van mijn mening en ik voel mij toch wat meer gerustgesteld 🙂 Ondertussen ook een nieuw soort siliconen gekregen om uit te testen en binnen twee weekjes eens terug voor een evaluatie.

Voor de rest ziet het er allemaal goed uit en evolueert alles prima, maar het zal nog een hele tijd duren voor we er vanaf zullen zijn.

Voor alles is een oplossing

Jan heeft dus een oorontsteking, maar behalve pijn aan zijn oor valt het dus mee: geen koorts, niet hangerig, niet lastig.

Hijzelf is niet lastig, maar wat wel lastig is, is dat hij niet met de fiets weg kan. De wind is momenteel te koud en als die in zijn oor komt, is het janken geblazen. En dan merkt ge pas hoe gewoon ge het al zijt om overal met de fiets naartoe te gaan.

Maar kijk. Voor alles is een oplossing: deze namiddag moesten we na school naar de kapper. Met de auto was uitgesloten want die kan ik nergens parkeren in de buurt van de kapper. Te voet ging ook niet, want dan gingen we te laat zijn. Fiets was dus de enige optie.

Oplossing: Jan een trui aangedaan met een kap, daarbovenop zijn helm en zorgen dat de riempjes rond zijn hoofd goed aansloten en hop, de fiets op. Voor de zekerheid voordien nog een maatje Nurofen gegeven en Jan heeft geen last gehad.

Timing is everything

Het zat er al aan te komen, maar deze ochtend was het er dan toch nog: Jan begon plots heel hard te huilen van de pijn in zijn oor.

Er zat niets anders op dan hem thuis te houden om naar de dokter te kunnen gaan (diagnose: lichte ooronsteking), maar net vandaag was er veel te doen. Het moet altijd wel lukken nietwaar.

Dus werd de afspraak met vriendin E. kort gehouden, ging het bezoekje aan de braderij in de Brabantdam vliegensvlug (verplicht wegens een winkel met zeer goede kinderschoenen voor geen geld, enkel tijdens de braderij – € 60 voor 5 paar schoenen, kan tellen nietwaar), namen we de auto in plaats van de fiets om naar de cinema te gaan (tickets voor morgen kopen) en gingen we te voet naar de beenhouwer.

Straks is er nog ballet voor Anna, want het is haar toonmoment en dat kan ik moeilijk missen. Met de auto, want Jan kan moeilijk met de fiets.

Vanavond ga ik dan eten met mijn zus en nichtjes, maar tegen dan is Michel al thuis en kan ik de zorgen voor onzen zieken aan hem overlaten.

Een straaltje zon

Toen ik deze middag de kinderen van school afhaalde vond ik het toch wel wat fris. De zon straalde, daar niet van, maar er was een koude wind.

En toen we bij mijn schoonmoeder toekwamen en ik zag de tafel buiten gedekt staan, dacht ik dat ik toch maar met mijn jas aan zou eten, kwestie dat het toch wat fris was.

Maar toen we aan tafel gingen was het helemaal niet koud. Integendeel. Het was ideaal. Stralend warme zon, heel klein beetje wind die niet koud was. Was de wind op dat half uur minder koud geworden of zaten we op het terras net genoeg buiten schot, ik weet het niet, maar het was genieten.

En dus bleef ik de rest van de tijd daar buiten zitten en eens thuis deden we nog een wandeling in de zon in de stad. Het was ondertussen ook in het centrum warm en er was absoluut niets meer te merken van de kille wind van ‘s middags.

Na de wandeling hebben we thuis boterhammen gesmeerd en zijn die in de stralende zon in het park gaan opeten. Picnick op verzoek.

In het park was het ook ongelooflijk gezellig.  nog een paar ouders (met kinderen) tegengekomen van op school én een ex-collega die ik al een tijdje niet meer gezien had en waarmee ik nog even bijgebabbeld heb.

Kunnen dagen nog zaliger zijn?

Hatelijk

Ook al gehad? Aan het internet bankieren, een hele resem overschrijvingen gedaan en dan plots blokkeert den boel? Krijgt ge een scherm met een of andere foutmelding?

Herladen lijkt niet te lukken, dus het zal wel ergens daar een probleem zijn. Maar wat ik mij dus afvraag is, of ik nu alles opnieuw ga moeten invoeren of of dat ergens bewaard is gebleven?

En ondertussen,

hoe gaat het nog met dat werk zoeken en zo? Awel, niet al te goed zekers?

Er was de afgelopen maanden minder dan in dezelfde periode vorig jaar. Zeer frustrerend, dat wel, maar soit.

Maar hier en daar toch iets gezien en dan gereageerd en tot nu toe nul op het rekest, tot vorige week. Plots een mail én een brief, allebei met een uitnodiging om nog eens deel te nemen aan een eerste (schriftelijke) ronde.

De eerste vandaag. Eigenlijk wel leuk. Een computertest en ik weet absoluut niet hoe ik het gedaan heb, maar ik heb me wel geamuseerd en ik vond het zeer interessant. En zelfs al zou ik het niet goed (genoeg) gedaan hebben, het was niet iets waar ik mij op voorbereid zou kunnen hebben, dus heb ik mijzelf niets te verwijten.

Volgende week een andere schriftelijke test, voor een ander werk, welteverstaan. Die kan ik wel enigzins voorbereiden en daar ben ik ook mee bezig, maar ik ben benieuwd.

Het wordt alleszins tijd dat er wat meer positief nieuws komt. ‘t Begint serieus tegen te steken, zo werkloos zijn.