Uitstap

Zo thuis zijn heeft dus zijn voordelen. Er werd hulp gevraagd aan de ouders van Louis zijn klas om te helpen met het vervoer voor een uitstap en dat is dan geen probleem.

Het was de tweede keer dit jaar dat ik er naartoe reed. In het najaar voerde ik Zelie al naar de Kaaihoeve en nu was het tijd voor Louis zijn klas.

Ik vroeg mij een beetje af wat het zou worden en of ik hetzelfde ging doen als vorige keer, maar uiteraard niet. Er zijn verschillende programma’s voor verschillende leeftijden. Deze keer hebben we vogels gezocht met de verrekijker en een beetje kompas gelezen, maar dan zonder de windroos.

Het was prachtig weer, de natuur begon te ontluiken, de kinderen waren zeer enthousiast en opnieuw dingen bijgeleerd.

Toch echt een goede plaats, die Kaaihoeve en altijd leuk om eens een schooldink te kunnen meedoen met één van je eigen kinderen.

Onderhandelen

Mail is toch eigenlijk iets fantastisch. Rap, eenvoudig, duidelijk.

Net een mailke gekregen met de vraag of er hier iets te doen is. In ‘t stad, altijd zou ik zo denken, iets specifieks, ik zou het niet weten maar dat valt te ontdekken.

Maar het resultaat is dat we nu wel zitten te ‘onderhandelen’ om hier te komen middageten.

Wijs toch.

Slechte nacht

Deze morgen stonden er dingen te doen. Louis en Michel zouden naar Londen vertrekken én het was de eerste dag om de kinderen telefonisch in te schrijven voor de activiteiten van de grabbelpas en dat had serieus wat invloed op mijn nachtrust.

Ergens midden in de nacht ben ik wakker geworden uit een zeer verwarrende droom in verband met die inschrijving: ik was er als eerste bij maar er was iets mis gegaan. De persoon bij wie ik mij aangemeld had ging uitleg vragen hoe het op te lossen, maar ondertussen werden de andere mensen wel verder bediend waardoor ik de kinderen uiteindelijk voor niets meer kon inschrijven.

Enfin, wakker dus en dan beginnen nadenken over die droom en over Louis die weg ging met zijn papa en uiteindelijk denk ik wel dat ik nog geslapen heb, maar ik heb toch de indruk dat ik de laatste uren klaarwakker gelegen heb.

Maar kijk, ik mag dan wel een slecht nacht achter de rug hebben gehad, de ochtend is verder vlekkeloos en zonder problemen verlopen: ik heb de kinderen kunnen inschrijven voor de gekozen activiteiten (op één na: 10 min. na de opening van de lijnen binnengeraakt én al één activiteit volzet) en Louis en Michel zijn op tijd kunnen vertrekken (zij het wel dat zij later problemen hebben ondervonden en dus terug naar huis mogen keren zijn zonder een bezoekje aan Londen).

Morgen zijn er geen dingen om mij zorgen over te maken, dus vannacht zal ik slapen als een roos.

Het lukte

Ze was al een tijdje aan het oefenen op de tweewielertjes, maar ik had niet verwacht dat het voor voor het einde van het jaar zou zijn.

Ik dacht, ze is voorzichtiger en zal eerst een tijdje proberen balanceren voor ze haar voetjes op de pedalen zal zetten, mar toen ik vandaag bijna weg ging, zette ze zich op een fietsje en begon ze gewoon te fietsen. Zo helemaal alleen, zonder steunwieltjes, zonder iets gezegd te hebben ‘want ik kan het nog niet helemaal’ zei ze, toen ik vroeg waarom ze nog niets gezeg had.

‘Niet helemaal’, dat wil eigenlijk zeggen dat ze nog geen grote afstanden kan doen, dat haar voetjes nog rap op de grond komen. Dus heb ik haar uitgelegd dat de afstand niet belangrijk is, dat ze effectief kon fietsen en nu alleen moet oefenen op afstand.

Maar blinken dat ze deed.

Onverwacht

Deze middag, nadat ik Louis had afgezet op de muziekles, bleef ik nog een beetje staan babbelen met vriendin B., die net ook haar kinderen gebracht had.

Dat babbelen liep een beetje uit en toen vroeg ze of ik geen zin had om bij haar een kopje koffie te drinken in afwachting dat de kinderen gedaan hadden. Vriendin B. heeft een druk (werk)leven dus als ze even tijd heeft, is dat altijd meegenomen.

Even een telefoontje naar mijn schoonmoeder (waar de andere kinderen nog waren) om te zien of het wel paste en het kon.

Een gezellig anderhalf uurtje bijgekletst over een kopje koffie. Die onverwachtte dingen kunnen toch wel deugd doen.

Niets is wat het lijkt

Gisterenavond nog een zeer vieze ademhaling en koorts, maar tegen middernacht ademde jan opnieuw normaal en was de koorts volledig weg.

Deze morgen zag hij er nog pips uit en dus bleef hij maar thuis. De koorts was weg, hij zag nog een beetje bleek, maar al bij al leek hij weer genezen.

Tot hij deze middag weer koorts begon te maken en klaagde van hoofdpijn. Een dosis Junifen en tegen dat we de andere kinderen gingen halen wa de koorts weg en had hij alleen nog een ‘klein beetje pijn’ aan zijn hoofd.

De koorts is niet meer teruggekomen en Jan voelt zich weer volledig genezen. Afwachten nu wat de nacht zal brengen en dan zien we morgen wel of hij naar school mag of beter niet.

(nog) kleine kindjes worden groot

Mijn nichtje Alice is ondertussen ook 21 maanden. Tot een tijdje geleden was ze zeer eenhandig en was het allemaal ‘mama’ dat de klok sloeg. Geen mogelijkheid om haar bij mij te krijgen (of bij gelijk wie anders).

Gisterenavond hadden we een etentje met mijn vader, broer en zus (en partners dus) en passeerde ik eerst langs mijn zus om nog iets af te geven.

En kijk zie, de vreemheid is verdwenen. Ik heb kusjes gekregen, ze heeft op mijn schoot gezeten, mij dingen aangewezen en mij getoond wat ik moest doen. Wreed leuk.

‘t Is een toffe kleine met een sterk willetje. Het gaat een plezier zijn om haar te zien opgroeien.

Niet home alone

Zo alleen ben ik dus niet altijd, zelfs thuis zonder werk. Morgen bijvoorbeeld zal Jan thuis zijn. Want Jan, die is ziek.

Waarschijnlijk te weinig aan gehad tijdens de match gisteren, of gewoon iets dat hij al onder de leden had, maar hij had toch koorts vandaag en nu hij slaapt ademt hij niet echt goed, dus zal het morgen een doktersbezoekje worden als het niet beter is.

Voor de rest, vandaag nog eens gaan zwemmen met de kinderen, min Jan dus. Testen hoe Anna’s handje reageert op chloorwater. Bij de laatste controle gevraagd of het mocht en het kon, mits niet te lang.

Het was leuk, maar gemerkt dus dat Anna haar lessen watergewenning volledig vergeten is dus. Ze was heel blij om in het zwembad te zijn, maar het was moeilijk om haar te overtuigen om mij los te laten. Af en toe deed ze het dan toch en trots dat ze dan was dat ze het gedurfd had.

Haar handje heeft er blijkbaar niets van overgehouden: het ziet er nog hetzelfde uit als ervoor, dus test geslaagd zou ik zo denken.