Amai mijnen nek

Dat zeg ik nu, maar wat moet C. dan wel niet zeggen.

Vandaag was het de fase ‘we hangen vliesbehang op de plafond’. Euh … er zijn al betere ideeën geweest.

Ok, het ziet er beter uit, maar het vliesbehang dat we gekozen hebben is van het dikkere soort ‘want dat maskeert meer foutjes, mevrouw’ en de gang heeft nogal veel foutjes, dus konden we dat maar beter pakken nietwaar.

Al goed en wel op muren. De zwaartekracht steekt u daar een handje toe. Op een plafond daarentegen werkt de zwaartekracht u serieus tegen.

Ik was voornamelijk assistente vandaag (ge kunt moeilijk met twee op een ladder staan en we hebben maar één ladder) en dus was het lastigste werk voor C. maar ik stond op een stoel en moest toch ook de hele tijd naar boven kijken. Lastig in de nek dus.

Maar kijk. Ondanks de zwaartekracht hebben we toch ongeveer 2/3den kunnen doen.

De schilderfase komt steeds dichterbij.

Swung

Gisteren totaal geen fut om ook maar iets te doen, maar voor eens mijzelf gehouden aan wat ik ging doen: op tijd in bed kruipen. Nog steeds niet volledig uitgeslapen, maar toch al een ietsiepietsie meer.

En zo stond ik, een half uur nadat ik de kinderen op school had afgezet, op de ladder. Met schuurpapier in de hand. En plamuursel. En daarna met een verfborstel en een rol: het was tijd om het plafond voor te bereiden voor de werken morgen.

Ik was net niet rond voor ik de kinderen weer moest afhalen, maar ik heb dan alles afgewerkt nadat 90% van de kinderactiviteiten afgelopen waren.

Ben wel een beetje trots op mijzelf 🙂

Oud worden

In mijn hoofd ben ik nog jong. Uiteraard. Maar fysiek voel ik mijn leeftijd al regelmatig.

Het is mij voor het eerst echt opgevallen, dat ik ouder geworden was dus, toen ik zwanger was van Anna. Ouderdom en waarschijnlijk ook het feit dat hier nog drie kinderen rondliepen.

Het wordt namelijk alsmaar moeilijker om te recupereren. Met ouder worden hebt ge meer tijd nodig.

Neem nu dat van vrijdag. Of moet ik zeggen, zaterdag. Op tot iets voor 5u ‘s ochtends. Gewikst (kuch, hoest, proest) opgestaan ‘s ochtends en dan de rest van de dag goed voortgedaan met druk druk bezig zijn. Gewoon geen tijd maken om moe te worden.

Zondag was het al wat moeilijker. Toch tot 10u kunnen slapen, maar in de namiddag in de zetel ingedommeld en ‘s avonds toch iets vroeger naar bed.

Gisteren wou ik wel slapen, maar er waren dingen te doen en dus lukte het weer niet. En vroeger naar bed is ook niet gelukt.

Vandaag ging ik vanalles doen maar het is uitgedraaid op een dagje TV kijken. Afleveringen van Grey’s Anatomy bekeken. Gewoon geen fut om gelijk wat te doen. Vanavond alleen thuis want den anderen is uit met zijnen maat en binnen een paar minuten kruip ik er echt in.

Vier dagen verder en nog niet uitgeslapen. Dat zou 20 jaar geleden genen waar zijn geweest.

Slik

Anna heeft nieuwe drukhandschoenen nodig voor haar handje. De oude zijn te klein geworden, dus veel keus hebben we niet.

Vorige week op controle, nieuwe metingen gedaan en besteld.

Net telefoon gekregen: Anna heeft geen recht meer op terugbetaling van die handschoenen. Dat recht, dat is maar éénmalig en aangezien we veel van dat recht verspild hebben met verkeerde handschoenen de eerste keer, is het dus opgebruikt.

Fouten in opmeting? Groeiende kinderen? Pech. Trekt uw plan.

Drie nieuwe handschoenen: een mooie rekening van over de € 700 zal dat zijn.

Allez. ‘t Is goed om weten dat brandwondpatiënten dus goed ik de kou worden gezet, want zelfs al groeit ge niet meer, die verbanden verslijten dus serieus en het zijn dus niet alleen kinderen die nieuwe verbanden nodig hebben.

Luie dag

Er is storm (voorspeld? Want ik merk er nog niets van) en er wordt aangeraden binnen te blijven.

Awel, dat is net wat ik in gedachte had: binnen blijven en niets doen. Een geluk dus dat ‘ze’ mij daarin steunen.

Hot en her

Uiteindelijk toch nog een drie en een half uur geslapen vannacht. Of moet dat zijn, deze morgen? En dan was het drukdrukdruk. Gelukkig maar. Geen tijd om u dan moe te voelen.

Anna naar ballet, Zelie naar turnen, regelen met de schoonbroer om de jongens naar hun activiteiten te brengen (scouts en voetbalmatch) terwijl ik met Zelie naar Waterloo ging omdat zij daar generale repetitie had voor haar balletexamen volgende week.

‘t Wordt misschien tijd om toch eens een GPS aan te schaffen want we zijn er verkeerd afgegaan, van de autostrade (er stond: afgaan bij uitrit ‘Waterloo’, wat we ook deden, maar blijkbaar zijn er dus twee afritten ‘Waterloo’ en moesten we de tweede hebben. Soit) en dus langs een andere kant Waterloo binnengereden en in Waterloo was het dus miserie gedurende 15min, tot we, na een paar keer de weg te vragen, nog net op tijd toegekomen zijn.

Anderhalfuur naar de oefeningen gekeken en dan terug naar huis, een terugrit die gelukkig zonder problemen verliep.

Net op thuis om de rest van het gezin op te halen en naar het scoutsfeest te gaan. Gequized, gegeten en ongelooflijk veel gebabbeld.

Zelie en Louis werden iets na 19u opgehaald om naar de cinema te gaan (samen met de papa en vrienden) en ik ging thuisblijven met de jongsten omdat het anders voor hen te laat zou worden én omdat ik wist dat ik de nacht voordien niet veel zou geslapen hebben. Uiteindelijk ben ik zo lang blijven babbelen op het scoutsfeest dat Jan, Anna en ik later thuis waren dan de andere helft.

Nu toch maar rap in bed kruipen en een beetje slaap inhalen.

Strak plan

Vanavond is het retoricabal van het Sint-Barbaracollege en aangezien ik in de oudervereniging zit, werk ik daaraan mee vanavond.

Jaja: op het retoricabal zijn ouders aanwezig. Niet op het bal zelf, maar wij staan aan de ingang en controleren de kaarten en de kledij (zo’n bal heeft nu eenmaal een dresscode), op de parking om het afzetten en ophalen in goede banen te leiden en lopen hier en daar rond om waar nodig de gemoederen te bedaren en de al te zatte feestvierders eruit te halen.

Toen ik het de eerste maal deed kreeg ik op een of andere manier de gastenlijst in de handen en sindsdien ben ik de de verantwoordelijke voor die lijst én de hoofdingang. Wreed leuk werk vind ik en leuk om al die jongeren te zien passeren.

Maar het is dus werken en niet uitgaan en aangezien ik, nu ik thuis ben, niet de neiging heb om vroeg in mijn bed te kruipen (want ik kan dat overdag toch inhalen moest ik willen – maar doe dat dus niet) was ik een beetje moe.

Zo had ik een heel strak plan voor vandaag. Ik moest met Anna op controle in het ziekenhuis en nadien zou ik haar afzetten en eens thuis gewoon slapen tot ik de kinderen weer moest afhalen. Zo zou ik uitgerust zijn voor vanavond/-nacht en tot het einde kunnen blijven.

De uitvoering van het plan begon goed. De kinderen waren op tijd op school, Anna kon nog mee met vriendin en mijzelf om een koffie/chocomelk te drinken, terug naar huis (met de fiets) om de auto op te halen en naar het ziekenhuis te rijden, niet moeten wachten en dus rap weer buiten, Anna afzetten op school en op weg naar huis … en toen begon de miserie.

Ergens op weg moest een vrachtwagen iets lossen en hij had er niet beter op gevonden dan dwars over de baan te staan (oprit was niet lang genoeg) zodag hij heel het verkeer blokkeerde. Tegen de tijd dat ik besloten had om een alternatieve route te nemen, stond die eerste file als zo ver dat die de alternatieve route (onrectstreeks) ook blokkeerde. Lang verhaal kort: het heeft een uur geduurd vooraleer ik thuis was.

Uiteraard moesten er nog een paar boodschappen gedaan worden, moest ik nog een paar voorbereidingen doen voor het avondmaal en ik was dan nog vergeten dat ik straks een afspraak heb om 14u …

Van slapen is dus niets in huis gekomen. Oh ja, als het druk is (en dat wordt het wel met 2500 aanwezigen) zal ik wel geen tijd hebben zeker om moe te worden zekers?

Er is een eerste keer voor alles

Zoals reeds geschreven volg ik het schoolmenu om te weten wat klaar te maken ‘s avonds.

Donderdag is sinds dit jaar pastadag (net zoals vrijdag al jaar en dag frietjesdag is) en voor vandaag stond Penne Carbonara op het menu.

In een lang geleden verleden heb ik dat ooit eens gegeten en ik moet zeggen, ik heb het nooit meer besteld, laat staan dat ik het dus ooit al had klaargemaakt. Niet dat ik het afschuwelijk vond, eerder zwaar en niet echt mijn ding.

Maar het menu dicteert en zoals ik de kinderen zeg dat ze steeds moeten proeven, legde ik het dus mijzelf op om klaar te maken wat op het menu stond.

Even internet to the rescue om het juiste recept te vinden en wat las ik op La Cucina: “Wie room aan dit gerecht toevoegd, verknalt meteen de finesse van deze saus en maakt er een plomp en zwaar gerecht van.” Aha! dacht ik, zou het daaraan gelegen geweest zijn dat het mijn ding niet was.

Het recept van La Cucina heb ik niet gebruikt, wel dit op Good Food, versie zonder wijn.

Poepsimpel om maken en ja, deze keer vond ik het een pak lekkerder. Het zal niet direct mijn top 3 halen van favoriete pastas, maar ik zal niet meer ‘neen dank u’ zeggen als den anderen voorstelt om spaghetti carbonara te maken.

En de kinderen? Louis en Anna vonden het heerlijk. Zelie en Jan waren niet overtuigd maar hebben hun portie toch mooi opgegeten, een beetje gelijk mij dus.

Na een bedenkperiode

Ik weet niet hoe het met uw kinderen zit, maar als de onze TV kijken, of een film, of een spelletje, of … gelijk wat waar er mensen of personages in komen, dan ‘zijn’ zij altijd één van die mensen of personages.

Vorige week bij Lord of the Rings, had Louis besloten dat hij Gollum was.

Deze namiddag in de auto zei hij plots in het midden van een ander gesprek ‘of neen, ik ben Legolas, want Gollum was een slechte’ … en praatte toen gewoon verder.

Productief II

Meer van hetzelfde dus als maandag: meten, afsnijden, inlijmen, opplakken, … tussendoor de was en plas, eten maken en met extra bonus vandaag: 4 kinderen en verschillende activiteiten.

Neen, ze zijn niet lastig geweest en gelukkig zijn Louis en Zelie al oud genoeg om eens iets alleen te doen. Het was veel prutswerk vandaag (balken in de weg, een deur, een hoek) maar uiteindelijk waren we relatief vroeg klaar.

Maar de gang is dus volledig vliesbehangd voor zover mogelijk: het stukje waar de deuropening naar de bureau/speelkamer inzit is nog niet gedaan, wegens dat dat deurgat nog moet aangepast worden.

Morgen verf halen om er al een eerste couche op de lange muur te zetten en daarnaast ook op een deeltje van die ongedane muur toch al isoprimer zetten.

Plezant om het zo te zien vorderen.