Het is toch godgeklaagd. Hoog tijd dat ik leer lezen.
Speciaal naar Brugge om mijn papieren vandaag te kunnen binnendoen, want ik had gelezen dat ze elke voormiddag open waren tussen 8u en 11u45. Is woensdag toch niet de sluitingsdag-voor-het-publiek.
Dan maar morgen.
Werkloos zijn, dat betekent papieren in orde brengen, en als ge mij een beetje kent, dan voorspelt dat niet veel goeds.
Gisteren mijnen C4 eindelijk ontvangen, dus vandaag ging ik het eens allemaal in orde brengen. Stap één: bel de RVA en vraagt wat ge moet doen.
Een zeer ‘aangename’ mens aan de telefoon die duidelijk een paar frustaties te verwerken had en dat dus maar uitwerkte op een onschuldige beller-voor-informatie. ‘Ah ja mevrouw. U bent te laat hé. U moet zich inschrijven binnen de 8 dagen bij de werkwinkel van de VDAB en daarna met uw C4 naar een uitbetalingsinstelling gaan’. ‘Jamaar meneer, ik heb mijn C4 nu pas ontvangen’. ‘Mevrouw, u heeft dat niet nodig om u in te schrijven bij de werkwinkel’. ‘Maar meneer, dat kan ik toch niet weten?’ ‘U had zich maar vroeger moeten informeren’. ‘OK, en wat is het probleem dan? Wat gaat er nu gebeuren’. ‘U moet zich zo snel mogelijk inschrijven bij de werkwinkel’. ‘Ja meneer, dat begrijp ik, maar wat is het gevolg van die laattijdigheid?’ ‘U moet maar eens vragen aan de uitbetalingsinstelling of zij daar nog iets aan kunnen doen’.
Enfin. Geen duidelijk antwoord dus, alleen maar een preek alsof ik een kind van 2 was die net iets stout gedaan had.
Dan maar naar de werkwinkel. Stap 2. Geen preek daar, gewoon gegevens invullen. En ja mevrouw, u bent te laat, wij kunnen maximaal 8 dagen terug gaan. ‘Mevrouw, ik had mij al opgegeven als werkzoekende in november, dacht ik, maakt dat een verschil?’ Kijkt in haar computer. ‘In oktober mevrouw en neen mevrouw, enkel de dag van inschrijving als werkloze telt’. Nog eens de vraag dus ‘en wat heeft dat nu voor gevolg?’. Ik weet niet meer wat ze juist antwoorde, maar alleszins niet ‘wat het gevolg’ nu wel was.
Stap 3: naar de uitbetalingsinstelling, de HVW in mijn geval wegens niet gesyndiceerd. Nummertje trekken, een half uur wachten maar het ging dus vlot want toch wel 10 wachtenden voor mij. Een vriendelijke mevrouw die mij in schoon Gents hielp. En neen, ik bleek nu toch niet te laat zijn met mijn inschrijving omdat … ik mij in oktober al als werkzoekende had ingeschreven. ‘Ja mevrouw, de VDAB mag geen inlichtingen geven over onze diensten, gelijk wij ook geen inlichtingen mogen geven over wat de VDAB doet’.
Er bleken nog papieren niet in orde, maar dan van mijn voormalige werkgever uit, dus ben ik nog even over en weer gegaan naar Brugge om dat in orde te brengen: het dossier in orde krijgen bij de RVA duurt blijkbaar al 4 weken, dus wou ik niet nog een paar dagen wachten tot de post zijn werk deed.
Ondertussen is de papierwinkel in orde en morgen geef ik ze af op de HVW. Ik heb mijn stempelkaarten voor de komende maanden. Het is nu alleen hopen dat ik ze niet allemaal nodig ga hebben.
Sinds gisteren vind ik het zeer koud hier in huis. Niet dat er anders al veel overschot is, maar gisterenavond was het toch zeer koud en nochtans was het warmer geworden buiten.
Dus vandaag lig ik onder drie dekens te surfen naar werk en nu valt mijn euro waarom het zo koud is: gisterenmiddag was er nogal veel rookvorming bij het koken en dus heb ik de verwarming lager gedraaid om de ramen eens goed te kunnen openzetten en alles te verluchten.
De verwarming staat ondertussen weer op haar normale temperatuur en het verschil zal gauw te merken zijn. Joepie!
Mijn projectje is waarschijnlijk af. ‘Waarschijnlijk’ want het moet nog getest worden, zien of alles klopt. Of ik alles goed gemeten en geregen heb.
Morgen is dus Test-dag. Dan mag Anna haar benenzak uittesten. Zien of hij dus past en nergens hapert. Want morgen gaat het niet vriezen en dus gaan we weer (eens) met de fiets naar school.
Als er geen aanpassingen meer nodig zijn, dan volgen morgen ook een paar foto’s.
Woensdag begonnen en moeten stoppen wegens zo ongelooflijk veel pijn in mijnen rug van het voorovergebogen staan naaien en van het stikken. Vandaag de boel afgewerkt, ook al deed mijn rug op het einde weer wreed veel pijn, maar aangezien dat het nu wel af moest zijn, heb ik maar doorgedaan.
En aangezien het toch al naar de vaantjes was voor vandaag, heb ik maar de kinderen allemaal ook in bad gestoken: zeer goed idee als ge last hebt van uwen rug.
Dus nu in de zetel, tot mijn rug een beetje gerecupereerd is en dan naar bed.
Gisteren naar een toneelstuk geweest in de Minard: The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama.
Al veel over gehoord en hoofdzakelijks alleen maar zeer goede commentaren, en in tegenstelling tot den anderen wist ik zeer grof gezien wel wat de uitganspremisse was, maar ik was toch ongelooflijk benieuwd.
En ik moet zeggen, het was alles wat er al was over geschreven en meer. Een doos zakdoeken verbruikt en ik was er ook zeer door aangedaan.
Dat rauw verdriet, die woede, die onmacht, … zo herkenbaar en zo blij dat het ons bespaard is gebleven.
Enfin. Een aanrader en zelfs meer.
Toen Patricia het resultaat van haar een beanie hat postte, vond ik het wel leuk, maar dacht toch dat het niet echt iets voor mij was.
Tot ik haar tegenkwam op de nieuwjaarsreceptie en zij haar hoedje ophad en ik was onmiddellijk jaloers: dat moest ik ook hebben. Of beter, maken dan.
Ik stond in de winkel voor mijn ander projectje en keek in de soldenmandjes of er iets leuks in lag en ik had geluk: drie bolletjes in twee tinten paars. Net mijn kleur.
Patroon opgevraagd en ik zette mij eraan en op twee avonden tijd was het gedaan. Een bloemetje op gedaan uit het wreed wijs boek dat ik van Zelie heb gekregen, en klaar is kees.
Ik ben er wreed content over en blijkbaar ben ik niet de enige: vriendin E. heeft er direct eentje gevraagd voor zichzelf.
Vandaag werden de kerstbomen opgehaald in onze buurt. Dat staat mooi aangeduid op de kalender en ook dat die bomen maar 1,5m hoog mogen zijn, dus gisteren heb ik de buurman nog lastig gevallen om onze boom van 2,5m in twee te zagen.
Toevallig reed ik deze ochtend de straat in toen de vuilniskar er net was. Mooi erachter rijden was de boodschap. En zo kon ik zien hoe ze de kerstbomen ophaalden.
De kerstbomen maken blijkbaar deel uit van de GFT ronde, wat logisch is. Wat veel minder logisch is, is dat ze de kerbomen met plastic potten en soms vuilniszakken en alles in de GFT wagen smijten en verbrijzelen.
Bizarre vorm van recyclage.
Wegens voorbij incident dat te maken had met ijs, fiets en een hoofd dat niet het mijne was en dat (gelukkig gehelmd) tegen de grond sloeg, wordt er niet meer gefietst hier zolang het vriest en zolang er ijs ligt en dat geeft mij tijd om iets te doen wat ik al een tijdje wil doen.
Want Anna fietst nog altijd niet zelf. Normaal, daar niet van, maar als ge zelf fietst krijgt ge het wel warm, ook al is het buiten niet denderend. Anna daarentegen krijgt het alleen maar kouder als ze zo stil vanachter op de fiets zit.
Ik had de voetenzak van de buggy bovengehaald en tot nu toe werd ze daar ingestoken. Niet wreed gemakkelijk, noch voor mij om haar erin te krijgen zo op de fiets, noch voor haar om er in te zitten, want zo’n voetenzak heeft geen ‘benen’ zodat ze met haar knietjes omhoog zit. Maar ze is wel warm ingeduffeld.
Al een tijdje wil ik dus zelf een ‘benen’zak maken voor op de fiets, maar tot nu toe dus geen tijd gehad. Tot deze voormiddag toen ik langs de stoffenwinkel passeerde en er vlak voor de winkel nog een parkeerplaats was ook. Een teken, kon niet anders, en dus ben ik gaan kijken wat ze liggen hadden.
Buiten gekomen met een schoon stofke en nu eens zien of ik ga kunnen maken wat ik in mijn hoofd heb. Duim maar allemaal mee.
Met dat ongelooflijk vies weer de laatste tijd kon ik amper nog uit de ramen van de wagen kijken. Nu, uiteraard is de sneeuw en de vorst daar niet de oorzaak van, wel het zout op de banen.
En dus heb ik de spuit voor het ramenkuisen gepakt en een rol keukenpapier en ben naar buiten getrokken. Muziekske op de radio en begonnen.
Toen ik rond was blonken de ruiten en kon ik er eindelijk weer zonder problemen door kijken. Maar waarom stoppen in de helft? Tijd voor de binnekant dus.
Na x aantal maanden en een rol keukenpapier zijn alle ruiten van de auto dus goed gekuist, binnen en buiten. Jammer dat dat niet lang zal duren als ik de weerberichten mag geloven.
Het was op TV en toen we deze namiddag bij mijn schoonmoeder waren deze namiddag zei ze nog dat ze gekeken had of ze ons niet zag, daar op het Sint-Baafsplein.
Het was deze ochtend nieuwjaarsreceptie van de Stad Gent. Een massale bedoening waar de Gentenaren altijd wel een feestje bij brouwen. De Stad voorziet in drank, het volk brengt zijn eigen hapjes mee en maakt er een fantastische receptie van.
De laatste paar jaren zijn we er altijd bij geweest. Goed in geduffeld en stampend met de voeten tegen de kou. Meestal in gezelschap van andere mensen van Het Project en daarna samen iets gaan eten. Met het zeer koude weer dit jaar zagen de meesten het niet zitten om te gaan en ik eigenlijk ook niet.
Toen ik deze ochtend opstond zag ik het nog minder zitten. De kinderen waren lastig en mijn humeur had nog een lagere temperatuur dan buiten. Ik was dus allesbehalve aangenaam gezelschap en dan val ik daar liever niet te veel mensen mee lastig.
Maar toen kreeg ik om 11u een sms van een vriendin dat zij er stond en wou ik mijn hoofd een beetje laten uitwaaien en besloot ik toch te gaan. De meisjes zagen het ook wel zitten, de jongens niet en zo trok het gehalveerde gezin naar de nieuwjaarsreceptie.
Soms moet je jezelf eens een schop onder je derrière geven en ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want het was heel gezellig. We waren een beetje te laat, dus we hebben de liedjes niet meer meegezongen, maar we hebben wel nog kunnen genieten van een warme choco, een leuke babbel en veel vrolijke gezichten.
En zo was mijn slecht humeur ook voorbij en was de namiddag bij mijn schoonmoeder veel leuker dan hij zou geweest zijn indien ik mijzelf niet opgepakt had.