Net nog eens gemerkt dat den anderen en ik na 17,5 jaar nog steeds op dezelfde golflengte zitten.
Ik las iets waarover ik zeer vertontwaardigd was en toen ik dit begon te zeggen, vulde hij mij gewoon aan, met de exacte woorden die ik ging zeggen (hij had net hetzelfde gelezen even ervoor).
’t Zit soms in kleine dingen.
Dat ge pijn hebt als ge ziek zijt, tot daar toe. Dat weet ge en dat aanvaardt ge gewoon. Wat ik vergeten was, was dat ge u zo zwak voelt.
Liggen in de zetel, geen probleem. Rechtstaan: even naar adem happen en wachten tot de kamer stopt met ronddraaien. Eens recht een paar dingen doen, valt mee. Na een paar minuten: barstende koppijn en beginnen beven van de inspanning.
Deze ochtend om 4u30 nog opgestaan omdat ik wakker werd van slecht zijn. Pilleke gepakt en terug naar bed en goed doorgeslapen. Een vier uur later nog iets gepakt en sindsdien niets meer. In de namiddag de indruk dat het iets beter ging tot vanavond: weer volledig geveld.
Wat gaat dat morgen geven?
Deze namiddag Zelie en Louis afgezet bij de scouts en eens thuis ben ik in bed gekropen. 2,5 uur slapen en een dafalgan later en ik kon er even tegen voor de avond.
Bij de scouts hadden ze een kookvergadering vandaag en de ouders waren uitgenodigd om te komen eten. Elke tak ging een deel van een menu maken en zo konden ze ons dat een hele maaltijd voorschotelen.
De opkomst van de ouders was hoog. Altijd wijs om plots met zo’n hoop ouders samen te zijn, eens te zien wie er allemaal is en zo. Op de koer van de school hadden de scouts sta-tafels gesjord en er stonden ook een paar tafeltjes met stoeltjes. Aangezien die ongeveer de enige waren die niet bezet geraakten (iedereen beschaamd zeker om te gaan zitten?) heb ik mij het voorrecht maar genomen om mij daar te installeren, ziek zijnde en al.
Ze hadden hun best gedaan. Een voorgerecht door de Wouters verzorgd van sla, tomaat, ei, tonijnsla en perzik. Daarna hadden de kapoenen een minestrone soep klaargemaakt. Gevolgd door spaghetti bolognese met dank aan de jonggivers en tot slot een fruitsla van de givers.
’t Was allemaal zeer lekker, maar de fruitsla hebben we moeten overslaan: Zelie had afspraak met haar vriendin om samen naar junior Eurosong te kijken en tegen dan zat ik er weer volledig door, dafalgan of niet.
Maar zoals ze zeggen: een kermis is een geseling waard.
De koorts is er nog steeds. Doemme toch. Niet gewoon vermoeidheid dus maar echt ziek.
In de activiteiten worden dus een beetje gesnoeid vandaag. Geen zwemmen en turnen vandaag, Anna is al naar ballet geweest en straks breng ik Zelie en Louis naar de scouts. Daarna kruip ik in mijn bed zodat ik een beetje deftig ben voor vanavond en mijn schoonmoeder gaat helpen deze namiddag om Jan naar zijn match te brengen.
Wanneer mag ik nog een pilleken pakken?
Koorts. Blèh. En ik heb geen tijd om ziek te zijn.
Morgen is er ballet en turnen en zwemmen en scouts en ’s avonds moeten we bij de scouts gaan eten, dus ik mag niet ziek zijn. En op het werk moet er een openbare aanbesteding beantwoord worden en daar zijn deadlines voor en die moeten gehaald worden, dus ik mag niet ziek zijn.
Ik heb echt geen tijd om ziek te zijn. Echt niet.
Bed dus. Nu. En dan hopen dat het morgen al beter is.
Eens dat het een beetje kouder en vochtiger wordt, is mijn neus gelijk een kraan die niet meer goed sluit. Mijn moeder zei vroeger dat ik met een snotvalling was geboren en ik kan mij niets anders herinneren dan dat ik al mijn hele leven hopen zakdoeken verbruik, vooral dus in de herfst en winter.
Het is een tijdje beter gegaan toen ze mijn poliepen hebben uitgehaald. Ik moet toen 15 of 16 jaar geweest zijn en ik herinner me één, misschien zelfs twee zakdoekloze winters … en toen is het gewoon herbegonnen. Het grapje was de die poliepen teruggegroeid waren maar wat de eigenlijke oorzaak ook was, ik heb het nooit opnieuw laten nakijken.
Toen ik zwanger was van Zelie kreeg ik last van mijn sinussen. Ontstekingen gecombineerd met een snotneus, ik moet er geen tekeningetje bij maken. Eens bevallen bleven de ontstekeningen weg … tot ik zwanger werd van Louis. Sindsdien heb ik elke winter wel problemen met mijn sinussen.
Maar ik ben blijkbaar hardleers, want die sinusitis vergeet ik dus elke winter weer. Niet dat ik er geen last van heb, gewoon dat ik de link tussen hoofdpijn (regio voorhoofd en ogen dus)+snotvalling niet leg met mijn sinussen. Waarschijnlijk omdat die snotvallingen beginnen voordat er ook maar sprake is van hoofdpijn en ik dus de hoofdpijn meestal met iets anders associeer.
Ondertussen loop ik al twee dagen rond met ongelooflijke hoofdpijn. De papieren zakdoekjes vullen vuilniszakken op zich en ik had de link weer niet gelegd. Tot deze ochtend, toen een vriendin een opmerking maakte over haar sinussen en mijnen euro viel.
Tijd dus om de juiste medicatie in te nemen voor ik echt ziek wordt.
Deze morgen moest ik toch al vrijnemen voor iets anders, dus toen bleek dat de klas van Zelie vervoer nodig had om een uitstap naar de Kaaihoeve te kunnen doen, was ik dus één van de ouders die de kinderen zouden voeren naar Meilegem.
In het hartje van de Vlaamse Ardennen, een streek die ik goed ken (toch wat het uitzicht betreft), kregen we eerst een beetje uitleg over kaart- en kompaslezen en daarna trokken we erop uit.
Een zalige wandeling van anderhalf uur. We hadden jammer genoeg een beetje tijd te kort zodat we serieus mochten doorwandelen, maar dat gaf ons tegelijkertijd een goede oefening. We hadden ongelooflijk veel geluk met het weer, want geen wolk in de buurt, laat staan een druppel, een prachtige zon en blauwe hemel en een strakke wind die nog net nog ‘warm’ genoeg was. Wandelen in de wind, zalig gewoon.
Heel leuke namiddag gehad, gezellig met de dochter kunnen samenzijn én (eindelijk) geleerd hoe kompas te lezen. Wat moet dat nog meer zijn?
’t Is weer zover. Verkiezingen voor de Clickx Site van het Jaar en naar goede gewoonte zijn er een paar blogs bij waar ge zeker op MOET stemmen. Niet in alle categorieën, enfin, ge moogt uiteraard wel natuurlijk, maar ik heb maar tips in een aantal categorieën.
Eerst categorie: Blogs
Uiteraard stemt ge op den eersten (den anderen dus) en ook op de laatste. Vooral dan ook de laatste, want ze wil zo graag winnen 🙂 en het zijn nog goede blogs ook.
Tweede categorie: Cultuur & Entertainment
Hier ga ik tips geven afgaand op mensen die er iets van kennen: stem voor den tweeden en den derden.
Derde categorie: Eten & drinken
Hier maar één tip. ’t Is van aangetrouwde familie en al (ook al ben ik niet getrwouwd, maar dat zijn details) en dus daarvoor alleen verdient het al een stem. Maar ’t is ook een goeie en lekkere site, dus stemmen op La Cucina.
Vierde categorie: Stadsblogs
Vorig jaar verloren van de tweeden in de rij. Niet eens een echt blog, wel een reclamedink. Er is maar één echt én goed stadsblog (ben uiteraard niet bevooroordeeld) en dat is uiteraard ons aller geliefde Project: stemmen op Gentblogt dus, en men zegge het voort.
Voila. Dat was het al. Ge hebt voor elke categorie 3 stemmen, dus als ge op mijn tips stemt, hebt ge nog keuze genoeg over om op nog andere dingen ook te stemmen. Maar ge moet ook geen drie stemmen uitbrengen hé. En ge moet ook niet op alles stemmen, als ge daar geen zin in hebt. Zolang ge maar stemt op de 6 tips die ik gegeven heb.
Allez. Schiet ulder. Stemmen!
Het is toch echt niet mogelijk: nog maar sinds donderdag waren er geen zieken in huis en vandaag weer twee ziek.
Deze ochtend is Michel opgestaan met pijn in zijn oor. Dat ik de dokter van wacht mocht bellen, zegt genoeg over hoeveel pijn hij had. Hij dus naar de wachtpost getrokken met het verwachtte vonnis: oorontsteking.
Deze namiddag dan nog eens een bezoekje aan mijn zus gebracht. Het was geleden van tijdens de zomer, van voor Anna haar dink, dus het werd hoog tijd. Wreed gezellig, zoals altijd. Goed bijgekletst en mijn papa kwam dan ook langs en dat was ook een tijdje geleden dat ik hem gezien had, dus ook leuk bijgebabbeld.
Maar toen werd het tijd om te eten en zat Anna nogal lusteloos aan tafel. Ze vroeg wel iets om te eten, maar eigenlijk wou ze het niet en toen ik aan haar hoofd voelde gloeide ze. Koorts genomen en lap, 38,3 °C.
Vorige week waren de meisjes nog de sterkste, maar het ziet er naar uit dat ik te vroeg gejuichd heb.
Soms vraag ik mij toch af waar kinderen hun energie blijven halen en in ons geval geldt dat vooral voor Jan. Eén brok energie en actie. Vandaag was daar een perfect voorbeeld van.
Deze morgen had hij een voetbalmatch. Afspraak om 10u30 bij de tegenstanders en vanaf dan was het dus anderhalf uur voetballen. Ze waren maar met 5, dus ze moesten allemaal de volledige match spelen, geen kans op even uitrusten, behalve dan na de eerste helft. Maar hij stond daar het volle uur en geen spoortje van vermoeidheid.
Met evenveel energie stond hij een uur later in het zwembad om daar dan bijna een uur les te volgen, zijn oefeningen te doen rond te spartelen en zich dood te amuseren.
Na 2,5u inspanning zoudt ge misschien denken dat Jan toe zou zijn aan een rustige namiddag, maar dan kent ge hem nog niet. Toen we naar huis reden na Zelie en Louis op de scouts afgezet te hebben passeerden we voorbij de Kouter en Jan zag een springkasteel en wou er direct op. Maar we zaten in de auto en Anna was nog thuis en dus stelde ik voor om eerst de auto thuis af te zetten en Anna op te halen en dan te voet naar daar te gaan. Geen probleem voor hem dus.
Thuis eerst fruit gegeten en rond 15u15 dan stadsinwaarts getrokken richting Kouter. Hij heeft de hele weg ofwel gelopen, ofwel gehuppeld ofwel toch wel zeer stevig doorgewandeld. Op de Kouter was er dan een organisatie die iets deed voor Music for Life met allemaal spelletjes en een springkasteel en schminken en dus heeft hij nog wat energie daar kwijt gespeeld. Vandaar was het Zelie en Louis afhalen en dan terug huis, uiteraard allemaal ook te voet, vrolijk als altijd.
Toen we thuiskwamen was hij nog niet moe, absoluut niet. Hij heeft nog een beetje buiten gevoetbald en na het eten had hij nog steeds geen zin om te gaan slapen. Niet dat hij protesteerde, maar enig teken van vermoeidheid was absoluut niet aanwezig.
Los daarvan, eenmaal in bed gaf hij geen kik meer. Maar duracel kan niet tippen aan zijn energie.