Pannenkoeken

Deze namiddag waren we uitgenodigd om pannenkoeken te gaan eten. Wafels, daar kunt ge mij niet echt mee over de streep trekken, maar pannenkoeken. Mmmm.

Het stond al weken in de agenda en we werden om 14u verwacht en we waren maar 15min te laat, wat meevalt voor ons. Alhoewel, ’t is dat Michel niet meekon wegens teveel pijn aan zijn rug, anders waren we wel op tijd geweest 🙂

Het was een wreed gezellige namiddag. Even rust voor mij want de kinderen hielden zich voornamelijk met elkaar bezig, enfin na een uur of zo toch. En ook: bediend worden, wat ook altijd geapprecieerd wordt. Oh ja, en het allerbelangrijkste: lekkere pannenkoeken.

Er mogen nog van die namiddagen komen.

Halloween

‘Moesten we nu eens een Halloweenfeestje houden?’ vroeg ik de kinderen vorige week. Enthousiasme was het antwoord. Louis en ik bedachten een concept voor de uitnodigingen, Louis tekende, ik toonde hem hoe een sjabloon te maken, samen knipten en plakten we. Zelie hielp ook toen haar broer er niet was. En zo hadden we binnen de kortste keren een aantal kaartjes.

Die werden meegenomen naar school en aan vriendjes uitgedeeld. Sommige werden teruggevraagd om dan aan andere vriendjes te geven wegens dat de eerste vriendjes weg waren met de vakantie. Zelie had het meest pech: maar één vriendinnetje kon komen, al de rest is erop uit. Maar een paar van de vriendjes van Louis zijn meisjes en ook een beetje Zelie haar vriendinnen en dus vond ze het niet erg.

Maar zelfs met al die vriendjes die niet konden komen bleken er uiteindelijk toch nog zeven kinderen wel te kunnen komen. Uiteindelijk gaat dat nogal vlug als er al één gezin komt met vier kinderen en één met twee kinderen en dan nog een vriendje alleen. De mama van de vier bleef ook en zo had ik ook een vriendinnetje op het feestje.

Dus was er een bende van 11 kinderen die op strooptocht vertrok. Zo een bende kan niet vertrekken zonder eerst te poseren voor de foto, al dan niet in stoere houding:
Vertrek van de strooptocht

Daarna was het tijd om de buren te gaan lastig vallen. De gezichten van de mensen als ze de deur opendeden was wel de moeite. Geen enkel boos of verveeld gezicht gezien, alleen nieuwsgierigheid, verbazing en amusement. De kinderen hadden er hun kot en in liepen van huis naar huis: het kon niet rap genoeg gaan, het verzamelen van de snoep.

We hebben de tocht toch tot een minimum gehouden, maar de berg snoep was er niet minder om. Eens terug thuis was het tijd voor wortel-pompoensoep en daarna zelfgemaakte frietjes ofte frietkot Vuijlsteke. Ze hebben zeer goed gegeten, maar toch niet de volledige 10kg die den anderen geschild en gesneden had.

Na het eten was het tijd om de kleintjes (1 driejarige, 1 vijfjarige, 2 zesjarigen) in bed te steken terwijl de rest (leeftijd van 7 jaar tot 12 jaar) nog naar TV mochten kijken: Scary Movie 4. Eens die allemaal geïnstalleerd waren konden dan ook de volwassenen eindelijk iets eten.

Het was zeer gezellig en het werd nog gezelliger toen de buren er ook nog kwamen bijzitten: de babyfoon bleek het zeer goed te doen van in ons huis en onze uitnodiging om een lekker vers frietje te komen eten had hen duidelijk niet onberoerd gelaten. Er werd deze keer wat mindere alcohol gedronken: enkel twee van de drie gasten een glas rode wijn, de rest alcoholvrij. Het kan niet alle dagen feest zijn. Daarna nog een lekker thee/koffie en tegen dat de film gedaan was werd het tijd om ook de grote kinderen in bed te steken en voor mij vriendin om naar huis te gaan.

In eerste instantie zouden ze allemaal blijven slapen, maar aangezien de mama er ook bij was, zijn drie van haar kinderen toch weer terug mee naar huis gegaan. Nummer vier ligt boven te slapen, evenals de twee van het andere gezin en het vriendje. Kamerverdeling: drie op de meisjeskamer, vijf op de jongenskamer. De kleintjes op de jongenskamer zijn wakker gebleven tot de groten kwamen slapen, maar eens iedereen in bed zat was het verbazingwekkend rap stil boven. Het was toen ook al half elf gepasseerd.

Morgenvroeg zullen er koeken moeten gehaald worden. Gelukkig is het Zelie haar beurt en kan ik toch een beetje langer blijven liggen. Allez, dat hoop ik toch.

Groen

En toen was er een quiz waar we met enkele mensen van Het Project naartoe zouden gaan. De ploeg mocht maximaal uit 6 mensen bestaan en dus waren we met zes, en dan met vijf maar direct weer met zes en even later met zeven om uiteindelijk toch weer met vijf over te blijven.

Aangezien de quiz vlak bij de deur was spraken we hier af en kookte ik ons avondmaal: spaghetti met spinazie, zalm en roomsaus met garnaaltjes. Alles vers van de markt, zelfgepelde garnaaltjes (met dank aan een genodigde om te helpen pellen), ’t was lekker, al zeg ik het zelf. Een pintje erbij voor twee mannen, een fles rosé voor één man en twee vrouwen.

En toen kwamen we daar net op tijd toe. Net op tijd, zijnde een paar minuten voor het aanvangsuur, en kregen we de overgebleven tafel, volledig achteraan in de zaal. We bekeken de drankkaart en bestelden (via zelfservice) een fles cava en 5 glazen en maakten ons op voor een leuke avond.

De vragen kwamen, de cava bleef ook komen en tegen dat we halverwege de quiz waren begon het toch wel een beetje te draaien in mijn hoofd. Maar we deden het goed en stonden op de derde plaats en amuseerden ons wel goed.

En toen was het de tweede helft én bleef de cava nog altijd komen. Fles 5 ondertussen, of was het al 6. De tel was ik ondertussen kwijtgeraakt. Maar we werden er niet minder alert door (of dat dachten we toch) en we eindigden op een mooie derde plaats. We gingen onze prijzen kiezen (snoep, bier, slippers, whatever), dronken nog een fles cava leeg (fles 8? maar who keeps count) met onze collega die met de concurrentie had meegequized (zo verloren dat die hebben, maat, dus ge moet dan helpen met dat te verwerken hé).

Het werd hoogtijd om naar huis te gaan. Het naar buitengaan, dat ging nog, maar eens op straat kreeg ik de steun die ik duidelijk broodnodig had: iemand links, iemand rechts en zo geraakte ik zonder problemen thuis. Hoe andere mensen mij zagen, daar durf ik zelfs niet naar raden.

En toen was ik thuis, wou ik even gaan zitten maar besloot mijn maaginhoud anders, dus liep ik maar door naar de tuin om mijn maaginhoud daar te deponeren … het toilet was in afstand 2 meter verder dan de tuin. Eens mijn maag leeg was heb ik dan maar het superslimme besluit genomen om in mijnen nest te kruipen.

Vandaag was veel en veel minder. Hoofdpijn, dat ging nog, maar zonder enige inhoud in mijn maag toch wel vijf keer moeten overgeven. Tegen dat het middag was was ik een wrak en stond ik te bibberen op mijn benen. Maar er zijn kinderactiviteiten en er moet gevoerd en gehaald worden en dus beet ik op mijn tanden en ploeterde voort.

En toen was het namiddag en wist ik dat er ’s avonds 11 kinderen zouden zijn die ik eten moest geven en dat ik nog eten moest maken en beet ik dus nog een beetje op mijn tanden. Er werd pompoen uitgehold, wortelen geschild, ajuinen gepeld en van dat alles soep gemaakt. Er werd door den anderen aardappelen geschild en in friet gesneden en toen zag hij dat er niet genoeg waren voor 11 kinderen en 3 volwassenen en dus ging ik nog naar de groentenwinkel bijhalen.

Naarmate dat ik verder werkte voelde ik mij beter en beter. Daar waar ik ’s middags dacht dat ik absoluut in mijn bed moest kruipen, of dat ik de avond niet ging halen, zag ik in de vroege namiddag helemaal niet groen meer, kwam ik minuut na minuut meer op mijn positieven. Tegen dat het volk kwam, voelde ik mij zelfs weer goed genoeg om mee te eten.

Zat zijn, het moet minimum 15 jaar geleden geweest zijn en ik denk dat het toch nog eens 15 jaar zal duren vooraleer het weer gebeurd. Hoop ik.

Terug van weggeweest

Er was een weblog weg en er werden vragen gesteld van ‘waar is die?’ en zo en toen hoorde ik dat hij gehacked was geweest en nu ‘hersteld’ moest worden.

En toen hoorde ik gisterenavond constant ‘ping’ ‘ping’ ‘ping’, zo van gesprekken via chat en alles en vroeg ik aan den anderen met wie hij zo aan het babbelen was en dat bleek de madam van die weblog-die-wegwas te zijn. En terwijl zij aan het babbelen waren was hij blijkbaar aan het helpen om dat te repareren en een beetje later is dat dan ook gebeurd.

Wat mij de vraag deed stellen, of hij dan ook zo een oogje hield op mijn weblog. Want ik kan hier nu wel dingen schrijven en zo, maar eigenlijk ken ik daar toch wel niets van en dus van backups en opkuisen van spam en zo, daar heb ik geen kaas van gegeten.

Ik kreeg een zeer geruststellend antwoord van de wederhelft. Oef! Maar als er iets mis gaat hier, één adres dus.

Ziekjes

Deze ochtend om 5u hoorde ik luid ‘mama’ geroep. Ik schoot een meter omhoog van het verschieten en terwijl ik langzaam wakker kwam, werd er aanhoudend ‘mama’ geroepen. Het kwam van boven en ik herkende Louis zijn stem en dus sleepte ik mij uit mijn bed om te gaan kijken.

Louis zat volledig verkrampt op het toilet en had diarree. Zo van die leuke die gepaard gaat met ongelooflijk erge buikkrampen. Eventjes bijgebleven tot hij gedaan had en hem terug in bed gestoken. Maar een half uur later was het weer van dat, en 15 minuten nadien nog eens.

Tegen dat ‘we’ moesten opstaan, om 6u30, zat Louis eigenlijk pas weer in zijn bed. Nog steeds met buikpijn, maar hij moest niet meer naar het toilet lopen. Ik liet hem dan maar liggen, want voor vandaag had ik toch een dagje thuiswerken ingepland, en zo kon hij zijn verloren slaap een beetje inhalen (én vergeten dat hij buikpijn had).

Voor hij in slaap viel had ik hem gezegd dat ik hem niet ging wakker maken als ik zijn zussen en broer naar school bracht, dus dat hij niet ongerust moest zijn als hij zou wakker worden en dat er niemand thuis zou zijn. Hij zei nog zwak ‘OK’ en viel toen als een blok in slaap.

Om 8u vertrokken naar school en om 8u40 was ik alweer thuis en het was hier doodstil. Nog geen spoor van Louis en ik was daar blij om, want slaap is altijd het beste medicijn. Maar toen ik om 10u30 nog steeds niets gehoord had werd ik een beetje ongerust. Louis is namelijk de jongen die tijdens de vakanties al om 6u30 aan ons bed staat, klaarwakker om de dag te beginnen, dus zo lang slapen, zelfs als hij ziek is, is niet van zijn gewoonte.

Op kousevoeten en met een bang hartje ben ik dan maar gaan kijken en oef, hij sliep nog altijd gewoon. Zo vast en zo diep dat hij zelfs niet bewoog toen ik over zijn hoofd wreef.

Hij heeft nog 20min geslapen en is dan eindelijk opgestaan. Nog steeds met buikpijn, maar hij ligt niet meer dubbel van de pijn. Eens kijken hoe het verder evolueert.

Hatelijk

Ik haat die verandering van uur, zeker als er iets te doen is waardoor ik uit mijn bed moet. Want anders heb ik daar weinig last van. De kinderen houden zich bezig en zijn stil, dus moet ik niet speciaal meer opstaan.

Maar vandaag was er (uitzonderlijk) voetbalmatch voor Jan. Afspraak om 10u aan de club, dus uiteindelijk viel het uur nog mee, maar toen ik om 9u wakker schoot verschoot ik dus wel. Uit bed gesprongen, de Jan beginnen opjagen om zich klaar te maken, Anna om haar handje te kunnen verzorgen, mij toch eventjes neergezet  om iets op de computer te controleren … en tot het besluit moeten komen dat het nog maar 8u was.

Nu, het extra uur heeft er wel voor gezorgd dat we op het gemak hebben kunnen ontbijten én dat ik Anna’s handje op het gemak heb kunnen verzorgen. Uiteindelijk weer zoo op het gemak geweest dat we ons alsnog hebben moeten haasten om op tijd te zijn.

Voor mijn part wordt dat hele zomer-/winteruur gedoe zo vlug mogelijk afgeschaft. Wat voor nut heeft dat nu in godsnaam nog.

Gewoontebeest

Een mens is een gewoontebeest. Hoeveel keer dat ik al niet een weg nam die totaal verkeerd was, gewoon omdat ik op automatische piloot reed en te laat door had dat ik de andere kant opmoest, ik kan het niet bijhouden.

Zo is er ook mijn gewoonte om in de auto mijn gordel te dragen. Zelfs als ik weet dat ik eerst, voor mijn echte rit te doen, moet stoppen bij de bakker hier letterlijk om de hoek om een brood te halen, dan nog doe ik mijn gordel aan voor die (nog geen?) 50m. Uiteraard weet ik wel dat die 50m even gevaarlijk kan uitdraaien als 50km rijden, maar het is niet daarom dat ik de gordel aandoe. Als ik hem niet aanheb voel ik mij gewoon niet goed in de auto. Er mankeert iets.

Gewoontes aankweken, dat duurt echt niet lang heb ik vandaag gemerkt. Een paar weken geleden heb ik mij een fietshelm gekocht en daar waar ik hem in het begin wel eens durfde te vergeten, nu voel ik mij ‘kaal’ zonder mijn helm op mijn hoofd. Als ik mijn fiets losmaak doe ik hem nu automatisch aan, zonder er nog bij stil te staan.

Het is dus echt niet moeilijk om goede gewoontes aan te kweken.

Jeugdsmaken

Lilith had het erover en ik moest opeens denken aan zo’n recept van mijn moeder. Een beetje gelijkaardig, maar toch niet volledig. De naam: totjespap of kedul.

Nodig:
Karnemelk (opgepast: melk nemen die mag koken want niet alle variëteiten mogen dat; uiteraard zonder suiker)
patatten
boter
peper en zout

Bereiding:
Kook uw patatjes zoals ge gewoon zijt en dus tot ze zacht zijn. In een andere pot laat de karnemelk koken (opgepast dus dat ze niet overkookt, melk, weetwel). Als de patatten zacht zijn, afgieten en stoempen zodat ge er puree van maakt. Hete karnemelk, boter en peper en zout erbij, allemaal naar smaak. De puree zal nogal liquide worden, maar dat is de bedoeling.

Serveren bij saucissen of met een gebakken eitje. Smakelijk!

Ik heb het thuis jammer genoeg nog nooit gemaakt, wegens bang dat er niet van gegeten gaat worden, maar als ik eens bij mijn zus ben, en haar gezin is er niet, dan maak ik dat voor haar en mijn papa. Lekker!

En de boer die ploetert voort

Een zeer aangenaam gesprek gehad vandaag. Ik vond het alleszins gezellig en de mensen leken mij ook aangenaam, wat altijd belangrijk is in zo’n situaties.

Zoals ik heel goed weet, wil dat eigenlijk niets zeggen. Die aangename gesrpekken heb ik zelf zoveel gehad toen ik nog aan de andere kant van de tafel zat en uiteindelijk wordt de beslissing meestal dan toch genomen op basis van een buikgevoel.

Maar het was wel leuk. Dus zelfs als het geen goed resultaat geeft, het gaf me wel een goed gevoel over mijzelf. Die andere gesprekken hebben echt wel hun nut.

Met vertraging

De eerste twee weken dat Anna in het ziekenhuis lag at ik alleen als ik mijzelf ertoe dwong. Het had geen nut om ineen te stuiken omdat ik te weinig at. Ik deed dat net zoals ik mijzelf dwong om haar bed te verlaten en te gaan slapen. Wie wist hoe lang ze daar ging liggen.

In totaal net geen drie weken en die laatste week at ik relatief normaal. Daarna nog een week thuis met Anna en toen moest ik wel eten maken én eten.

Maar eens Anna terug naar school ging, ging het nogal bergaf met mijn eetgewoontes: ofwel sliep ik de uren dat ik thuis was tussen het op-school-afzetten-en-terug-afhalen van de kinderen, ofwel zat ik bijna als een zombie in mijnen zetel. Eten was het laatste waar ik aan dacht en waar ik zin in had. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb dus geen honger gehad en ’s avonds at ik wel eens een boterhammetje mee met de kinderen, soms zelfs twee, maar veel gegeten heb ik dus niet gedaan. Op die drie weken tijd heb ik misschien 5 warme maaltijden gegeten en telkens ik zo’n maaltijd binnen had voelde ik mij eigenlijk relatief onpasselijk.

Het raarste na bijna anderhalve maand weinig eten vond ik het resultaat op mijn gewicht: genen gram kwijt. Niet dat ik het daarvoor deed. ‘Dieet’ is een woord dat niet in mijn woordenboek staat. Maar ik vond het toch raar.

Sinds ik terug ga werken eet ik weer normaal: ontbijt, kopjes koffie, warm middagmaal met soep, voorgerecht en hoofdgerecht en ’s avonds boterhammetjes samen met de kinderen. Hier en daar een stuk chocolade erbij of een andere sneukeling.

En ik ben nog altijd genen gram bijgekomen. Of nog beter, ik kreeg gisteren de opmerking dat ik vermagerd was. En deze ochtend deed ik een rokje aan dat normaal gezien in mijn taille spant, maar nu dus niet. Dus ging ik, na twee weken, toch nog eens op de weegschaal staan.

Wat blijkt: ik ben gewoon 3kg kwijt. Weg. Ribbedebie. Kan dat nu? Vermageren met (drie weken) vertraging? Bizar alleszins.